Σοφία Κίχη, ανταπόκριση από τη Λεμεσό
Το Σάββατο 7 Μαρτίου πραγματοποιήθηκαν σε Λεμεσό και Λευκωσία συγκεντρώσεις με συνθήματα όπως «Όχι στον πόλεμο», «Αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος» και «Έξω οι Βάσεις», εκφράζοντας ανησυχία για τις εξελίξεις και τη χρήση των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο. Στη Λευκωσία έγινε πορεία στο Προεδρικό Μέγαρο, με αίτημα τη μη εμπλοκή σε πολεμικές συγκρούσεις, σε αντίθεση με την απόφαση της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να δώσει γη και ύδωρ σε ΗΠΑ και Ισραήλ και να επιτρέψει τη χρησιμοποίηση των βάσεων – υπόλειμμα της αποικιοκρατίας, που καταλαμβάνουν το 3% του εδάφους – στο πλαίσιο του δόγματος «Κύπρος, το αβύθιστο αεροπλανοφόρο» στην Ανατολική Μεσόγειο. Πολύ περισσότερο που σήμερα εκχωρούνται και άλλες περιοχές της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, όπως στην Πάφο (βάση «Ανδρέας Παπανδρέου») και στο Μαρί.
Υπενθυμίζεται πως το μεσημέρι της 1ης Μάρτη ακούστηκαν εκρήξεις από την περιοχή των βάσεων στο Ακρωτήρι, ενώ οι κάτοικοι των γύρω χωριών κλήθηκαν μετά από ώρες να τα εκκενώσουν, αφού πρώτα είχε απομακρυνθεί το πολιτικό προσωπικό από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ακολούθησε δε συναγερμός και κοντά στο αεροδρόμιο της Πάφου με αποτέλεσμα να κλείσει – όπως και τα σχολεία και τα χωριά, ενώ η πολιτική άμυνα κάλεσε τους ιδιοκτήτες καταφυγίων να τα αδειάσουν και να τα καθαρίσουν.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Η Ελλάδα έστειλε δύο φρεγάτες και τέσσερα μαχητικά, με αποτέλεσμα διάφοροι εθνικιστικοί κύκλοι να λένε δημόσια ότι η Ελλάδα ήρθε να σώσει την Κυπριακή Δημοκρατία και από τους Τούρκους – οι οποίοι, με τη σειρά τους, έστειλαν έξι μαχητικά στο αεροδρόμιο της Τύμβου. Ο «Κίμων», όμως, έφυγε για το Ισραήλ, δίνοντας τη θέση του στο λιμάνι της Λεμεσού σε φρεγάτες άλλων χωρών – με τις φήμες να οργιάζουν παράλληλα ότι στο Ακρωτήρι υπάρχουν και πυρηνικές κεφαλές.
Με τον άξονα Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Η ανάπτυξη ενός ισχυρού αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Μαρτίου 2026
