▸ Φτάσαμε αισίως στο 48ο τεύχος του περιοδικού Αναιρέσεις, ενός περιοδικού που επιχειρεί να θέσει, κάποτε και να απαντήσει, πάντα όμως να ανοίξει ουσιαστικό διάλογο, κυρίως σε ζητήματα πολιτισμού, ηθικής, καθημερινής ζωής. Συνεχίζουμε και την προσπάθεια να αναβαθμίσουμε το περιοδικό τόσο σε επίπεδο πλούτου περιεχομένου, όσο και αισθητικής της εμφάνισης του, με όλες τις αντικειμενικές αντιξοότητες. Τα αποτελέσματα στην κρίση του αναγνώστη.
Αυτή τη φορά, ανάμεσα στα τόσα επίκαιρα και αιχμηρά ζητήματα, το αφιέρωμά μας επικεντρώνεται στο ίσως κορυφαίο ζήτημα των ημερών, μια που συμπίπτει με την τρίτη επέτειο του τραγικού δυστυχήματος-εγκλήματος των Τεμπών που κόστισε τη ζωή 57 ανθρώπων, και μάλιστα στην πλειονότητα τους πολύ νέων.
Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι δεν πρόκειται για μια απλή ατυχή συγκυρία ανθρώπινων λαθών -από αυτές που πράγματι μπορεί να συμβούν- αλλά για έναν μαζικό «προαναγγελθέντα θάνατο», αλλά και για ένα δεύτερο έγκλημα μέσα από την επικοινωνία και τη διαχείριση του γεγονότος με απόλυτη ευθύνη του κρατικού μηχανισμού, προσπαθούμε μέσα από την αρθρογραφία αυτού του τεύχους να προσεγγίσουμε τις βαθύτερες αιτίες, τον ρόλο των παραγόντων που εμπλέκονται, τα αποτελέσματα του. Αποτελέσματα που απλώνονται πέρα από την δυστυχία της απώλειας για τους οικείους των χαμένων και πέρα από το χθες και το σήμερα.
Απέναντι στην αναλγησία της κυβέρνησης και του κράτους, έχουμε τον λόγο, τον δρόμο, την κοινωνική ζύμωση. Ελπίζουμε ο λόγος μας εδώ -αυτό που μπορεί να κάνει ένα περιοδικό- να ηχήσει και να προκαλέσει, όσο του αναλογεί, και τη σκέψη και τον διάλογο, και την κοινωνική ζύμωση και τον δρόμο. Το χρωστάμε στους χαμένους 57 και στους αγαπημένους τους. Το χρωστάμε σε μας και σ’ αυτούς που θα ‘ρθουν.
Η ζωή μας σήμερα είναι γεμάτη αβεβαιότητα. Και αν η αβεβαιότητα της ζωής γενικά μπορεί να προκύπτει από την τυχαία φύση του σύμπαντος, η αβεβαιότητα που μας αφορά έχει να κάνει με πιο καθημερινά φαινόμενα: Δεν ξέρουμε αν στο τέλος του μήνα θα μας μείνουν χρήματα για να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας. Δεν ξέρουμε αν σε μισό χρόνο από τώρα θα έχουμε ακόμα δουλειά. Δεν ξέρουμε αν όλες μας οι προσπάθειες είναι μάταιες, αν το αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες, αν ποτέ θα καταφέρουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Εδώ δεν ξέρουμε αν θα φτάσουμε στον προορισμό μας μπαίνοντας απλά σε ένα τρένο. Αυτά είναι πράγματα που δεν θα έπρεπε να μένουν στην τύχη, το σύμπαν δεν τους επιβάλλει καμία αβεβαιότητα. Κι όμως στη σημερινή κοινωνία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ούτε για τα βασικά.
Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση αφιερώνει το 48ο τεύχος του περιοδικού των Αναιρέσεων στους πολλαπλούς αγώνες που έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα του τραγικού εγκλήματος των Τεμπών πριν από σχεδόν 3 χρόνια, για να αναδείξουμε γιατί προκύπτουν τέτοια «ατυχήματα», τον ρόλο που έχουν οι ιδιωτικοποιήσεις και η υποβάθμιση των κοινωνικών αγαθών, τι σημαίνει για εμάς δικαιοσύνη ή πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά.
Για τη νύχτα των Τεμπών υπάρχουν πολλές εκδοχές. Τι συνέβη; Ποιος ευθύνεται; Πώς πρέπει να απαντήσουμε; Στο παρόν τεύχος θέλουμε να παρουσιάσουμε τη δική μας εκδοχή. Ενάντια στην κυβερνητική προπαγάνδα και τη μιντιακή βαβούρα, βρίσκουμε τις απαντήσεις που αντιστοιχούν στις ανάγκες της νεολαίας και της εργατικής τάξης.
Δεν αρκεί να ρίξουμε την ευθύνη απλά σε κάποιο ανθρώπινο λάθος ή σε ατυχία της στιγμής, αλλά να αναζητήσουμε τις συνθήκες που οδήγησαν στην κατάσταση του σιδηροδρόμου εξαρχής. Γιατί τα Τέμπη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Οι μεταφορές, η υγεία, η παιδεία, η στέγαση, η ενέργεια, είναι όλα κομμάτια του ίδιου μοτίβου: Είναι κοινωνικά αγαθά —πανανθρώπινες ανάγκες— που σταδιακά μετατρέπονται σε εμπορεύματα προς πώληση στα χέρια του κεφαλαίου. Ένα προς ένα περνάνε από τα «φίλτρα» της αποδοτικότητας, της λιτότητας και της κερδοφορίας και ως εξής υποβαθμίζονται, τεμαχίζονται και πωλούνται στον πλειοδότη.
Ως νεολαία ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις χειρότερες επιπτώσεις αυτής της μοντέρνας καπιταλιστικής δυστοπίας. Βλέπουμε το μέλλον μας να μοιάζει όλο και πιο σκοτεινό, όσο το παρόν μας μετατρέπεται σε άθλος επιβίωσης. Εν τέλει οι ζωές μας οι ίδιες θυσιάζονται στο βωμό του κεφαλαίου, αίμα για να τραφεί και να αναπαραχθεί.
Για εμάς, λοιπόν, δικαιοσύνη δεν σημαίνει απλά να πληρώσουν οι υπεύθυνοι, αλλά να είμαστε σίγουροι πως αυτό το έγκλημα δεν θα επαναληφθεί: μόνο όταν οι ζωές μας αποκτήσουν αξία, όταν οι ανάγκες των ανθρώπων —και όχι το κέρδος— θα καθορίζουν την οργάνωση της κοινωνίας.
Γνωρίζουμε καλά πως καμία κυβερνητική εναλλαγή δεν πρόκειται να ανατρέψει αυτή την κατάσταση. Αν θέλουμε να αλλάξει πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Εξάλλου το έγκλημα των Τεμπών ήταν εφαλτήριο κάποιων από τους σημαντικότερους κοινωνικούς αγώνες της τελευταίας δεκαετίας, καθώς και της μεγαλύτερης απεργίας στην εποχή της μεταπολίτευσης σε ελληνικό έδαφος.
Τα Τέμπη δεν είναι πλέον μονάχα ένα «ατύχημα». Έγιναν σύμβολο μιας νεολαίας που δεν έχει οξυγόνο, που παρόλα αυτά αρνείται να τα παρατήσει. Μιας νεολαίας που είναι διατεθειμένη να αγωνιστεί για ένα καλύτερο μέλλον. Η αβεβαιότητα του σήμερα δεν μας αρκεί. Απέναντι στην πολιτική που μας στερεί την ίδια τη ζωή θα επιβάλλουμε τις ανάγκες μας.
Όσο μας στερείτε το οξυγόνο για να αναπνεύσουμε, θα σας ανατρέψουμε!
Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ
