του Νίκου Μανάβη
To Μάη του 2017 η ΔΑΚΕ εκπαιδευτικών Λέσβου κερδίζει απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές της τοπικής ΕΛΜΕ. Το Σάββατο 13 του μήνα οργανώνεται γλέντι στο οποίο παραβρίσκεται ο βουλευτής της ΝΔ και υπεύθυνος του κόμματος για το Αιγαίο Χαράλαμπος Αθανασίου. Στο ίδιο τραπέζι βρίσκεται ο γυμνασιάρχης Βασίλης Μακρυπούλιας ο οποίος είναι δηλωμένος Εθνικοσοσιαλιστής, άνθρωπος που αρνείται ότι η χούντα των συνταγματαρχών έπνιξε στο αίμα την εξέγερση του Πολυτεχνείο το 1973. Ένα χρόνο μετά η πλειοψηφία της ΔΑΚΕ στο Δ.Σ. επιδιώκει να αποκαταστήσει τον B. Μακρυπούλια, τον οποίο είχε καταδικάσει η γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ. Κανείς στην ΝΔ της Λέσβου δεν βρήκε τίποτα ενοχλητικό στην δράση της ΔΑΚΕ εκπαιδευτικών, ούτε καν ένα σχόλιο πως τέτοιες ενέργειες χαλούν τον κεντροδεξιό προφίλ του κόμματος. 22 Απριλίου του 2018 στην Πλατεία Σαπφούς της Μυτιλήνης πραγματοποιείται πογκρόμ κατά προσφύγων και μεταναστών/ τριών. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίθεση παίζουν στελέχη της λεγόμενης Πατριωτικής Κίνησης Μυτιλήνης που έχει δημιουργηθεί με πρωτοβουλία της ΝΔ. Σε αυτή συνυπάρχουν στελέχη της ΝΔ με γνωστούς ακροδεξιούς του νησιού. Ο Χ. Αθανασίου δεν βρήκε ούτε μια λέξη να πει για να αποδοκιμάσει το πογκρόμ και την Πατριωτική Κίνηση Μυτιλήνης.
Η ΝΔ της Λέσβου έχει επικεντρώσει την κριτική της (προς την κυβέρνηση) στο μεταναστευτικό ζήτημα. Εξέλιξη μάλλον εύλογη καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εφαρμόζει όλες τις άγριες μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές που είχαν ψηφίσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με τις κατά περίσταση συμπληρωματικές δυνάμεις ΛΑΟΣ και ΔΗΜΑΡ. Επίσης συχνά πυκνά εμφανίζονται παρεμβάσεις τοπικών στελεχών που μιλούν για κίνδυνο ισλαμοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Ανάλογες παρεμβάσεις γίνονται από στελέχη της ΝΔ στην Χίο, την Σάμο και άλλα νησιά.
Εύκολα η ΝΔ της Λέσβου θα υιοθετήσει προβοκατόρικα ή έστω αμφίβολης αξιοπιστίας δημοσιεύματα για βεβήλωση της Ελληνικής σημαίας, αλλά ποτέ δεν θα βγάλει μια ανακοίνωση για τους απλήρωτους εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα του νησιού. Δεν την ενοχλούν οι εργασιακές συνθήκες γαλέρας στα ξενοδοχεία και τον επισιτισμό. Δεν βρίσκει ούτε λέξη για να καταγγείλει τα καρτέλ στην αγορά του αιγοπρόβειου γάλακτος και του ελαιολάδου, που υφαρπάζουν το εισόδημα των αγροτών του νησιού.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και της αρχές της νέας χιλιετίας, ηγετικό στέλεχος της ΝΔ στη Λέσβο ήταν ο Παύλος Βογιατζής (μετέπειτα Νομάρχης και βουλευτής). Ως Δήμαρχος Γέρας, ο Π. Βογιατζής, την 1 Μαρτίου του 2001, είχε δεχθεί την επίσκεψη της τότε Γενικής Γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγας και την είχε ανακηρύξει επίτιμη δημότισσα. Παράλληλα ήταν στέλεχος της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αγροτών του νησιού (ελέγχονταν από το ΚΚΕ) και συμμετείχε σε δυναμικές κινητοποιήσεις που γίνονταν από αυτή, ως και σε κατάληψη του τότε υπουργείου Αιγαίου είχε πάρει μέρος. Ο Π. Βογιατζής ήταν και παραμένει φιλελεύθερος, πολιτικό παιδί του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη μόνο για διολίσθηση προς την αριστερά δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει κανείς. Στα περίπου 20 χρόνια που πέρασαν από το πολιτικό φλερτ του Π. Βογιατζή με το ΚΚΕ πολλά άλλαξαν στην ΝΔ της Λέσβου.
Αργά αλλά σταθερά ο εθνικιστική ρητορική κέρδιζε έδαφος. Επί προεδρίας Αντώνη Σαμαρά στην κομματική οργάνωση κυριάρχησαν υπερσυντηρητικά στελέχη. Η εξέλιξη αυτή επιτεύχθηκε μόνο όταν μεγάλος αριθμός «Καραμανλικών» και «Μητσοτακικών» προσχώρησαν στην νέα γραμμή του κόμματος. Οι συνεπείς φιλελεύθεροι και οι κεντροδεξιοί περιθωριοποιήθηκαν.
Η ΝΔ της Λέσβου επί τρεις δεκαετίες προσπαθούσε να αποτινάξει από πάνω της την κληρονομιά της ΕΡΕ και του Ελληνικού Συναγερμού, η συνεργασία με το ΚΚΕ και το Συνασπισμό την βοηθούσαν σε αυτή την προσπάθεια. Από το 2010 και μετά είναι φανερό έχει κάνει στροφή προς τα δεξιά και επιδιώκει να εντάξει στους κόλπους της υπερσυντηρητικούς, ακροδεξιούς, κι όποιον άλλον κινείται δεξιότερα αυτής. Δεν πρόκειται για μια επιστροφή στο παρελθόν αλλά για άλμα στο μέλλον. Στην ουσία ΝΔ στα νησιά του Αιγαίου, με επιλογή της κεντρικής διοίκησης της, δοκιμάζει την μετεξέλιξη της σε ένα υπερσυντηρητικό, ρατσιστικό κόμμα. Ακολουθώντας το πρώτο παράδειγμα της Ιταλικής Λέγκας του Βορρά κι άλλων κομμάτων της Ευρωπαϊκής Δεξιάς. Η επιλογή αυτή υπαγορεύεται από τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού, που αδυνατεί να ενσωματώσει τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Έτσι διαμορφώνεται ένα πολύ πιο αυταρχικό κράτος που θα επιβάλει την μέχρι τέλους εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Οι δυνάμεις της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης δεν πρέπει να κλείσουν τα μάτια μπροστά στη νέα πραγματικότητα, ούτε να υποταχθούν στην επιλογή του μικρότερου κακού (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, παναριστερά σχήματα κλπ.) . Οφείλουν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν ένα πολιτικό πρόγραμμα ανατροπής των νεοφιλεύθερων πολιτικών και λαϊκής νίκης που θα εμπνεύσει ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις.
