του Παναγιώτη Ξοπλίδη
Με μια πολύ μαζική συνέλευση σωματείων εργαζόμενων και συνταξιούχων, συνελεύσεων γειτονιάς, τοπικών κινήσεων, επιτροπών αγώνα και φοιτητικών συλλόγων, μετά από κάλεσμα του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης, το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας προχώρησε στο επόμενο βήμα του. Δεκάδες αγωνιστές μετέφεραν στη συνέλευση την εμπειρία αγώνων και εξέφρασαν την ανάγκη για συντονισμένο αγώνα για κάθε ζήτημα, σε κάθε χώρο δουλειάς, κάθε γειτονιά, για την κατοχύρωση για όλους του δικαιώματος στη στέγη αλλά και όλα τα κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες, και την οριστική απαλλαγή από την κοινωνική βαρβαρότητα και τον εργασιακό μεσαίωνα.
Η Συνέλευση των Κινημάτων ήταν η πλέον μαζική διαδικασία συντονισμού στην πόλη εδώ και αρκετά χρόνια. Μεταξύ άλλων συμμετείχαν συνδικαλιστές από εκπαιδευτικά σωματεία, το σωματείο υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου, ο σύλλογος αδιόριστων εκπαιδευτικών, το σωματείο συνταξιούχων «Η Συσπείρωση», το δίκτυο ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων, η «Λάντζα» στον επισιτισμό. Επίσης αγωνιστές από τη Λαϊκή Συνέλευση δυτικής Θεσσαλονίκης, την κίνηση πολιτών Χορτιάτη και φοιτητές από συλλόγους του ΑΠΘ.
Η ευρύτητα της συμμετοχής και η δυναμική που αναπτύσσεται στο κίνημα της Θεσσαλονίκης προήλθε από τον αγώνα για την υπεράσπιση της λαϊκής κατοικίας σε μια περίοδο υποχώρησης για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ο αγώνας αυτός έχει μικρές νίκες και έχει γίνει άμμος στα γρανάζια του συστήματος, με δεδομένη τη σημασία πλειστηριασμών και κατασχέσεων για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης. Το πνεύμα του ανυποχώρητου αγώνα που τον χαρακτηρίζει έσπασε στην πράξη την βιτρίνα του ΤΙΝΑ που προσπαθούν να επιβάλλουν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και σύσσωμο το μπλοκ εξουσίας. Παρά τη λάσπη και τις «δεσμεύσεις» κυβέρνησης και μνημονιακών κομμάτων, παρά την καταστολή, τις παρανομίες συμβολαιογράφων και τις διώξεις αγωνιστών, το κίνημα δεν ξεφουσκώνει, γίνεται όλος και πιο μαζικό.
Στη Συνέλευση συζητήθηκε επίσης η πολιτική και κοινωνική συγκυρία με το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης που επιφυλάσσει νέα σκληρά μέτρα αλλά και πιθανά ένα νέο 4ο Μνημόνιο. Κοινή συνισταμένη όλων όσων συμμετείχαν ήταν πως απαιτείται ένας αγώνας από τα κάτω, όπου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους, με μόνιμο συντονισμό σε τακτική βάση, με βάση πάντα τη δημοκρατία των συνελεύσεων που δεν θα θυμίζει τις κινητοποιήσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, τους αγώνες με ημερομηνία λήξης, που είχαν ξεπουληθεί πριν ακόμη ξεκινήσουν ή τους αγώνες για «το μοίρασμα της φτώχειας μας».
Μοναδική παραφωνία στην Συνέλευση ήταν η τοποθέτηση μέλους του ΕΠΑΜ που χαρακτήρισε τους πρόσφυγες ως «λαθροέποικους», αναπαράγοντας την ρατσιστική ρητορική της ακροδεξιάς. Η τοποθέτηση αυτή γνώρισε την συνολική αποδοκιμασία των συμμετεχόντων καθώς τα σωματεία, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι φοιτητικοί σύλλογοι συμμετέχουν επίσης και στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες με δράση στην Ειδομένη πέρσι, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα σχολεία φέτος.
Η Συνέλευση αποφάσισε τη διοργάνωση μεγάλου παλλαϊκού συλλαλητηρίου στις 12 του Φλεβάρη, στις 5 μ.μ., στην πλατεία Αριστοτέλους. Η ημερομηνία είναι συμβολική αλλά δηλώνει τον στόχο για «να πιαστεί ξανά το νήμα» από την κορύφωση των αγώνων της περιόδου 2010-12.
Πέντε χρόνια μετά τις 12 του Φλεβάρη του 2012 και έχοντας πλέον την εμπειρία όλης εκείνης της περιόδου, αλλά και αυτής που ακολούθησε μέχρι σήμερα, είναι πλέον ανάγκη των καιρών να επανέλθει στο προσκήνιο ο οργανωμένος λαός. Με αγώνα από τα κάτω, όπου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους και δεν θα σταματά παρά μόνο με την ικανοποίηση των αιτημάτων. Αγώνας δυναμικός, αποφασιστικός κι ανυποχώρητος που θα μπορεί να συσπειρώνει όλο και περισσότερους, καθέναν που θέλει να μετουσιώσει την οργή σε δράση για την ανατροπή, χωρίς αυταπάτες κι αναμονές, επίδοξους σωτήρες κι αναθέσεις.
Βασικό όχημα για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι ο μόνιμος συντονισμός των χώρων και των συλλογικοτήτων που σε τακτική βάση, με βάση τις προτάσεις και τις αποφάσεις κάθε χώρου, θα συζητά και θα οργανώνει την αντίσταση στις επιθέσεις του κεφαλαίου σε κάθε τομέα της ζωής μας και κάθε χώρο με στόχο τη συνολικοποίηση της πάλης και την ανατροπή αυτής της πολιτικής.
