Δημήτρης Τζιαντζής
▸ Αποθέωση της γραμμής ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική», διαπιστευτήρια στη διαπλοκή και εξωραϊσμός της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
Στον πρόλογο του βιβλίου του ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να διασκεδάσει την πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό όλων, δηλαδή ότι στο βιβλίο του κυριαρχεί πάνω από όλα η ανάγκη για προσωπική δικαίωση. Υποστηρίζει ότι «δεν γράφτηκε για να εξωραΐσει αποφάσεις, να ωραιοποιήσει γεγονότα ή να κατασκευάσει ένα αφήγημα βολικό για τον συγγραφέα του». Και όμως γίνεται φανερό σε κάθε αντικειμενικό αναγνώστη πως γι’ αυτό ακριβώς γράφτηκε, κάτι που δεν μπορεί να κρύψει στην όποια «αυτοκριτική» η οποία είναι εξόφθαλμα προσχηματική.
Αυτό άλλωστε που εντυπωσιάζει είναι ότι από το παρελθόν κρατάει ό,τι τον βολεύει ως εφαλτήριο για το νέο εγχείρημα το οποίο όλα δείχνουν θα κινείται σε εντελώς συστημική τροχιά. Εξάλλου, το κύριο λάθος που παραδέχεται είναι οι «ψευδαισθήσεις του» και οι επιλογές συνεργατών του οι οποίοι τον… παρέσυραν όπως στο θέμα με τις τηλεοπτικές άδειες. O Αλέξης Τσίπρας καταλογίζει ναρκισσισμό στον Κασσελάκη και ματαιοδοξία στον Βαρουφάκη χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτά που λέει χαρακτηρίζουν και τον ίδιο.
Ιδιαίτερα όταν λίγο-πολύ υιοθετεί το αφήγημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχτηκε στο 35% λόγω της προσωπικής του ακτινοβολίας και των κρίσιμων αποφάσεων που ο ίδιος πήρε και όχι λόγω της εκρηκτικής κοινωνικής κατάστασης, με την ελληνική οικονομία να συρρικνώνεται κατά 30% και την ανεργία να εκτοξεύεται.
Ο ίδιος ο Τσίπρας περιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ ως το «κόμμα που δημιούργησα, μεγάλωσα, πόνεσα» και «πια δεν αναγνωρίζω».
Στην υπόθεση Novartis εμφανίζεται να δικαιώνει το αφήγημα της ΝΔ αντί να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που το ελληνικό δημόσιο δεν πήρε δεκάρα από τη φαρμακοβιομηχανία για το σκάνδαλο διαφθοράς στην Ελλάδα, αντίθετα με τις ΗΠΑ όπου επιβλήθηκαν πρόστιμα εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Αν κάτι χαρακτηρίζει την Ιθάκη, αυτό είναι ο βερμπαλισμός, καθώς είναι γεμάτο με φράσεις που είναι φανερό ότι γράφτηκαν από κάποιο επικοινωνιακό επιτελείο όπως ότι το βιβλίο έχει χαρακτήρα… «χρέους απέναντι στην ιστορία» αλλά και «κάθαρσης, αυτογνωσίας, επαναπροσέγγισης της αλήθειας και των γεγονότων»! Την «αυτοκάθαρσή» του υποστηρίζει ότι έχει ήδη κάνει άλλωστε και ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ που με ανάλογη λογική εμφανίζει το κόμμα του σαν σύγχρονη… Ιφιγένεια που «θυσιάστηκε» για να σωθεί η χώρα και όχι ότι θυσίασε τις ζωές και το μέλλον των ανθρώπων για να σωθούν οι συστημικές τράπεζες.
Αυτό που επίσης γίνεται φανερό είναι ότι το βιβλίο εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο που δεν είναι άλλο από τη δημιουργία του «κόμματος Τσίπρα» που θα είναι απαλλαγμένο από τα «βαρίδια» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν απαντά είναι γιατί το νέο του μόρφωμα μπορεί να πάει καλύτερα από το προηγούμενο με το οποίο πήρε 17,8% δύο χρόνια πριν και το οποίο σήμερα είναι χωρισμένο σε τέσσερα κομμάτια.
Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται η πορεία της λεγόμενης διαπραγμάτευσης που κατέληξε σε μια άνευ όρων συνθηκολόγηση την οποία αποκαλεί «επώδυνο συμβιβασμό». Για την ίδιο περίοδο έχουν γραφτεί και άλλα βιβλία με μαρτυρίες άλλων «πρωταγωνιστών» της περιόδου, όπως της Άνγκελα Μέρκελ (που ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί συμπληρωματικό), του Γιάνη Βαρουφάκη, του Δημήτρη Στρατούλη κ.α.
Ο Αλέξης Τσίπρας λίγο-πολύ επιχειρεί να καρπωθεί το 61,3% του περήφανου «Όχι» του 2015 που ο ίδιος έκανε «Ναι». Λίγο-πολύ ισχυρίζεται είναι ότι έδωσε έναν άνισο αγώνα και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε και πως με το τρίτο μνημόνιο έβαλε τα θεμέλια για να «βγούμε από αυτό» το 2018. Επίσης επαναλαμβάνει ότι η αναίρεση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος ήταν ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί η «καταστροφική» έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ που ήθελαν ο Σόιμπλε και ο Ρούτε. Η αλλαγή θέσης όπως λέει έγινε λόγω της πίεσης και των πραγματικών συσχετισμών στην Ευρώπη.
Αυτό που δεν εξηγεί βέβαια είναι ότι πως «κράτησε όρθια την κοινωνία» όταν οι πραγματικοί μισθοί υπολείπονταν κατά 35% από το προ της οικονομικής κρίσης επίπεδο, βαφτίζοντας ένα ετήσιο πενιχρό επίδομα «13η σύνταξη».
Οι αδυναμίες του βιβλίου δεν περιορίζονται μόνο στην αποθέωση της γραμμής ΤΙΝΑ (Τhere Is Νo Αlternative) αλλά κυρίως στην πρόταση για το αύριο, τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο και την ανάγκη μιας νέας εθνικής αφήγησης. Δεν είναι κρυφό ότι μετά το «ΣΥΡΙΖΑ ή μνημόνια» και τις δεύτερες εκλογές του 2015 που κερδήθηκαν κυρίως από κεκτημένη ταχύτητα, καμία πρόταση δεν είχε απήχηση στην κοινωνική πλειοψηφία. Σίγουρα ελάχιστους ενέπνευσε η «προοδευτική συμμαχία» και παρά τις υψηλές πωλήσεις της πρώτης εβδομάδας κυκλοφορίας του βιβλίου, λίγους πείθει ο «νέος προοδευτικός πατριωτισμός» και το «εθνικό σχέδιο αναγέννησης» ό,τι και αν σημαίνουν. Το μόνο επιχείρημα που μοιάζει να έχει κάποια απήχηση είναι ότι «μόνο εγώ» μπορώ να διώξω τον Μητσοτάκη που επανέρχεται σήμερα μόνο και μόνο επειδή όλοι οι άλλοι «μεσσίες» αποδείχτηκαν «ψευδοπροφήτες».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 29-30 Νοεμβρίου
Κενό αντιπολίτευσης και σίκουελ Τσίπρα-Βαθιά κρίση εκπροσώπησης
