Δημήτρης Αδαμόπουλος, Δημήτρης Γκόβας*
Η ΑΤΕ-ΕΚΑ συγκροτεί μια πρόταση αγώνα και ταξικής ενότητας
Ολοκληρώθηκε το συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, του μεγαλύτερου της χώρας. Οι μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος παρεμβαίνουν στο συνέδριο με φόντο κρίσιμες αντεργατικές παρεμβάσεις από την πλευρά της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, με καταιγισμό αντεργατικών νόμων και μέτρων που απορρύθμισαν πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, τσάκισαν σημαντικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και διαμορφώνουν συνθήκες εργασιακής ζούγκλας.
Μετά την κατάργηση του 8ωρου και του πενθήμερου, τη μείωση της αποζημίωσης της υπερωριακής απασχόλησης διαμέσου «διευθέτησης εργασίας», την κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών στις προσαυξήσεις υπερωρίας, νυχτερινών, Κυριακών και αργιών, την επιβολή του σπαστού ωραρίου ακόμα και στη μερική απασχόληση, την κατάργηση των τριετιών, των μισθών πείνας και την ακρίβεια να μας τσακίζει, τη νομοθέτηση του 13ωρου, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και την ουσιαστική διάλυσης του ΣΕΠΕ, η κυβέρνηση προσπαθεί να στήσει ένα άθλιο παιχνίδι, με συμπαίκτες τη ΓΣΕΕ (τον ρόλο της οποίας αναβαθμίζει) και τον ΣΕΒ, με τη λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία» για τις συλλογικές συμβάσεις.
Σε αυτές τις συνθήκες, τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί του κόσμου της δουλειάς ενισχύονται και χρειάζονται σαφείς, πειστικές- και δύσκολες- απαντήσεις για την προοπτική του συνδικαλιστικού και ευρύτερα εργατικού κινήματος, τη ρότα και τη γραμμή που μπορεί να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά με την επίθεση του αντίπαλου. Αυτό επιχειρεί με την Διακήρυξή της και τη γενικότερη παρέμβαση της η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα (ΑΤΕ-ΕΚΑ), απευθύνοντας κάλεσμα ενίσχυσης μιας γραμμής και πρακτικής αποφασιστικής και ουσιαστικής σύγκρουσης με την πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησής του, την ΕΕ, αλλά και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό του «κοινωνικού εταιρισμού» και των συμφωνιών. Στήριξη ώστε να ενισχυθεί η τάση του αγώνα για σύγκρουση και νίκη, όχι για τυπική διαμαρτυρία ή για συμπεράσματα, με κινητοποιήσεις και αιτήματα που θα εμπνέουν ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης να δώσουν μάχες και να συσπειρωθούν στην προοπτική μιας μαζικής και συνολικής αντεπίθεσης των εργαζομένων.
Η ΑΤΕ συγκροτεί μια πρόταση αγώνα και ταξικής ενότητας πάνω στις διεκδικήσεις με κριτήριο τις εργατικές ανάγκες και τα δικαιώματα πρώτα απ’ όλα, τον τεράστιο πλούτο που υπάρχει, τα πρωτοφανή ποσοστά εκμετάλλευσης και όχι το τι μπορεί να γίνει αποδεκτό από το κράτος και τους εργοδότες. Δεν διαμορφώνουμε αιτήματα με βάση το τι «αντέχει» η επιχείρηση, ο κλάδος, η «εθνική» οικονομία. Γιατί πρώτο κριτήριο είναι οι ανάγκες και τα συμφέροντά μας, το να μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Δεν είμαστε συνεργάτες – κοινωνικοί εταίροι που «συζητάμε» για το κοινό συμφέρον, αλλά ταξικοί αντίπαλοι.
Σήμερα, μια τέτοια γραμμή και πρακτική πρέπει να ενισχυθεί, να γίνουν βήματα ισχυροποίησης αυτής της αντίληψης μέσα στους εργαζόμενους, να δημιουργηθούν συλλογικότητες, να ενισχυθεί η ταξική αντικαπιταλιστική πτέρυγα σε όσο το δυνατό περισσότερους κλάδους. Πλευρά μιας τέτοιας αντίληψης είναι και ο δρόμος, οι μορφές διαμόρφωσης ενός εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα είναι χωρίς μισόλογα ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-Ομοσπονδιών και των αστικών δυνάμεων που κυριαρχούν στα μεγάλα συνδικάτα, όσο και απέναντι σε γραφειοκρατικές λογικές ελεγχόμενων αγώνων στα όρια μιας διαμαρτυρίας. Δεν προσφέρουν επίσης κάτι οι αυταπάτες για κεϊνσιανές πολιτικές και τεχνοκρατικές προτάσεις μέσα στη δίνη ενός καπιταλισμού σε πολεμική όξυνση και οικονομία πολέμου για την ανάταξη της κερδοφορίας, που οδηγούν σε μινιμάρισμα των διεκδικήσεων, τελικά σε υποταγή στην κυρίαρχη πολιτική αλλά και στους θεσμούς και μηχανισμούς του υποταγμένου συνδικαλισμού. Προβάλλουμε στόχους που ανεβάζουν το επίπεδο της απαιτητικότητας και της συνείδησης της εργατικής τάξης και των επιμέρους τμημάτων της, αιτήματα και διεκδικήσεις, αλλά και πολιτικούς στόχους για το σύνολο των αναγκών μας ως εργαζόμενοι απέναντι σε κυβέρνηση-κεφάλαιο-ΕΕ. Αυτή χρειάζεται να είναι η συμβολή μιας ταξικής αντικαπιταλιστικής αριστερής δύναμης.
Η ενίσχυση του αγώνα περνά μέσα από την ενίσχυση των διαδικασιών βάσης σε όλα τα επίπεδα της δραστηριοποίησής των εργαζόμενων σε μαζική κλίμακα. Υπάρχει η ανάγκη πανεργατικού μετώπου. Κανένα σωματείο δεν μπορεί να πετύχει από μόνο του, χωρίς διακλαδικό συντονισμό και αλληλεγγύη. Με τη δράση μας στοχεύουμε στον συντονισμό από τη βάση των αγωνιζόμενων συλλογικοτήτων (συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικές κινήσεις, επιτροπές αγώνα). Στην ενίσχυση όλων των μορφών που υπηρετούν μια γραμμή αποφασιστικού αγώνα σε όλα τα επίπεδα για μια επείγουσα και αναγκαία αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας για να ζήσει αλλιώς.
*Αντιπρόσωποι στο συνέδριο του ΕΚΑ
Πρωτοβάθμια σωματεία: Πλατιά σύσκεψη στις 15 Φλεβάρη για έναν μόνιμο ταξικό συντονισμό
