Η ελλιπής στελέχωση των έτσι κι αλλιώς ανεπαρκών δομών που διαθέτει η χώρα για να καλύψει τις ανάγκες των ψυχικά ασθενών κόστισε στις 27 του Σεπτέμβρη τη ζωή ενός νοσηλευτή του Ψυχιατρικού-Θεραπευτικού Ξενώνα Εφήβων «Το Σπίτι» στην Παλλήνη. Το νοσηλευτικό προσωπικό της βάρδιας περιοριζόταν σε δύο άτομα κι έτσι ο νοσηλευτής έμεινε για λίγο μόνος, όταν η συνάδελφός του χρειάστηκε να πάει σε άλλο χώρο του ξενώνα, ενώ νωρίτερα είχε σημειωθεί ένταση ανάμεσα σε δυο ασθενείς. Επιστρέφοντας η νοσηλεύτρια βρήκε το συνάδελφό της αναίσθητο. Ειδοποίησε το ΕΚΑΒ που τον μετέφερε σε νοσοκομείο, όπου όμως δεν μπόρεσε να σωθεί.
Ήταν γνωστό από καιρό ότι τα συνεχόμενα περιστατικά επιθετικότητας σε αυτόν τον ξενώνα δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν, καθώς είναι ακατάλληλος για εφήβους που θα έπρεπε να βρίσκονται σε ψυχιατρικές κλινικές οξέων περιστατικών. Το ΔΣ του σωματείου των εργαζομένων στο Σισμανόγλειο, στο οποίο ανήκει ο συγκεκριμένος ξενώνας, καταγγέλλει την «ολιγωρία της διοίκησης του νοσοκομείου και των αρμόδιων υπουργείων», που αγνοούσαν τις σχετικές διαμαρτυρίες για «τα προβλήματα λειτουργίας και ασφάλειας» του ξενώνα και επέβαλλαν απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στο προσωπικό συντηρώντας μια κατάσταση επικίνδυνη για όλους.
«Πρόκειται για ένα εργατικό ατύχημα που ξέραμε ότι θα συμβεί, ένα προαναγγελθέν έγκλημα» λέει ο Δημήτρης Γαρδικλής, ο οποίος εργάζεται στην Παιδοψυχιατρική Κλινική του Ασκληπιείου της Βούλας, είναι γραμματέας του σωματείου εργαζομένων του νοσοκομείου και μέλος της γραμματείας της Ταξικής Κίνησης. Οι θύτες είναι η ελληνική και ευρωπαϊκή πολιτική εξουσία που προωθούν την καταστροφή του δημόσιου συστήματος ψυχικής υγείας.
«Οι επανειλημμένες εισαγγελικές εντολές που έχει δεχτεί ο ξενώνας για τη νοσηλεία ασθενών που κανονικά θα έπρεπε να μεταφερθούν σε ψυχιατρικές κλινικές οξέων περιστατικών» εξηγεί ο Δ. Γαρδικλής «είναι παράνομες. Καταστρέφουν όλη τη λειτουργία του και θέτουν σε κίνδυνο τόσο τους ίδιους τους ασθενείς όσο και το προσωπικό και φυσικά όλα αυτά προκύπτουν από την έλλειψη των κατάλληλων δομών. Όταν η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης και της ΕΕ αντιμετωπίζει τους ασθενείς σαν αριθμούς, οι εργαζόμενοι και η κοινωνία ολόκληρη οφείλουν να απαντήσουν υπερασπιζόμενοι από τη μία τους όρους ασφάλειας στην εργασία και από την άλλη τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών».
