▸Το Super Cup στην Κρήτη το Σάββατο 3/1 δεν ήταν μία γιορτή του ποδοσφαίρου, αλλά μια βιτρίνα για ξέπλυμα. Μια διοργάνωση αποστειρωμένη, ελεγχόμενη μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας από στοιχηματικές εταιρείες και τους γνωστούς «μεγάλους», που μετατρέπουν το ποδόσφαιρο σε χρηματιστηριακό προϊόν. «Ό,τι βγάζει χρήμα, πουλάει» έλεγε ένα τραγούδι και σε αυτή την περίπτωση έπεσε διάνα.
Το κιτς κορυφώθηκε με παραδοσιακούς χορούς ως φολκλόρ άλλοθι, αλλά και drone show, σαν αυτά που φώτισαν τον Αττικό ουρανό με το πρόσωπο του προσφάτως αποθανόντος μουσικού «Καραγκιόζη». Παράδοση σε πακέτο, χορηγούμενη συγκίνηση, φωτογραφίες για δελτία τύπου. Καμία ουσία, καμία μέριμνα για το παιχνίδι ως κοινωνικό γεγονός. Μόνο φιοριτούρες, σπόνσορες και χειροκρότημα με εντολή, στην εκλογική περιφέρεια του πρώην υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη.
Το κράτος, για άλλη μια φορά, δήλωσε ανικανότητα και απροθυμία. Αγώνες με μισοάδεια γήπεδα, λες και η συλλογική παρουσία είναι απειλή και όχι δικαίωμα. Όταν παίζουν τέτοιες μπίζνες, το αποτέλεσμα είναι φιάσκο. Φίλαθλοι ταλαιπωρούνται για ώρες, μετακινήσεις μπλοκάρονται, οδηγίες αλλάζουν, ευθύνες εξαφανίζονται. Αστυνομία, υφυπουργείο Αθλητισμού και τοπικές αρχές λειτουργούν ως γραφειοκρατική παρωδία.
Τραγική ειρωνεία πως το Παγκρήτιο Στάδιο, το οποίο φιλοξένησε τον αγώνα, αποτελεί προίκα των Ολυμπιακών Αγώνων και λειτούργησε ως επικοινωνιακό άλλοθι. Ένα νησί-σκηνικό, μακριά από τα κέντρα έντασης, ιδανικό για έλεγχο, αποκλεισμούς και «καθαρή εικόνα». Το μήνυμα ήταν σαφές, το κράτος δεν μπορεί – και δεν θέλει – να εγγυηθεί ένα μαζικό, ανοιχτό αθλητισμό. Θέλει τελικούς χωρίς ένταση, χωρίς λαό, χωρίς ρίσκο. Να πουλάνε διαφημίσεις τα κανάλια και προσφορές οι στοιχηματικές, να χαίρονται οι «Γκαγκάτσηδες» και οι ακτοπλοϊκές.
Χριστόφορος Καψάλης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 10-11 Ιανουαρίου 2026
