Το παζάρι γύρω από την Ουκρανία είναι, αναμφίβολα, πυρετώδες. Οι τελευταίες μέρες του 2025 σφραγίστηκαν από δια ζώσης συναντήσεις και τηλεφωνικές επικοινωνίες, αντικείμενο των οποίων ήταν ένα σχέδιο των 20 σημείων για τον τερματισμό του πολέμου, που βασίζεται στην αρχική πρόταση που είχαν παρουσιάσει οι ΗΠΑ. Παρά το γεγονός, ωστόσο, ότι τόσο ο Τραμπ όσο και ο Ζελένσκι ισχυρίστηκαν, μετά τη συνάντηση που είχαν στον Λευκό Οίκο την περασμένη Κυριακή, ότι το 90% του περιεχομένου του έχει οριστικοποιηθεί, τα πράγματα είναι σαφώς πιο περίπλοκα.
Οι βασικές αιτίες είναι δύο. Αφενός, το γεγονός ότι το Κίεβο εξακολουθεί να αρνείται την πλευρά που αφορά την επίσημη εγκατάλειψη εδαφών τον έλεγχο των οποίων έχει ήδη απωλέσει, κυρίως στο Ντονμπάς. Κάτι που φανερώνει, ανάμεσα στα άλλα, ότι στόχος του – όπως και της ΕΕ και της «συμμαχίας των προθύμων» που το στηρίζουν και το χρηματοδοτούν – δεν είναι ο τερματισμός της σύγκρουσης, αλλά το «πάγωμά» της, έτσι ώστε ο πόλεμος να μπορεί να ξεκινήσει εκ νέου όταν κριθεί πως υπάρχουν πιο ευνοϊκοί συσχετισμοί. Αφετέρου, η απόλυτη ασάφεια που επικρατεί αναφορικά με τα περισσότερα από τα σημεία του σχεδίου – από την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (που δεν αναφέρεται καν) και τις αποκαλούμενες «εγγυήσεις ασφαλείας» μέχρι την ανοικοδόμηση, την τύχη των ρωσικών κρατικών κεφαλαίων και την παρουσία «ειρηνευτικών» στρατευμάτων στις επίμαχες περιοχές. Ειδικά δε η τελευταία πλευρά απασχολεί ιδιαιτέρως τους Ευρωπαίους, οι οποίοι εμφανίζονται αποφασισμένοι να μετέχουν πιο ενεργά σε αυτό τον πόλεμο και ετοιμάζονται πολύπλευρα.
Με βάση τα παραπάνω, ο τερματισμός της αιματοχυσίας, που σε λιγότερο από δύο μήνες συμπληρώνει τέσσερα χρόνια, μοιάζει ακόμη πολύ δύσκολος. Και σίγουρα, έστω κι αν αυτό τελικώς συμβεί, δεν θα πρόκειται για μια οριστική και βιώσιμη λύση.‘
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Ιανουαρίου 2026
