Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι Αμερικανοί κατάφεραν να βάλουν στα «παπούτσια» τους την ΕΕ και να εγκλωβίσουν τη Ρωσία, ενόσω αυτοί αποκομίζουν κέρδη σε διάφορα επίπεδα. Γιατί, λοιπόν, να μην επιδιώξουν κάτι ανάλογο στον Ειρηνικό, εμπλέκοντας την Κίνα και την Ιαπωνία, ενδεχομένως για τα… μάτια της Ταϊβάν; Η στάση της νέας, πολεμοκάπηλης πρωθυπουργού της πρώτης (και φίλης του Τραμπ) μας κάνει να υποπτευόμαστε πως αυτό έχουν στο μυαλό τους
Ενημέρωση: Δεν πέρασαν λίγες μέρες και οι ΗΠΑ προχώρησαν σε μια προκλητική επίδειξη ισχύοςς.. Aμερικανικά στρατηγικά βομβαρδιστικά, ικανά να φέρουν πυρηνικά όπλα, κι ιαπωνικά καταδιωκτικά πέταξαν σε σχηματισμό πάνω από τη θάλασσα της Ιαπωνίας,.
«Πάρτι» για τις αυτοκινητοβιομηχανίες
«Πάρτι» έχουν στήσει οι ευρωπαϊκές (κυρίως οι γερμανικές, αλλά και οι γαλλικές και ιταλικές) και οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, καθώς στον ορίζοντα διακρίνεται πλέον καθαρά η αναβολή ή ακόμη και η ακύρωση των μέτρων που οδηγούσαν στη δραστική μείωση και, τελικά, στην κατάργηση της χρήσης ορυκτών καυσίμων μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Στις ΗΠΑ, συγκεκριμένα, η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί την αύξηση κατά περίπου 50% της επιτρεπόμενης μέσης κατανάλωσης για τα καινούρια οχήματα (κατασκευής στο διάστημα 2022-’31), δελεάζοντας τους δυνάμει αγοραστές με μια μείωση του κόστους κατά περίπου 1.000 δολάρια ανά όχημα. Στην ΕΕ, την ίδια στιγμή, ο ημέτερος Επίτροπος για θέματα μεταφορών, Απ. Τζιτζικώστας, άφησε ορθάνοιχτο το σενάριο χαλάρωσης του πλαισίου που προβλέπει τη διακοπή της παραγωγής κινητήρων εσωτερικής καύσης ως το 2035. Ο «πράσινος καπιταλισμός» μπορεί να περιμένει…
Όταν η Αριστερά στηρίζει τον Μερτς…
Η κυβέρνηση συνασπισμού της Γερμανίας, την οποία συγκροτούν Χριστιανοδημοκρατική Ένωση και Σοσιαλδημοκράτες, απειλούνταν με μια ταπεινωτική ήττα στην ψηφοφορία της Παρασκευής για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού. Κι αυτό διότι βουλευτές που εκφράζουν τη νεολαία της πρώτης απειλούσαν να καταψηφίσουν την τελική πρόταση, θεωρώντας πως δεν περιλαμβάνει επαρκώς γενναίες (δηλαδή αντιδραστικές) τομές. Τελικά, η σωτηρία για τον καγκελάριο Μερτς και τους εταίρους του ήρθε από μία πλευρά την οποία πιθανότατα δεν περίμενε ούτε ο ίδιος: Το κόμμα της Αριστεράς, που αποφάσισε να απέχει από τη διαδικασία, χαρίζοντας στην κυβέρνηση – η οποία διαθέτει πλειοψηφία μόλις 12 εδρών – τον «αέρα» που χρειαζόταν. Ποιο ήταν το επιχείρημά τους; Ότι σε διαφορετική περίπτωση, εκατομμύρια Γερμανοί, νυν και μέλλοντες συνταξιούχοι, θα κινδύνευαν να χάσουν πολύ περισσότερα από όσα ετοιμάζονται να τους πάρουν. Αυτό θα πει συστημική υπευθυνότητα!
Το «Μεγάλο Ισραήλ» προ των πυλών
Δεν είναι μόνο η Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική Όχθη που συνεχίζουν να αποτελούν στόχο ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων. Το ίδιο συμβαίνει και με τον νότιο Λίβανο, όπου την Πέμπτη το κράτος-τρομοκράτης εξαπέλυσε ένα ακόμη κύμα βομβαρδισμών, με την αιτιολογία ότι η Χεζμπολάχ επιχειρεί να επιστρέψει στην περιοχή που έχει χαρακτηριστεί αποστρατιωτικοποιημένη στη συμφωνία για την εκεχειρία. Κάτι ανάλογο συμβαίνει ουσιαστικά και στο νοτιοδυτικό τμήμα της Συρίας, καθώς το Ισραήλ βρήκε την ευκαιρία να επεκταθεί πέρα από τα – κατεχόμενα από το 1967 – Υψώματα του Γκολάν, επικαλούμενο επίσης την «ασφάλειά» του. Όσο περνά ο καιρός, λοιπόν, καθίσταται σαφές ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου έχει καταφέρει, με τη στήριξη των ΗΠΑ και των άλλων συνένοχων στο έγκλημα, να επεκτείνει ντε φάκτο τα σύνορα του Ισραήλ σε τρία μέτωπα – Γάζα, Λίβανο και Συρία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 6-7 Νοεμβρίου
