Ελένη Παγκαλιά*
Τον Οκτώβριο του 2025 καταγράφηκαν στη Γάζα πάνω από 9.000 παιδιά που υπέφεραν σοβαρά λόγω κακής/ανεπαρκούς διατροφής. Πενήντα περίπου μέρες μετά την «εκεχειρία», αυτό το γεγονός από μόνο του καθιστά σαφή δύο πράγματα: πρώτον, ότι δεν υπάρχει κανένα τέλος σε αυτόν τον πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ εναντίον του παλαιστινιακού λαού. Δεύτερον, ότι οι επιπτώσεις τού μέχρι τώρα πολέμου είναι οδυνηρές, καταστροφικές, και σε μεγάλο βαθμό μηαναστρέψιμες.
Την τελευταία εβδομάδα του 2025 η Γάζα γίνεται εκ νέου ένα απέραντο πεδίο καταστροφής. Οι καιρικές συνθήκες κάνουν τον πόλεμο που διεξάγεται εδώ και δύο χρόνια να δείχνει μια ακόμη αδυσώπητη πλευρά. Οι σκηνές των εκτοπισμένων από τα σπίτια τους ανθρώπων πλημμυρίζουν, τα λιγοστά υπάρχοντα χάνονται, οι ασθενείς δεν μπορούν να προστατευτούν, παιδιά, γυναίκες, άντρες, νέοι και ηλικιωμένοι μένουν ξανά χωρίς κατάλυμα. Ψάχνουν καταφύγιο στα ερειπωμένα και κατεστραμμένα σπίτια και αυτά τους πλακώνουν. Και υπάρχουν καινούργιοι νεκροί και νεκρές, καταπλακωμένες από τα συντρίμμια των κτηρίων που πέφτουν – 49 κτήρια έχουν καταρρεύσει, σύμφωνα με το GMO, στη Γάζα τις προηγούμενες μέρες λόγω του καιρού. Εκεί βρίσκονταν τουλάχιστον είκοσι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους. Το UNRWA τονίζει ότι οι ισραηλινές αρχές δεν τους αφήνουν να περάσουν όση βοήθεια χρειάζονται οι άνθρωποι στη Γάζα αυτή τη στιγμή. Ήδη από την αρχή της «εκεχειρίας» άφηναν να περάσουν περίπου 200 φορτηγά ανθρωπιστικής βοήθειας την ημέρα, τη στιγμή που επισήμως η καταγεγραμμένη ανάγκη ήταν για 600 φορτηγά.
Την τελευταία εβδομάδα του 2025 η Γάζα γίνεται εκ νέου ένα απέραντο πεδίο απελευθέρωσης και άρνησης στην υποταγή. Ενώ ο πόλεμος και η καταστροφή συνεχίζεται, ενώ οι δολοφονίες στην περιοχή (αλλά και στη Δυτική Όχθη) δεν έχουν σταματήσει, ενώ άνθρωποι και στις δύο παλαιστινιακές επικράτειες απαγάγονται, ενώ χιλιάδες ρίζες ελιές ξεριζώνονται, ο παλαιστινιακός λαός συνεχίζει να αντιστέκεται με κάθε μέσο. Αντιστέκεται στους εποίκους, δεν παραδίδει τα όπλα, προσπαθεί να χτίσει με τα υλικά των γκρεμισμένων κτηρίων. Είναι αυτοί οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες που μας κάνουν να συνεχίζουμε να έχουμε το βλέμμα στραμμένο πάνω τους. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αποκαλύπτουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο το πόσο βδελυρό είναι το πρόσωπο του σιωνισμού και των υποστηρικτών του. Είναι ο δικός τους αγώνας, η δική τους ζωή και γη, ο δικός τους θάνατος που έχει αντιστρέψει τη θέση πολλών από όσους και όσες στους λαούς της Δύσης υποστήριζαν αρχικά το Ισραήλ μην έχοντας επαφή με την ιστορία του τόπου και τις πολιτικές επιδιώξεις, εκμετάλλευση και συνέργεια της ίδιας της Δύσης στη γενοκτονία και καταπίεση που διεξάγεται εκεί εδώ και οχτώ δεκαετίες.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές διεξάγεται η συνάντηση του Νετανιάχου με τον πρόεδρο των ΗΠΑ στην έπαυλη του τελευταίου στη Φλόριντα. Είναι μια από τις συναντήσεις που προσπαθούν να καθορίσουν τις διεθνείς σχέσεις στην περιοχή της λεγόμενης Μέσης Ανατολής, καθώς και την εφαρμογή του σχεδίου Τραμπ στη Γάζα. Η ιστορία μάς δείχνει ότι οι συναντήσεις αυτές προδιαγράφουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, δεν επιτυγχάνουν πάντα, όμως, την πραγματοποίηση των σχεδίων των ισχυρών. Κι αυτό γιατί υπάρχουν οι λαοί και οι αντιστάσεις τους που καταργούν στην πράξη αυτή την «υπάρχουσα τάξη πραγμάτων».
Η ιστορία της Παλαιστίνης είναι γραμμένη εδώ και πολύ καιρό στην Ιστορία των Αντιστάσεων. Πολύ πριν από τον Οκτώβριο του 2023. Και σήμερα, το να παραμείνει η Παλαιστίνη στη θέση της και να μπορέσει να δημιουργήσει μια ενιαία επικράτεια ως αυτόνομη και ανεξάρτητη κρατική οντότητα είναι ζήτημα που χρειάζεται να συνεχίζει να υπερασπίζεται η παγκόσμια κοινότητα. Για να μπορούμε να ξεφυλλίζουμε αυτή την Ιστορία περήφανα και όχι με ντροπή στα μάτια.
«Κάθε πόλεμος μάς μαθαίνει ν’ αγαπάμε περισσότερο τη φύση: μετά την πολιορκία φροντίζουμε τα κρίνα περισσότερο, μαζεύουμε το χνούδι της τρυφερότητας από τις αμυγδαλιές τον Μάρτιο, φυτεύουμε γαρδένιες στο μάρμαρο και ποτίζουμε τα φυτά των γειτόνων μας όταν πάνε να κυνηγήσουν τις γαζέλες μας. Πότε λοιπόν θα τελειώσει ο πόλεμος ώστε να λύσουμε από τη μέση των γυναικών στον λόφο… τον κόμπο των συμβόλων μες στις δρυς;»
(Μαχμούντ Νταρουίς, απόσπασμα από το ποίημα «Ανακωχή με τους Μογγόλους μες στο δρυόδασος» (1990), μτφρ. Αγγελική Σιγούρου, από το βιβλίο Δεν μου ανήκω, εκδ. Καστανιώτη 2024.)
- Συγγραφέας (μαζί με την Ελένη Μαυρούλη του βιβίου «Να πεις την ιστορία μου- Η κατοχή της Παλαιστίνης και ο διαρκής πόλεμος «αυτοάμυνας» του Ισραήλ» (εκδ. ΚΨΜ)
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Ιανουαρίου 2026
