Χρήστος Καλαμπαλίκης
Στο μαζικό συντονιστικό της ΕΑΑΚ Αθήνας τέθηκε η αναγκαιότητα ενός συνολικού ανατρεπτικού προγράμματος πάλης, που θα ενοποιεί τους αγώνες
Πραγματοποιήθηκε την 1η Νοέμβρη το συντονιστικό της ΕΑΑΚ στο κάτω Πολυτεχνείο με παρουσία εκατοντάδων αγωνιστών από αρκετούς φοιτητικούς συλλόγους από όλη την Αθήνα. Αντίστοιχες διαδικασίες έγιναν σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη. Σε μια περίοδο όπου υπάρχουν δυνατότητες για το φοιτητικό και ευρύτερα εκπαιδευτικό κίνημα να βγει με πιο δυναμικούς όρους στο προσκήνιο, η εικόνα του αμφιθεάτρου στο κτίριο Γκίνη θύμισε «κάτι από τα παλιά», με εμφανώς ανανεωμένη σύνθεση, πλούσια αντιπαράθεση και έντονο προβληματισμό. Με βάση την εμπειρία της περσινή χρονιάς (επιμέρους αντιστάσεις σε συγκεκριμένους συλλόγους, «πανεκπαιδευτικός Μάρτης») αλλά και την φετινή πραγματικότητα (αρκετές γενικές συνελεύσεις, αξιοσημείωτοι αγώνες σε Βόλο, Πάτρα, Γιάννενα, κινητοποιήσεις μαθητών, εκπαιδευτικών) τίθενται για την ΕΑΑΚ ανώτερα ερωτήματα για το επόμενο διάστημα. Υπάρχει η δυνατότητα το φοιτητικό κίνημα να συγκροτηθεί με πιο μαζικούς, μόνιμους και πανελλαδικούς όρους; Μπορεί η πάλη των φοιτητών να συνδεθεί ουσιαστικά με τον αγώνα των μαθητών ενάντια στο επερχόμενο νομοσχέδιο για το «νέο λύκειο» και των αναπληρωτών εκπαιδευτικών για μόνιμους και μαζικούς διορισμούς;
Από την πλευρά μας ως νΚΑ, με βάση την εκτίμηση για την ενιαία επίθεση που δέχονται αυτή την στιγμή όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης υποστηρίξαμε πως η δυνατότητα αυτή υπάρχει στο βαθμό που το φοιτητικό κίνημα κατορθώσει να υιοθετήσει ένα συνολικό πρόγραμμα πάλης με επιθετικό πολιτικό περιεχόμενο κόντρα στα σχέδια υπουργείου-κυβέρνησης-ΕΕ. Ένα πλαίσιο πάλης που θα ενοποιεί τους επιμέρους αγώνες των φοιτητικών συλλόγων και θα καθιστά εφικτή την ουσιαστική σύνδεση τους με την πάλη όλης της εκπαίδευσης.
Από την συζήτηση στο συντονιστικό δεν θα μπορούσε να λείπει η κουβέντα για την αναγκαιότητα η ΕΑΑΚ να αλλάξει σελίδα, αφήνοντας πίσω τον εκφυλισμό και προχωρώντας στις αναγκαίες τομές. Ως νΚΑ υποστηρίξαμε την πρόταση μας για την δημοκρατική και αντικαπιταλιστική επανίδρυση της ΕΑΑΚ ανοίγοντας παράλληλα τη συζήτηση για τα χαρακτηριστικά της αναγκαίας Αριστεράς στην εποχή μας σε όλα τα επίπεδα (πολιτική κατεύθυνση, μετωπική πολιτική, οργανωτική λειτουργία, εσωτερική ζωή και δράση).
Δυστυχώς, η στάση των άλλων δυνάμεων εντός ΕΑΑΚ ήταν εκ νέου αρκετά προβληματική. Χαρακτηριστική ήταν η πολιτική τοποθέτηση των δυνάμεων της ΑΡΑΝ και της ΑΡΑΣ, οι οποίες αδυνατούν να αναγνωρίσουν τις δυνατότητες που εμφανίζονται τόσο εντός των συλλόγων όσο και ευρύτερα. Εμμένουν σε μια μεθοδολογία αντιπαράθεσης στα «μερικά» ζητήματα, χωρίς την απαραίτητη συνολικοποίηση των αγώνων της φοιτητικής νεολαίας και την ενοποίηση τους σε ένα ευρύτερο πανεκπαιδευτικό κίνημα συνολικής αντιπαράθεσης. Από την άλλη μεριά και οι δυνάμεις της ΑΡΙΣ, στην αδυναμία τους να συμβάλλουν στην χάραξη ενός μάχιμου κινηματικού σχεδιασμού, καταλήγουν να βάζουν σοβαρά εμπόδια στην αναγκαία πολιτική επανεκκίνηση της ΕΑΑΚ. Τέλος, στο πλαίσιο της συζήτησης για την επανίδρυση της ΕΑΑΚ διατυπώθηκαν εκ νέου είτε τοποθετήσεις που εμμένουν σε μια λογική «χαλαρού δικτύου σχημάτων χωρίς καμιά ιδιαίτερη πολιτική συμφωνία», είτε απόψεις που αναγνωρίζουν μεν την αναγκαιότητα της επανίδρυσης, αδυνατούν δε να δώσουν σε αυτήν την διαδικασία συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσανατολισμό.
Σαν νΚΑ αναλαμβάνουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αντιστοιχεί για την στασιμότητα της ΕΑΑΚ, και θέτουμε τις δυνάμεις μας στην υπόθεση της αναγκαίας ανασυγκρότησης της ΕΑΑΚ ώστε να πρωταγωνιστήσει στην πανελλαδική και πανεκπαιδευτική έκφραση των πρωτόλειων αλλά ελπιδοφόρων ξεσπασμάτων σε μαθητές-φοιτητές-εκπαιδευτικούς. Η επανεκκίνηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε ΑΕΙ- ΤΕΙ μπορεί να συμβάλλει ώστε όλα τα πληττόμενα κομμάτια της εκπαίδευσης να θέσουν στο στόχαστρο την κυβέρνηση και τις αντι-εκπαιδευτικές πολιτικές της, και οι σχεδιασμοί τους για την παιδεία να γίνουν ο σπασμένος κρίκος της αντιλαϊκής πολιτικής των μνημονίων του κεφαλαίου και της ΕΕ.
