ΠιΖήτα/μέλος συντακτικής ομάδας HUMBA!
▸Η πρώτη μου «σοβαρή» οργανωμένη μετακίνηση σε γήπεδο ως «φιλοξενούμενος» οπαδός ήταν 28 Δεκέμβρη του 1994 –μετά από ένα συντονιστικό καταλήψεων ή κάτι ανάλογο στο ΕΠΑΛ Αμπελοκήπων ως «εξωσχολικός»– όπου ύστερα κατεβήκαμε έως την πλατεία Βικτωρίας για να μεταβούμε στο «Γ. Καραϊσκάκης».
Πού να φανταζόμασταν πως μετά τη λήξη του αγώνα (1-1) γύρω στους οκτώ χιλιάδες φίλους του ΠΑΟ θα φεύγαμε με τα πόδια έως την πλατεία Συντάγματος…
Αλλά αυτά είναι για άλλες σελίδες. Γιατί όμως θυμάμαι αυτή τη συγκεκριμένη ημερομηνία; Μα γιατί ουδέποτε ένιωσε κάποιος από όλους αυτούς, ότι ήμασταν «ο στρατός του προέδρου», όπως είθισται ν’ αποκαλούμαστε όσοι θέλουμε να πηγαίνουμε γήπεδο, αγοράζοντας το εισιτήριο (κάποτε) από «το club των οργανωμένων». Κι αυτό είναι ένα σημείο κλειδί, για την προσέγγιση που επιφυλάσσει η όποια Αριστερά στο ζήτημα της λεγόμενης κι ως οπαδικής βίας.
Η δολοφονία του Άλκη Καμπανού επειδή απάντησε «λάθος» στην ερώτηση «τι ομάδα είσαι» την 1η Φεβρουαρίου 2022 φαίνεται για κάποιες ημέρες πως συγκίνησε πολλαπλά πλήθη, που δεν είχαν άμεση σχέση όχι μόνο με τον «οπαδισμό» αλλά και το γήπεδο. Η κυβέρνηση της ΝΔ πιστή στη λογική της δημαγωγίας και προς χάιδεμα αυτιών του κομματικού σκληρού της ακροατηρίου προχώρησε στη ψήφιση του 6ου νόμου περί των οπαδικών.
Από την απαγόρευση μετακινήσεων –προσοχή, όχι μόνο οργανωμένων– ακόμη και μεμονωμένων εκδρομέων (ιστορικές οι στιγμές που η τροχαία Ιωαννίνων κάποτε, απαγόρευε την είσοδο στην πόλη ΙΧ με πινακίδες από Θεσσαλονίκη, έως την αλλαγή ονομασίας στην πιο κυριλέ «Λέσχες Φιλάθλων», το ελληνικό κράτος δείχνει μεγάλη επιμονή στην τάχα αυστηροποίηση της στάσης του απέναντι στους παραβατικούς των γηπέδων. Έτσι, πλέον επανέρχεται ξανά ο διαβόητος «κουκουλονόμος κατά τη διάρκεια αθλητικού αγώνα» (εν μέσω πανδημίας, φαίνεται πως όσοι θα φοράνε μάσκα ενδέχεται να θεωρηθούν ως εν δυνάμει παραβάτες), προτεραιοποιεί την εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων «αθλητικής βίας» εντός τριάντα ημερών έναντι άλλων αδικημάτων, υπάρχει πρόβλεψη για αδειοδότηση αποκλειστικά μιας «λέσχης, με παραρτήματα» εφόσον υπάρχουν 50 μέλη ενώ σε περίπτωση ποινικής δίωξης ενός εξ αυτών, ακολουθεί σφράγιση του χώρου που εδρεύει κι αναστολής λειτουργίας έως 12μηνο.
Αλλά αυτό που μας συνδέει με το παρελθόν της σκληρής δεξιάς, είναι η επαναφορά του αποκαλούμενου κι ως «Ιδιώνυμο» δηλαδή η απαγόρευση της αναστολής έκτισης σε ποινές που σχετίζονται με την «αθλητική βία». Όπως χαρακτηριστικά, γράφεται και στο Ένθετο που θα συνοδεύει το επερχόμενο τεύχος 43 του HUMBA! η όλη προσέγγιση διαπνέεται από την υπόθεση πως «είτε θα μπαίνει κόσμος σωρηδόν φυλακή για ήσσονος σημασίας πλημμελήματα ή, μπροστά στον κίνδυνο της φυλακής, θα αθωώνονται όλοι».
«Η βία δεν είναι στα γονίδια αυτών των ανθρώπων που λατρεύουν να γιορτάζουν και είναι άγριοι για τις χαρές της μουσικής και του ποδοσφαίρου. Ο μηχανισμός της εξουσίας, από την άλλη πλευρά, είναι πράγματι μια αιτία βίας…».
Εντουάρντο Γκαλεάνο
Αλήθεια άραγε, ποιοι οι επίδοξοι διωχθέντες για τις παραβιάσεις του νόμου 4908/2022; Είναι μήπως αυτοί που δεν έχουν δει ποτέ τους, στις… απέναντι κερκίδες αντίπαλους οπαδούς ή δεν έχουν εκδράμει εντός της επικράτειας; Είναι η νεολαία που ύστερα από 10 χρόνια οικονομικής κρίσης συν άλλα δύο περιορισμού ελευθεριών της «για το καλό της υγείας της» (ενώ ουδεμία πρόσληψη υγειονομικού έχει πραγματοποιηθεί κτλ.), αναζητάει μια κοινή στέγη να γελάσει, να διασκεδάσει με μία από τις τελευταίες αγνές συγκινήσεις (οι Γάλλοι καταστασιακοί την αποκάλεσαν ως «πανούκλα», τόσο ανέραστοι ήταν), αυτή της επίτευξης της… γκολάρας, της τάπας ή του καρφιού. Η ενόχληση ενός σοβαρού τμήματος του χώρου της αμφισβήτησης, για όλες/ους εμάς που συγκινούμαστε ακόμη (κι) από τέτοια, δίνει τη λαβή στο σύστημα να τολμάει ν’ αντιμετωπίζει τους οπαδούς, ως εν δυνάμει δολοφόνους. Αλήθεια, η αρχή της συλλογικής ευθύνης ποιανού απάνθρωπου αξιακού πλαισίου είναι συνοδευτικό στοιχείο; Μήπως του ναζισμού;
Η ώρα δυστυχώς, φαίνεται, πως πέρασε για αλλαγή στις συνειδήσεις του ίδιου του οπαδικού στοιχείου –ίσως, πάλι, όχι. Αυτό όμως που δεν πρέπει να χαθεί ξανά και ξανά, είναι η ευκαιρία των ανθρώπων των κινημάτων που πάνε γήπεδο (ή και όχι), να μην αφήσουν αυτά τα ζητήματα πάλι στη σκιά. Kι όπως γράφει ο μεγάλος Ουρουγουανός Γκαλεάνο: «Η βία δεν είναι στα γονίδια αυτών των ανθρώπων που λατρεύουν να γιορτάζουν και είναι άγριοι για τις χαρές της μουσικής και του ποδοσφαίρου. Ο μηχανισμός της εξουσίας, από την άλλη πλευρά, είναι πράγματι μια αιτία βίας…».
