Σάλο προκάλεσαν οι απειλές του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, στη διάρκεια της τακτικής ενημέρωσης, απέναντι στον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη, επειδή ζήτησε σαφή απάντηση για τη δολοφονία των 15 προσφύγων κατά την επιχείρηση «αποτροπής» του Λιμενικού. Η σφοδρότητα της επίθεσής του και η αναφορά του σε πιθανή κατάθεση αγωγής εξέπληξαν δυσάρεστα ακόμη και δημοσιογράφους-αρθρογράφους που θεωρούνται «σύμμαχοι» της πολιτικής Μητσοτάκη σε πολλά συστημικά ΜΜΕ.
Η επίδειξη «τραμπικού τραμπουκισμού» του κυβερνητικού εκπροσώπου δεν ήρθε ξαφνικά. Το έδαφος καλλιεργήθηκε από τη στιγμή που ο κλάδος απεμπόλησε το δικαίωμα να βρίσκεται απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική εξουσία και «παρέδωσε» τη δημοσιογραφική ταυτότητα σε ιδιοκτήτες, ενώ εκπρόσωποι του χώθηκαν στις «αυλές» της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι τη στιγμή που σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι, ανεξαρτήτως πολιτικής προτίμησης, εξέφραζαν στα ψηφιακά Μέσα ή σε ενυπόγραφα άρθρα τον αποτροπιασμό τους για την πρωτοφανή επίθεση Μαρινάκη σε πολιτικό συντάκτη επειδή έκανε τη δουλειά του, η εικόνα στα ρεπορτάζ των ΜΜΕ τους ήταν διαφορετική. Εκεί τα ρεπορτάζ δημοσιεύονταν χωρίς καμία αιχμή και αντίλογο προς τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ούτε τον καλούσαν να αποσαφηνίσει και, βεβαίως, να μην απειλήσει ξανά δημοσιογράφους.
Παράλληλα, την ώρα που διεθνή ΜΜΕ και οργανισμοί, όπως Deutsche Welle, Liberation και οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα «ξεφώνιζαν» τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, εκείνος μιλούσε για «κύκλωμα» στα ΜΜΕ που «αποσταθεροποιεί τη χώρα» επειδή εξυπηρετεί διάφορα συμφέροντα. Προανήγγειλε, μάλιστα, συνέδριο με τον πρωθυπουργό και δημοσιογράφους για νομοθετικές ρυθμίσεις ενάντια στην παραπληροφόρηση. Την ημέρα της επίθεσης στον συνάδελφο, επίσης, μίλησε σε συνέδριο που οργάνωσαν οι ιδιοκτήτες ραδιοφωνικών σταθμών, περιστοιχισμένος από δεκάδες δημοσιογράφους-διευθυντές και εκπομπάρχες για το πρόβλημα των fake news – δηλαδή δημοσιεύσεων-αναρτήσεων που ενοχλούν την κυβέρνηση και την αντιμετώπισή τους. Εκεί εξήρε και τη συνεργασία με τις Ενώσεις για την περίφημη Επιτροπή Ασφάλειας δημοσιογράφων, που εποπτεύει το Μαξίμου.
Την επομένη, τέλος, μετείχε σε τηλε-διάσκεψη με 50 δημοσιογράφους (ουδείς γνωρίζει πώς επελέγησαν…) οι οποίοι περιλαμβάνονται στο κυβερνητικό πρόγραμμα «Καλλιεργώντας Κριτικούς Αναγνώστες», το οποίο ευλόγησε η πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Μαρία Αντωνιάδου, πριν λίγους μήνες.
Ειδήσεις πίσω από την κάμερα
Την ημέρα της επίθεσης Μαρινάκη στον Χρήστο Αβραμίδη, διεξάγονταν εκλογές για την ανάδειξη νέου ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, η οποία από το 2017 διοικείται από τις παρατάξεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Όχι τυχαία, λοιπόν, η ΕΣΗΕΑ, όπως και η Ομοσπονδία (ΠΟΕΣΥ), δεν τόλμησαν να καταδικάσουν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Αυτός, άλλωστε, είναι πρακτικά ο «χορηγός» της Ένωσης, η πρόεδρος της οποίας διαχειρίζεται την υποταγή του κλάδου σε Μαξίμου και ιδιοκτήτες.
Την «υποχρέωση» της συντεχνιακής αντίδρασης επιχείρησε να καλύψει η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ που συνεργάζεται με εκείνη της ΝΔ στο προεδρείο, μετά τις σφοδρές αντιδράσεις των ιδίων των μελών της. Το μόνο που τόλμησε να ψελλίσει είναι ότι επρόκειτο για «θεσμική απρέπεια» που συνιστά «έλλειψη σεβασμού στο θεσμικό ρόλο της Ενημέρωσης». Όσο για τη δεύτερη παράταξη της Δεξιάς, επίσης εργοδοτική, αγνόησε το γεγονός, ως να μην υπήρξε.
Η προκλητική στάση Μαρινάκη δεν συνιστά «θεσμική εκτροπή». Είναι έκφραση της πολιτικής βαρβαρότητας που εκπροσωπεί η κυβέρνηση σε όλη την κοινωνία. Θέλει τη δημοσιογραφία υποχείριο και τους εργαζόμενους γονυπετείς στην αυλή της, να μαζεύουν τα ψίχουλα μιας δήθεν ανεξάρτητης μιντιακής εξουσίας. Μπορεί να ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τα ΜΜΕ και τον κλάδο, αλλά πολλοί δημοσιογράφοι επιμένουν στον αυτόνομο ρόλο τους. Εδώ θα δοθεί η επόμενη σκληρή μάχη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Φεβρουαρίου 2026
