«Αν δε σε φάνε οι δρόμοι θα σε σκοτώσει η TV και τα FM»
Το αστέρι από τη Θεσσαλονίκη επιστρέφει με νέο δίσκο, στίχο και ήχο, τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά που είχε ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά.
Ο «ποιητής του περιθωρίου» –και ας απεχθάνεται ο ίδιος τον όρο– επιστρέφει με νέο δίσκο με τίτλο Μετρό, λίγο μετά τη λήξη της πανδημίας. Η εποχή έχει αλλάξει, όπως και ο ίδιος ο ΛΕΞ, που τραγουδάει για αυτή την «καινούρια πραγματικότητα». Όταν στο προηγούμενο άλμπουμ έλεγε «Παίζουμε Fallout (videogame με θέμα την επιβίωση μετά την πυρηνική καταστροφή), να ευχόμαστε να μην το ζήσουμε». κανείς δεν φανταζόταν ότι θα περνούσαμε σχεδόν δύο χρόνια σε καραντίνα ή ότι θα ξέσπαγε μεγάλος πόλεμος στην Ευρώπη.
«Ποιος μας αδικεί που ραπάρουμε λες και τελειώνει ο κόσμος;», λένε και οι στίχοι του πρώτου single «Airmax»,το βίντεο του οποίου γυρίστηκε στις ταράτσες του ΑΠΘ. Ο ΛΕΞ σίγουρα «ξέρει από περιθώριο» και συνεχίζει να ραπάρει (και) γι’ αυτό, αλλά δεν μπορείς πια να τον εντάξεις εκεί. Δεν είναι πολλοί ράπερ ή τράπερ άλλωστε που μπορούν να μαζέψουν πάνω από 10 χιλιάδες κόσμου σε συναυλία τους.
Ο ίδιος πάντως δείχνει να έχει συμφιλιωθεί με την επιτυχία και τον ηγετικό του ρόλο στην ελληνική ραπ σκηνή: «Δεν έχω τύψεις που ντύνομαι εντάξει και μπορώ και τρώω καλύτερα».
Οι ρυθμοί στο άλμπουμ έχουν αλλάξει σε πιο «drill» ατραπούς, ωστόσο, ακόμα και αν λέει «αυτό είναι το νέο μου flow, πες μου γιατί δεν χορεύεις», ο τρόπος που «φτύνει» τις ρίμες δεν έχει αλλάξει. Οι στίχοι του παραμένουν στοχαστικοί, απαισιόδοξοι και μελαγχολικοί, ωστόσο δεν δείχνουν διάθεση παραίτησης και συνεχίζουν να κουβαλάνε το σπόρο της αμφισβήτησης για το σύστημα: «λένε πως τρέφομαι απ’ τη στεναχώρια, γι’ αυτό με τιμούσαν σα να ‘μουν νεκρός, μπορεί να μην είμαι χαρούμενος, όμως για δες με είμαι ζωντανός» ραπάρει στο intro. Ο ΛΕΞ, ως αυθεντικός καλλιτέχνης, τραγουδάει για τη ζωή του και γι’ αυτό δυσκολεύεται να παίξει τον ρόλο που άλλοι περιμένουν από αυτόν:
«Καίγεται η κοινωνία μου λένε δεν παίρνεις θέση γι’ αυτά. Κουνάω το κεφάλι καταφατικά, δεν πα’ το μπουρδέλο να πάρει φωτιά» λέει στο τραγούδι Point Blank.
Ο ΛΕΞ μπορεί να μην είναι πια «ταπεινός και πεινασμένος», ωστόσο παραμένει από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ράπερ
Τους στίχους του συνεχίζουν να σημαδεύουν οι δεκάδες αναφορές του στην ποπ κουλτούρα με την οποία μεγάλωσε, από ταινίες όπως ο Σημαδεμένος, Η υπόθεση Καρλίτο, Κάνε το Σωστό και Το Μίσος, videogames όπως το Resident Evil και το Street Fighter, γιαπωνέζικα anime και άλλα καταναλωτικά προϊόντα. Ο δίσκος αποτελεί πισωγύρισμα ή εξέλιξη για τον καλλιτέχνη; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Τα δύο εξαιρετικά -αν και τόσο γνώριμα= τραγούδια που προηγήθηκαν του άλμπουμ («Όχι Σήμερα» και «Βαράνε») αποτέλεσαν γέφυρα μεταξύ του νέου και του παλιού ήχου και συμπεριλαμβάνονται στις πιο δυνατές στιγμές του.
Όταν οι προσδοκίες είναι στο ταβάνι, είναι εύκολο να απογοητευτείς. Το Μετρό δεν έχει την αμεσότητα και τη φρεσκάδα που έχουν τραγούδια όπως το «Vittorio» ή οι «Πολυκατοικίες», απαιτεί περισσότερες ακροάσεις για να «εντρυφήσεις» στον κόσμο του. Παραμένει, όμως, καλύτερο από –σχεδόν– όλη την υπόλοιπη εγχώρια ραπ παραγωγή και περιέχει εκλάμψεις του σπουδαίου ταλέντου του. Αποτελεί το σάουντρακ μιας μεταβατικής σκοτεινής περιόδου.
