Προλάβετε τις τελευταίες παραστάσεις του έργου Paradise ή μια ιστοριούλα χωρίς καμία τραγικότητα στο θέατρο Ρεκτιφιέ (Λ. Κωνσταντινουπόλεως 119, Κεραμεικός) έως 16/12, αυτή τη Δευτέρα 15 και Τρίτη 16 Δεκεμβρίου στις 21:15!
Νάσια Χασακού
Η παράσταση Paradise ή μια ιστοριούλα χωρίς καμία τραγικότητα της ομάδας Deluders, που παρουσιάζεται για τρίτη χρονιά, προσπαθεί να μιλήσει για όλα όσα βιώνουν οι γυναίκες καθημερινά. Μέσα από ένα δάκρυ αλλά και πολύ γέλιο, η παράσταση σου προκαλεί μια περίεργη αίσθηση για τις ιστορίες που διαδραματίζονται μπροστά σου, καθώς είναι ταυτόχρονα τόσο οικείες αλλά και ξένες.
Με αναφορές στα βιβλία του Παντελή Μπουκάλα (Το αίμα της Αγάπης, Μηλιά μου αμίλητη) και το καλλιτεχνικό έργο της Γεωργία Λαλέ, η παράσταση πλέκει ιστορίες γυναικών με λαϊκά τραγούδια, ποιήματα, μνήμες και μύθους και τα συνδέει με το σήμερα. Μέσα από την αφήγηση παλιών ιστοριών φέρνει στην επιφάνεια τις ρίζες μας, τις παραδόσεις, τις συμβάσεις, τις μνήμες από τις γιαγιάδες και τα κορίτσια που δεν μπόρεσαν να ζήσουν ελεύθερα. Αναδεικνύει, έτσι, τη σκληρότητα της εξοικείωσης με την έμφυλη βία στην Ελλάδα – ο πόνος και η βία αποτελούν κομμάτι των ιστοριών που μας διηγούνται οι γιαγιάδες μας, βρίσκονται στα τραγούδια που χορεύουμε, υπάρχουν για να τα μαθαίνουμε και να τα διαβάζουμε στα θρανία μας κ.ο.κ.
Και έτσι, το «αίμα» που αποτελεί βασικό στοιχείο στο έργο δεν είναι μόνο μεταφορά· είναι τραύμα, βάρος, «ρούχο ματωμένο» που σέρνει η γυναίκα, καταπιεσμένες επιθυμίες, όνειρα που πνίγηκαν σε μία νύχτα, το αίμα που έχει χυθεί και συνεχίζει να χύνεται με τις αμέτρητες γυναικοκτονίες μέχρι σήμερα.
Το έργο προσφέρει μια εμπειρία που σε αγγίζει βαθιά και σε αναγκάζει να αναστοχαστείς… Πόσο ριζωμένες είναι αυτές οι αντιλήψεις στην ελληνική κοινωνία; Μπορεί το παρελθόν μας να εξακολουθεί να ζει μέσα μας; Πώς γίνεται ξένες ιστορίες να είναι ταυτόχρονα τόσο οικείες και συλλογικές; Και άραγε πώς θα αλλάξουμε τα πράγματα;
Μια παράσταση που σε ταράζει, σε συγκινεί, σε κάνει να γελάς, εγείρει ερωτήματα και απ’ την οποία δύσκολα θα φύγεις απαθής.
Πόση ελαφρότητα έχουν οι ιστορίες κοριτσιών ανά τους αιώνες που πνίγηκαν στο αίμα;
Νεφέλη Γαλεράκη- Στεργίου
Πότε θα ζήσουμε επιτέλους ελεύθερες, απαλλαγμένες από την έμφυλη βία; Αυτό το ερώτημα τριγυρνάει στο κεφάλι μου καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Οι ιστορίες γυναικείας κακοποίησης που διαδραματίζονται μπροστά μας -μας προκαλούν το γέλιο της αμηχανίας, το δάκρυ του τραύματός μας…
Η παράσταση διεισδύει στην ελληνική πραγματικότητα. Είναι αποκαλυπτική στο πόσο βαθιά είναι ριζωμένες οι πατριαρχικές αντιλήψεις. Το προπατορικό αμάρτημα, που η δόλια γυναίκα προκάλεσε την πτώση των ανθρώπων από τον παράδεισο · η «Ανδρονίκη» και η γυναίκα-ανώνυμη και κτήμα του «Μενούση», κάποιες από τις δολοφονημένες για λόγους «τιμής και πάθους» της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Τραγουδάκια, ιστορίες, μνήμες, σύμβολα που αναπαράγονται ανάλαφρα από γενιά σε γενιά, ακόμη και στις αίθουσες και τις εορτές των σχολικών μας χρόνων. Ιστοριούλες χωρίς καμία τραγικότητα τελικά;
Πόση ελαφρότητα όμως έχουν οι ιστορίες κοριτσιών ανά τους αιώνες που πνίγηκαν στο αίμα; Μας μαθαίνουν ότι η αγάπη πονάει και το πάθος αιματοκυλά χιλιάδες αδερφές μας… Το αίμα, όμως, πνίγει όνειρα, ελπίδες, ανάγκη και απαίτηση των κοριτσιών να ζήσουν όπως εκείνα θέλουν. Ως αναπόσπαστο κομμάτι του σκηνικού και των αφηγήσεων, το αίμα ρέει καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης και κάθε φορά καθρεφτίζει και λίγο παραπάνω τις πληγές και τα τραύματα μας.
Βαθιά συνειδητοποίηση για τη βία και τον πόνο που φέρουμε, αλλά και λύτρωση για τον θεατή· η στιγμή της παρουσίασης του έργου FLAG της Γεωργίας Λάλε. Ένα έργο-σύμβολο δημιουργημένο από τα σεντόνια θυμάτων έμφυλης βία, κυριαρχεί στη σκηνή και ένα αθόρυβο «ως εδώ» μας διακατέχει ως θεατές.
Η ομάδα Deluders, εν ολίγοις, έχει επιμεληθεί μία παράσταση που βαθαίνει πίσω από τα γεγονότα. Η παράσταση προσπαθεί να εξηγήσει, να βρει αιτίες, αλλά και να δώσει φως στην πραγματικότητα της έμφυλης βίας. Το έργο καταφέρνει να αντικατοπτρίσει κομμάτια της αλήθειας που φέρουμε όλες μας! Μας σοκάρει με την κανονικοποίηση της βίας γύρω μας, μας ταράζει γιατί φέρνει στην επιφάνεια τα τραύματά μας, αλλά και μας παρακινεί να ταράξουμε μια κοινωνία που μας πνίγει στο αίμα!
