Οι τηλεθεατές «έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στη Eurovision και στην ΕΡΤ» έλεγε θριαμβευτικά το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ1 την περασμένη Δευτέρα! Δηλαδή όποιος βλέπει Eurovision, αυτόματα επιδοκιμάζει δύο θεσμούς; Είναι αλήθεια ότι το περασμένο Σάββατο, τα νούμερα τηλεθέασης του τελικού του 65ου διαγωνισμού τραγουδιού εκτοξεύτηκαν: περίπου δύο εκατομμύρια παρακολούθησαν αυτό το σόου. Οι άνθρωποι βλέπουν Eurovision για πολλούς και διάφορους λόγους: για να περάσει η ώρα, για να δουν (και όχι να ακούσουν) εύπεπτα τραγουδάκια, για να σχολιάσουν ή και να νοσταλγήσουν ανάλογες βραδιές των εφηβικών και νεανικών τους χρόνων.
Πάντως το φετινό σόου ήταν η τσίγκινη (ούτε καν η χρυσή) μετριότητα. Αρκετές ωραίες φωνές, κάποιες λιγοστές μελωδίες αλλά το τραγούδι χάνεται μες στα λαμέ και τα σβαρόφσκι, τον ψηφιακό στόμφο, το χοροπηδητό και το επί σκηνής τρεχαλητό, τα παχιά λόγια και τις σημαίες που ανεμίζουν. Το πέρασμα της πανδημίας ανύπαρκτο — αυτά τα τραγικά συνέβησαν σε έναν άλλο πλανήτη, ενώ έντονη σε αρκετές συμμετοχές ήταν η απήχηση του Me Too.
Εντυπωσιακή, σε πολλές περιπτώσεις, ήταν η απόκλιση των βαθμών που έδωσε το κοινό μέσω τηλεψηφοφορίας και των βαθμών που έδωσαν οι διορισμένες ανά χώρα επιτροπές. Π.χ. για το τραγούδι του Ισραήλ, ο βαθμός των κριτών ήταν υπερτριπλάσιος από εκείνον του κοινού (73 και 20 αντίστοιχα). Είναι προφανές ότι υπήρξε πανευρωπαϊκή κατεύθυνση να «ανέβει» η ισραλινή συμμετοχή, την ίδια στιγμή που οι πληγές της Γάζας από τους βομβαρδισμούς παραμένουν ανοιχτές.
