Γιώργος Παυλόπουλος
▸ Η αστική τάξη της Ελλάδας επιχειρεί να αναβαθμίσει τη θέση της σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια
Υπάρχουν περίοδοι στις οποίες τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, χωρίς να χρειάζονται «λεζάντες». Όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, η οποία αποκαλύπτει – ανάμεσα σε πολλά άλλα – τον ρόλο που διεκδικεί ενεργά η αστική τάξη της Ελλάδας, σε έναν κόσμο και μια γειτονιά που αλλάζουν. Έχοντας ως αιχμή του δόρατος την κυβέρνησή της και με την ενεργή συνδρομή των περισσότερων από τα κόμματα του κοινοβουλευτικού (και όχι μόνο) πολιτικού σκηνικού – το καθένα από το δικό του μετερίζι.
Ας «μαζέψουμε», λοιπόν, ορισμένα από αυτά τα γεγονότα: Tον Σεπτέμβριο, σκάφη του Διεθνούς Στολίσκου αλληλεγγύης τα οποία κατευθύνονταν προς τη Γάζα, με σκοπό να σπάσουν τον αποκλεισμό της, δέχθηκαν επίθεση από «αγνώστου ταυτότητας» (δηλαδή ισραηλινά) drones, ενώ έπλεαν στα όρια των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, στην περιοχή της Κρήτης – κάτι που προφανώς, έγινε σε γνώση της Αθήνας, αν όχι με τη συνδρομή της, κατ’ απαίτηση του «φίλου και συμμάχου» Νετανιάχου. Τρεις μήνες μετά, καθώς έχει τεθεί σε ισχύ το εγκληματικό για τον λαό της Παλαιστίνης «Σχέδιο Τραμπ», η κυβέρνηση (που το στήριξε) φέρεται να προετοιμάζει την αποστολή στρατευμάτων στη Γάζα – τυπικά ως ειρηνευτών, ουσιαστικά όμως ως δεσμοφυλάκων των δύο και πλέον εκατομμυρίων Παλαιστινίων που ζουν σε άθλιες συνθήκες στα ερείπιά της.
Είναι γνωστό, παράλληλα, ότι η Αθήνα συνεχίζει να παρέχει, όπως κάνει εδώ και χρόνια, κάθε είδους διευκολύνσεις στο κράτος-τρομοκράτη, είτε με κοινές στρατιωτικές ασκήσεις προσομοίωσης επιδρομών σε άλλες χώρες (π.χ. το Ιράν) είτε με τη διέλευση πλοίων γεμάτων πυρομαχικά είτε με διπλωματική στήριξη στην ΕΕ και άλλα διεθνή φόρα. Την ίδια στιγμή, δεν αποκλείει τη συγκρότηση μιας «δύναμης ταχείας επέμβασης» με τους Ισραηλινούς – και παρ’ ότι αυτό επισήμως δεν επιβεβαιώνεται και για πολλούς είναι μη ρεαλιστικό, δεν χωράει αμφιβολία για κάτι άλλο: Η Ελλάδα έχει ποντάρει στο Ισραήλ τα «ρέστα» της στο πλαίσιο του σκληρού μπρα-ντε-φερ με την Τουρκία, με συνέπεια να εμφανίζεται έτοιμη να του προσφέρει γη και ύδωρ για να το διατηρήσει στο πλευρό της – σε διπλωματικό, στρατιωτικό, αλλά και οικονομικό επίπεδο.
Στο παραπάνω πλαίσιο, αυτή την εβδομάδα, στην δέκατη κατά σειρά τριμερή συνάντηση του Μητσοτάκη με τον (υπόδικο για εγκλήματα πολέμου και για διαφθορά) Νετανιάχου και τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι τρεις τους έθεσαν εκ νέου στο στόχαστρό τους την Τουρκία και μάλιστα ευθέως. Σε μια ακόμη ένδειξη ότι ο ανταγωνισμός μαζί της οξύνεται περαιτέρω, στο φόντο των γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, της αναδιανομής των σφαιρών επιρροής και της μοιρασιάς των ενεργειακών πόρων, στην οποία Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ έχουν συγκροτήσει ενιαίο στρατόπεδο, διεκδικώντας την εύνοια του «μεγάλου αφεντικού», δηλαδή των ΗΠΑ. Κάτι που κάνει, άλλωστε, και η Άγκυρα, χρησιμοποιώντας τα δικά της χαρτιά και, κυρίως, την αυξημένη επιρροή της σε πολλές χώρες της περιοχής, κάποιες από τις οποίες (η Συρία, ίσως και η Λιβύη) έχουν βρεθεί ήδη στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης.
Στο μεταξύ, η χώρα μας ενεργοποιείται έντονα και στον πόλεμο της Ουκρανίας, πιστή στα καθήκοντά της ως μέλους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της «συμμαχίας των προθύμων». Τα ελληνικά λιμάνια και αεροδρόμια (Σούδα, Άκτιο, Αλεξανδρούπολη κ.λπ.) διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, ως διαμετακομιστικά κέντρα οπλικών συστημάτων προς την Ουκρανία και ως βάση αμερικανικών και νατοϊκών αεροσκαφών και πλοίων που μετέχουν σε διάφορες επιχειρήσεις – όπως έγινε πρόσφατα με την επιδρομή στο Ιράν. Με αυτό ως δεδομένο, μόνο τυχαίο δεν πρέπει να θεωρηθεί το γεγονός της Παρασκευής 19 Δεκεμβρίου όταν, και πάλι νότια της Κρήτης όπως και με τον Στολίσκο προς τη Γάζα, πετρελαιοφόρο που φερόταν να χρησιμοποιείται για τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου επλήγη από σμήνος drones – πιθανότατα ουκρανικών ή κάποιων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Κιέβου. Όπως τυχαία δεν είναι ούτε η συζήτηση που έχει ανοίξει για αποστολή ευρωπαϊκού στρατού στην Ουκρανία, για την οποία επίσης η Αθήνα έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον.
Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, ότι και η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη της «αδελφής» Κυπριακής Δημοκρατίας κινείται, τηρουμένων των αναλογιών, προς την ίδια κατεύθυνση. Έτσι, εξοπλίζεται συστηματικά με αμερικανικά και ισραηλινά συστήματα, φέρεται να προσφέρει στους Γάλλους τη βάση Μαρί, προκειμένου να αποκτήσουν και αυτοί ένα σταθερό «πάτημα» στη ΝΑ Μεσόγειο και να θεωρούν δικό τους συμφέρον να την προστατεύουν, ενώ έχει ποντάρει και αυτή πολλά στο καθεστώς του Νετανιάχου.
Μετά από όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη που συμβαίνουν στο προσκήνιο και το παρασκήνιο, δεν χωράει αμφιβολία ότι στην γειτονιά μας καταγράφεται ένας εκρηκτικός συνδυασμός αδυσώπητων ανταγωνισμών και μαζικών εξοπλισμών, με ιδιαιτέρως ενεργή τη συμμετοχή της Ελλάδας, που καθιστά την αποτροπή του «μπαμ» πολύ δύσκολη.
Οι Αμερικανοί, από την πλευρά τους, σε αυτή τη φάση δεν έχουν λόγο να επιλέξουν κάποιους και να αδειάσουν κάποιους άλλους. Ειδικά όσο γίνεται η δουλειά τους, τόσο σε γεωπολιτικό επίπεδο όσο και σε οικονομικό, όπως αποδεικνύουν οι χρυσές μπίζνες που κάνουν αφενός οι πολεμικές τους βιομηχανίες που πουλάνε και στην Ελλάδα και την Τουρκία και το Ισραήλ και, αφετέρου, οι ενεργειακοί τους όμιλοι – με πρώτη και καλύτερη τη Chevron, η οποία έχει συνάψει συμβόλαια πολλών δισ. όχι μόνο με την Ελλάδα και την Κύπρο αλλά και με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.
Πάνω σε αυτό τον καμβά, των οικονομικών πάρε-δώσε, οι διαρροές θέλουν την Ουάσιγκτον να σχεδιάζει μια «μίνι Γιάλτα» και για την περιοχή μας. Ίσως, όμως, διαπιστώσουν πως εδώ τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα απ’ ό,τι στην Ουκρανία…
