Γιώργος Τσαντίκος
Το rebranding εκτείνεται σε όλες τις βασικές δομές του αστικού συστήματος και όχι μόνο στη διαστρέβλωση αυτού που βλέπει να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Τα κεντρικά καταστήματα είναι στις ΗΠΑ και το υποκατάστημα ψιλικών στην Ελλάδα είναι ο Άδωνης.
Ο καπιταλισμός έχει έναν καινούργιο (not) όρο για το ψέμα, τη στρεψοδικία και την αλλαγή τακτικής: το rebranding. Είναι περίπου ο τρόπος με τον οποίο ξαναπουλούσε τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα ο Ντάνι ντε Βίτο στη Ματίλντα, αν θυμάστε.
Στον χώρο των αθλητικών ατζέντηδων, είναι σαν να χαρακτηρίζεις «trickle down economics» όλα τα δολοφονικά τάκλιν του Πέπε, όπου στη θέση του Σαλάχ με σπασμένο χέρι, βάλτε τον σύγχρονο εργαζόμενο-η.
Στην πολιτική σκηνή, τα κεντρικά καταστήματα είναι στις ΗΠΑ όπου ο εμφύλιος είναι οριακά μια καθημερινότητα πλέον και το υποκατάστημα ψιλικών στην Ελλάδα είναι ο Άδωνης. Το rebranding εκτείνεται σε όλες τις βασικές δομές και τους πυλώνες του αστικού συστήματος και όχι μόνο στη διαστρέβλωση αυτού που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου.
Σκοτώνουν ένοπλοι κυβερνητικοί υπάλληλοι μια άοπλη που οδηγεί το αυτοκίνητό της με μικρή ταχύτητα: το θύμα γίνεται τρομοκράτης και ο δολοφόνος, ήρωας. Η μόνη διαφορά με μερικά χρόνια πριν, όταν η αστυνομία δολοφόνησε τον Τζορτζ Φλόιντ, είναι η πιο μαζική και σε πολύ πιο υψηλά κλιμάκια δικαιολόγηση της δολοφονίας.
Δεν χρειάζεται να είσαι και τέρας νοημοσύνης για να αντιληφθείς ότι άλλο είναι ένας τύπος με αυτόματο και πλήρη εξάρτυση και άλλο μια τύπισσα που οδηγεί ένα SUV. Διαφορετική (από μηδενική έως άπειρη) απειλή, άλλη ποσότητα εξουσίας, διαφορετικά κίνητρα. Όσο Θουκυδίδη από το ίντερνετ και να καταναλώσεις, ό,τι και να πεις με το κανονικό ή το τρολικό σου προφίλ, η ουσία είναι ίδια: η εξουσία σκοτώνει και μετά, έρχονται οι βαστάζοι της, σε κάθε βαθμίδα, να τη δικαιολογήσουν με κάθε πιθανό και απίθανο εγχείρημα. Ανάμεσα σε αυτά θα βρίσκεται φυσικά το «πήγε να τον σκοτώσει» με αυτοκίνητο, τσουρέκι, κάρτα ATM, χλιαρό καφέ από τα στάρμπακς, διπλό πιτόγυρο, ανάλογα με την εθνικότητα του απολογητή.
Η εποχή του rebranding είναι και η εποχή του τσαμπουκά. Η ακροδεξιά κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν χάνει τον χρόνο της με προφάσεις και δικαιολογίες, ούτε καν μένει σε γραφικότητες τύπου «αντικομμουνιστική εβδομάδα», που αν ζούσε ο Νίξον θα τους έλεγε ότι «στη θητεία μου αυτά τα κάναμε κάθε μέρα ρε πουθενάδες». Είναι ακροδεξιοί στα ίσια, αποφασισμένοι να φέρουν στον πραγματικό κόσμο το σενάριο του Civil War, ειδικά εκεί που ο Άλεξ Γκάρλαντ έβαλε τον Τζέσε Πλέμονς με το δάχτυλο στη σκανδάλη να ρωτάει «ναι, αλλά τι Αμερικάνοι είστε;».
Το δε rebranding της αντίπερα όχθης, προσπαθεί να αναστήσει έννοιες και παράγοντες που σπάνια υπηρέτησαν την ονομαστική τους αποστολή. Η επίκληση του «δημοκρατικού τόξου» στο διεθνές δίκαιο, είναι τόσο λειτουργική αυτή τη στιγμή, όσο και να απειλείς με μήνυση τα καλοκαιρινά κουνούπια, στο μπαλκόνι σου.
Οι supervillains των καιρών μας, δεν ασχολούνται ούτε κατ’ ελάχιστον με το «τι λέει ο κόσμος». Ο Τραμπ έχει εγκαταστήσει μια εκλεγμένη δικτατορία που καθορίζεται από το τι θέλει το κεφάλαιο, συν πώς θα ξυπνήσει ο ίδιος κάθε πρωί. Η καντιανή ηθική σε νέα έκδοση με προσωπικές σημειώσεις και πρόλογο από τον πλανητάρχη, για το «πώς να κυβερνήσετε όπως γουστάρετε».
Σκοτώνουν ένοπλοι κυβερνητικοί υπάλληλοι μια άοπλη στο αυτοκίνητό της; Tο θύμα γίνεται τρομοκράτης και ο δολοφόνος ήρωας
Για να πετύχει αυτή η συνταγή του rebranding, χρειάζεται και το κοινό που θα την καταναλώσει και αυτό, είναι μεγάλο. Από τα επιτελικά στελέχη που φοράνε πλατύγυρα στέτσον και λένε χιτλερικές αηδίες, μέχρι τους υπηκόους που θα τρέξουν να δικαιολογήσουν τους ναζιστικούς χαιρετισμούς με επί τόπου διαγνώσεις για το φάσμα του αυτισμού. Και γι αυτούς όμως έχει προβλέψει το rebranding: ο Κένεντι της νυν εξουσίας εφαρμόζει κάθε καφενειακή θεωρία της τελευταίας εικοσαετίας, ως επίσημη πολιτική.
Υπάρχει όμως και μια μικρή λεπτομέρεια που ο σατανικά έξυπνος Άλεξ Γκάρλαντ έβαλε στο (όχι και τίποτε τρομερό, κινηματογραφικά) Civil War: ότι δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί», διαχωρισμοί που τους θολώνει επίτηδες, διαλέγοντας αντιστοιχίες με την πραγματικότητα που δεν ταιριάζουν με όσα θεωρητικά ξέρουμε.
Το μεγάλο «μπραφ» όμως γίνεται όταν ο πρόεδρος αποφασίζει από μόνος του να παρατείνει τη θητεία του, αν αυτό σας θυμίζει κάτι…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 17-18 Ιανουαρίου 2026
