Δημήτρης Σταμούλης
▸ Τι αποκαλύπτει Επιθεωρητής Εργασίας στο Πριν
Εγκληματική αποδεικνύεται η αδιαφορία της κυβέρνησης, του υπουργείου Ανάπτυξης, της περιφέρειας Θεσσαλίας αλλά και η ανεπαρκής λειτουργία των ελεγκτικών αρχών στην υπόθεση της έκρηξης στη Βιολάντα, που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες. Τα στοιχεία που διαρκώς έρχονται στο προσκήνιο δείχνουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ ευθυνών και υποταγής στο επιχειρηματικό κέρδος με κάθε τίμημα. Το φονικό «εξαφανισμένο» υπόγειο των 400 τ.μ. δεν είχε δηλωθεί σε κανένα πολεοδομικό σχέδιο από την επιχείρηση, ούτε σε μελέτη πυρασφάλειας, από το 2007 μέχρι σήμερα, ενώ οι δύο υπέργειες δεξαμενές «μπαινόβγαιναν» στις σχετικές μελέτες. Από τα διάφορα έγγραφα αποδεικνύονται το γραφειοκρατικό χάος (που ποτέ δεν πατάσσεται!) μεταξύ Περιφέρειας, Πολεοδομίας, Πυροσβεστικής και Επιθεώρησης Εργασίας, αλλά και το απαράδεκτο πλαίσιο κατακερματισμού των ελέγχων και των υπευθύνων ώστε η ασφάλεια των εργατών να «χάνεται στη μετάφραση».
Η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης ανανεώθηκε την 1/11/2025, δηλαδή μόλις τρεις μήνες πριν από την έκρηξη. Στην οικοδομική άδεια που εκδόθηκε στις 9/5/2025 από την Πολεοδομία Τρικάλων δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά σε υπόγειο παρ’ ότι υπάρχει αναθεώρηση για προσθήκη κατ’ επέκταση. Πολλοί έλεγχοι γίνονταν από το… γραφείο, όχι στο πεδίο, όπου κι εκεί όμως όσοι έγιναν αποδείχθηκαν ελλιπείς. Υπάλληλοι της Περιφέρειας βρέθηκαν στην εταιρεία το 2013 και το 2015 για δια ζώσης επιθεωρήσεις, όπως και το 2020, αλλά και πάλι δεν είδαν το υπόγειο. Ο γαλάζιος πρώην περιφερειάρχης Αγοραστός έριξε το μπαλάκι των ευθυνών στην πολεοδομία και τον μηχανικό που έχει υπογράψει τις άδειες. Πώς με όλο αυτό το «μπάχαλο» η Βιολάντα συνέχιζε να λειτουργεί και να εκδίδει τροποποιητικές άδειες είναι ένα αναπάντητο ερώτημα. Ανεξήγητο είναι επίσης πώς στην τελευταία μελέτη πυρασφάλειας (Σεπτέμβριος 2025) είχαν εξαφανιστεί και οι δύο μοιραίες υπέργειες δεξαμενές προπανίου, ενώ υπήρχαν στην αμέσως προηγούμενη. Ο Σκάι δε ανέφερε ότι η Πυροσβεστική είχε πραγματοποιήσει την τελευταία αυτοψία της μελέτης πυρασφάλειας το 2011, δηλαδή για 14 χρόνια δεν … ξαναπάτησε στο εργοστάσιο. Σοβαρά προβλήματα είχαν και οι σωληνώσεις καθώς το υπόγειο τμήμα τους δεν διέθετε την απαραίτητη μόνωση ασφαλείας, ενώ μόλις το περασμένο καλοκαίρι κατασκευάστηκε δρόμος από άσφαλτο από πάνω τους, προφανώς με χρήση βαρέων οχημάτων. Και βέβαια ουδέποτε τοποθετήθηκε ανιχνευτής διαρροής στο «ανύπαρκτο» υπόγειο.
Την εικόνα διάλυσης της Επιθεώρησης Εργασίας (ΑΑΕΕ) μετέφερε στο Πριν επιθεωρητής ο οποίος μας είπε πως στη Λάρισα υπάρχουν έξι εργαζόμενοι στο τμήμα Ασφάλειας και Υγιεινής αρμόδιο για εργατικά ατυχήματα και εννιά στις εργασιακές σχέσεις, ενώ σε Τρίκαλα- Καρδίτσα μόλις τέσσερις που καλούνται να ελέγξουν πάνω από 12.000 επιχειρήσεις και χωρίς να υπολογίζονται τα οικοδομοτεχνικά έργα. Με περίπου 600 ελέγχους τον χρόνο, χρειάζονται δεκαετίες για να ελεγχθούν οι επιχειρήσεις έστω και μία φορά, όπως καταγγέλλει ο Σύλλογος Επιθεωρητών Εργασίας!
Όπως μας δήλωσε ο επιθεωρητής, τα περισσότερα ελαφριά ατυχήματα δεν καταγράφονται καν, ενώ συχνά οι επιθεωρητές δεν προλαβαίνουν να καλύψουν όλες τις καταγγελίες. Στους ελέγχους συμμετέχουν υποχρεωτικά δύο επιθεωρητές, επομένως για όλα τα Τρίκαλα βγαίνει ένα κλιμάκιο την ημέρα γιατί κάποιοι εργαζόμενοι πρέπει να υποδέχονται καταγγελίες στην υπηρεσία. Όταν ένα κλιμάκιο επισκέπτεται ένα εργοστάσιο, απαιτείται πολύς χρόνος για σωστό έλεγχο. Από την αναζήτηση των εγγράφων πιστοποίησης/ασφάλειας μέχρι την επίσκεψη στον χώρο παραγωγής και από το σημείο εισαγωγής της πρώτης ύλης μέχρι την έξοδο του τελικού προϊόντος, όλη αυτή η διαδικασία θέλει δύο ημέρες και άλλες δύο ημέρες ο έλεγχος στο γραφείο των στοιχείων, των προδιαγραφών λειτουργίας κ.α. Πόσες επιχειρήσεις να ελεγχθούν με τόσο λίγο προσωπικό… Σε αρκετές περιπτώσεις, δε, η εργοδοσία παρεμβαίνει «επιθετικά» και επιτυγχάνει «διευθετήσεις» με τα θύματα πριν οι καταγγελίες γίνουν έγγραφες.
Ένα άλλο στοιχείο είναι η παντελής απουσία ελέγχου και καταγραφής των επαγγελματικών ασθενειών. «Εάν γίνει έλεγχος σε ένα χημικό εργοστάσιο και βρεθούν εργάτες χωρίς μάσκα, θα αποδοθεί πρόστιμο το οποίο συχνά το πληρώνουν οι εργοδότες λόγω και του… μπόνους έκπτωσης 30% εάν το εξοφλήσουν εντός δύο εβδομάδων, και συνεχίζουν να παρανομούν», μας είπε ο επιθεωρητής. Αυτό εξηγεί και την αύξηση της εισπραξιμότητας που καυχιέται η κυβέρνηση, αλλά οι εργασιακές συνθήκες δε βελτιώνονται. Τέλος βασικό ζήτημα που αναδεικνύεται είναι η διαρκής συρρίκνωση της ΑΑΕΕ καθώς μόλις 233 επιθεωρητές που υπηρετούν στο πεδίο δεν καλύπτουν στοιχειώδεις ανάγκες, ενώ δεκάδες από αυτούς θα συνταξιοδοτηθούν τα επόμενα χρόνια.
Εργοδοτικά εγκλήματα: Δεν καταγράφονται κλάδοι, «μπλοκάκια» κι ανασφάλιστοι
Προκλητική εμφανίζεται η κυβέρνηση ακόμα και διά του πρωθυπουργού της όσον αφορά τα… ανδραγαθήματά της στον τομέα της εργασιακής ασφάλειας και υγιεινής. «Η Ελλάδα παραμένει σταθερά μεταξύ των τριών ευρωπαϊκών χωρών με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα στην ΕΕ» ισχυρίστηκε επικαλούμενος τη… Εurostat ο Κ. Μητσοτάκης, που έκανε λόγο για «συνεχείς θεσμικές παρεμβάσεις» και «ενίσχυση ελέγχων και κυρώσεων». Ωστόσο η κυβέρνηση… καμαρώνει τα νούμερα που η ίδια δίνει στη Eurostat και βαφτίζει fake news τα στοιχεία της ΟΣΕΤΕΕ που για το 2025 κατέγραψε 201 νεκρούς εργαζόμενους και πάνω από 300 τραυματίες, ενώ ήδη στον Ιανουάριο 2026 μετράμε 16 τουλάχιστον νεκρούς.
Σε Ελλάδα και Πορτογαλία δεν υπάρχει καμιά καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών
Η Επιθεώρηση Εργασίας δεν καταγράφει μεγάλους κλάδους όπως λατομεία που υπόκεινται στην Επιθεώρηση Μεταλλείων (Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας), επαγγέλματα θάλασσας (στην ευθύνη του ΥΕΝ), αλλά και αγρότες, ένστολους, εργαζόμενους με μπλοκάκι, αυτοαπασχολούμενους και ανασφάλιστους. Χαρακτηριστικά, η Επιθεώρηση Μεταλλείων δεν ανακοινώνει εκθέσεις (!), ενώ το ΥΕΝ εξέδωσε το 2020 την τελευταία του έκθεση!
Στην Ελλάδα, επίσης, δεν είναι καθιερωμένη νομοθετικά η έννοια του εργατικού ατυχήματος, ούτε υπάρχει φορέας ασφάλισης επαγγελματικού κινδύνου/ασθενειών όπως σε άλλες χώρες της ΕΕ, όπου οι εργοδότες καταβάλλουν ασφάλιστρα. Αυτό σημαίνει ότι στην Ελλάδα (μαζί με την Πορτογαλία) δεν υπάρχει καμιά καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών, επομένως δε μετριούνται θάνατοι από παθολογικά αίτια εν ώρα εργασίας ούτε τροχαία δυστυχήματα σε μετάβαση ή αποχώρηση από την εργασία.
Σε ένα εργασιακό τοπίο, που σφραγίζεται από την υπερεντατικοποίηση της εργασίας με αποκορύφωμα το 13ωρο, εργοδοτικό δεσποτισμό και αυθαιρεσία, ελαστικοποίηση και κατακερματισμό των αδειών, είναι καθαρό γιατί οι χώροι εργασίας θυμίζουν πεδία μάχης, καθιστώντας το εργασιακό περιβάλλον πιο επικίνδυνο και ανθυγιεινό.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7-8 Φεβρουαρίου 2026
