Ο καπιταλισμός έχει πάρει για τα καλά το τσεκούρι του και κόβει τους εργαζόμενους, αλλά αυτοί ζουν στις νευρώσεις τους και τσεκουρώνουν τους διπλανούς τους, μεταφέροντας τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Ένα εργασιακό ΤΙΝΑ που δεν αφήνει καμία άλλη επιλογή. Το 2005 ο Κώστας Γαβράς μετέφερε με τη δυνατή ταινία Τσεκούρι το αιχμηρό πολιτικά μυθιστόρημα του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ The Ax (1997). Είκοσι χρόνια μετά, ο Παρκ Τσαν-Γουκ (Old Boy, Η Υπηρέτρια) μεταφέρει το στόρι στη Νότια Κορέα, εμπλουτίζοντας τον μύθο και δίνοντας μας μια μαύρη κωμωδία, με έντονα στοιχεία θρίλερ και μιας υποδόριας κριτικής στον καπιταλισμό και στα υποκριτικά και αγοραία ήθη που έχει αναπτύξει (χαρακτηριστικό: Δεχόμενη ένα δώρο μια γυναίκα λέει πόσο πολύ θα κόστισε κι όχι πόσο ωραίο είναι…)
Ο Γιο Μαν-Σου (πολύ καλός ο Λι Μπιούνγκ-Χουν) απολύεται από τους νέους αμερικανούς ιδιοκτήτες της χαρτοβιομηχανίας, όπου ήταν στέλεχος και δούλευε 25 χρόνια. Η επιλογή μιας βιομηχανίας χάρτου είναι ένα οικολογικό σχόλιο –πολύ περισσότερο που ο Μαν-Σου είναι λάτρης των φυτών-, αλλά και μια αναφορά στην τεχνολογική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση (με αναλώσιμους ανθρώπους), που διαπερνά όλη την ταινία. Καθώς ο (πολυτελής) κόσμος του πρώην στελέχους καταρρέει και οι προσπάθειες ανεύρεσης εργασίας μένουν άκαρπες βάζει σκοπό να βρει μια θέση εργασίας «καθαρίζοντας» τους ανταγωνιστές του. Με γκροτέσκο όσο και δραματικό τρόπο υλοποιεί το πλάνο του, σε καλοδουλεμένες σκηνές μαύρου χιούμορ, πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση της απελπισίας και της ανταγωνιστικής αγριότητας. Εντυπωσιακό το τέλος της ταινίας, μια δυστοπία αυτοματισμού καταστροφής της εργασίας και του περιβάλλοντος.
