Νίκος Πελεκούδας
Η συζήτηση που άνοιξε αυτές τις ημέρες από την περιώνυμη Κοινωνική Συμφωνία, την αντεργατική συμμαχία κράτους-εργοδοτών και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, παρόλο που ανακοινώθηκε ως κάτι το εξαιρετικό, δεν πρόκειται να αναιρέσει βασικά ερωτήματα που θα συναντήσουμε από την μεριά του κράτους και των εργοδοτών, αλλά και από συναδέλφους και συναδέλφισσες που με γνήσια αγωνία προβληματίζονται για το ζήτημα, και δικαίως. Οι πρώτοι προκειμένου να επιτύχουν τη συμπίεση των μισθών και να εδραιώσουν τις άσχημες εργασιακές σχέσεις, οι δεύτεροι από την ανάγκη η πάλη για τη συλλογική σύμβαση να έχει ένα τέλος. Ας δούμε κάποια από αυτά:
- «Δε βγαίνουμε οικονομικά, οι απαιτήσεις που θέτετε είναι παράλογες για τις αντοχές της εθνικής οικονομίας αλλά και για την επιβίωση των μικρότερων φροντιστηρίων» μας λένε. Στην πραγματικότητα συντηρούμε με τον ιδρώτα μας ένα επίπεδο ζωής πάνω από το δικό μας και σε πολλές περιπ΄τωσεις με προκλητικό τρόπο. Μόνο με στοιχεία του 2023 οι οικογένειες δαπανούν 645 εκ. ευρώ για φροντιστήρια και το 94,6% από αυτά πάει στα φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Για να μην προσθέσουμε και όσα δίνονται για Κολλέγια, ιδιωτικά ΙΕΚ κ.λπ. Τα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα δαπανούν 3,5 φορές περισσότερα από την εργατική οικογένεια η οποία ματώνει για αυτό που πιστεύει για πρόοδο των παιδιών της. Οι δαπάνες για φροντιστήρια είναι ένα εργαλείο αναδιανομής εισοδήματος και μεταφοράς τους στο κεφάλαιο του κλάδου της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Μέσα σε αυτό τον πλαίσιο με επίσημα στοιχεία ο καθηγητής στα φροντιστήρια αμείβεται με το ωρομίσθιο του 2008(!) ενώ το κόστος ζωής έχει απογειωθεί. Ποιος δε βγαίνει στην πραγματικότητα; Αυξήσεις στο ωρομίσθιο τώρα, ελάχιστο όριο τα 1200 ευρώ το μήνα τώρα!
- «Ας υπογραφεί επιτέλους κάποια σύμβαση και βλέπουμε για το μέλλον» σκέφτονται πολλοί συνάδελφοι. Και είναι λογικό μετά από 15 περίπου χρόνια που έχει να γίνει κάτι τέτοιο. Μόνο που οποιαδήποτε σύμβαση που δεν στρέφει τα βέλη της στις προϋποθέσεις που θεωρεί δεδομένες το κράτος και οι εργοδότες δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες μας. Ποια συλλογική σύμβαση μπορεί να υπογραφεί εάν τα Μνημόνια και όλοι οι εφαρμοστικοί τους νόμοι παραμένουν στη θέση τους. Εάν τα αφεντικά και το κράτος προστατεύουν ως κόρη οφθαλμού τις περίφημες δημοσιονομικές αντοχές, οι οποίες είναι γαλαντόμες προικισμένου το ελληνικό κράτος να είναι έτοιμο να πολεμήσει όπου γης, ή να συμμετέχει με τον τρόπο του στη σφαγή των Παλαιστινίων. Σύμβαση που θα καλύπτει τις ανάγκες μας και θα παίρνει επιτέλους από τα κέρδη τους, δε μπορεί να υπάρξει χωρίς πάλη ανατροπής όλου της Μνημονιακής θηλειάς που έχουμε στο λαιμό μας.
- «Δε θα βοηθήσει να δώσουμε εμείς οι καθηγητές μόνοι μας την πάλη για σύμβαση;» Πλέον η κατάσταση έχει αλλάξει στην ιδιωτική εκπαίδευση. Δεν μιλάμε για τα φροντιστήρια της γειτονιάς. Μεγάλοι όμιλοι δημιουργούν ένα ευρύτατο πλέγμα φροντιστηρίων με franchise, επιχειρηματικοί όμιλοι αγοράζουν ιδιωτικά σχολεία, διευθύνεται το πλέγμα των Κολλεγίων που διεκδικούν και ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η πάγια τακτική τους είναι να διαιρούν και να κατακερματίζουν τους εργαζόμενους. Να δημιουργείται μια αυταπάτη ανωτερότητας μεταξύ καθηγητών, γραμματέων, καθαριστριών και του ευρύτερου προσωπικού. Και κυρίως καχυποψία. Να νομίζουμε πως αντίπαλος είναι η/ο γραμματέας που ο εργοδότης την/τον εκβιάζει για αν είναι το μάτι και το αυτί του με εξευτελιστικές εργασιακές σχέσεις και αφόρητη πίεση. Να κοιτάμε αφ’ υψηλού οι καθηγητές όλους τους άλλους, και όλες οι άλλες ειδικότητες με καχυποψία εμάς. Η καλυτέρευση της θέσης μας θα έρθει μέσα από τον ανυποχώρητο αγώνα μας με όλους και όλες που συντηρούν κάθε μέρα κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ας φανταστούμε τη δύναμη που θα έχει μέσα σε ένα οποιοδήποτε χώρο δουλειάς η πάλη και η πίεση για συλλογική σύμβαση όπου καθηγητές και γραμματείς θα παλέψουν μαζί. Θα νεκρώσει κάθε χώρος ιδιωτικής εκπαίδευσης! Η πρόταση για κλαδική συλλογική σύμβαση σε ένα κλαδικό σωματείο απαντά στην επίθεση των εργοδοτών και του κράτους, ενώνει τους εργαζόμενους μέσα στο χώρο δουλειάς στην ιδιωτική εκπαίδευση. Μπορεί να πυκνώσει τις γραμμές του αγώνα μας. Με σωματειακές επιτροπές όλων των ειδικοτήτων μέσα στους χώρους δουλειάς.
- «Μα ποια 1200 ελάχιστα, δείτε τί γίνεται γύρω σας» μας λένε με άνεση οι εργοδότες και φυσικά και το κράτος. Το ίδιο κριτήριο κατακερματισμού με αυτό που εμφανίζεται και στην άρνηση για κλαδικό αγώνα ανεξάρτητα από ειδικότητες. Το κεφάλαιο στην ιδιωτική εκπαίδευση επιχειρεί να μας εμφανίσει προνομιούχους, ειδικά τους καθηγητές, απέναντι στις άλλες ειδικότητες, και φυσικά μέσα σε όλο τον ωκεανό φτώχειας που υπάρχει, αποτέλεσμα των δικών τους πολιτικών εδώ και 15 χρόνια τουλάχιστον! Δηλώνουμε πως τα 1200 είναι όχι μόνο αναγκαία αλλά ενδεχομένως και λίγα! Μας σηκώνουν το δάχτυλο αυτοί που κάθε χρόνο απογειώνουν τα κέρδη τους, σπάνε το 45λεπτο και το κάνουν 60λεπτο, εξαφανίζουν ένσημα, αφαιρούν ώρες δουλειάς σιωπηλά αν κάποιος συνάδελφος ή συναδέλφισσα επιχειρήσει να σηκώσει το ανάστημά του. Αλλά και από την άλλη πλευρά ας σκεφτούμε και το εξής. Το τί σημαίνει μέσα στους χώρους ιδιωτικής εκπαίδευσης οι καθηγητές να ζητούν αύξηση της αμοιβής τους, και δικαίως, χωρίς καμία απεύθυνση στο διπλανό συνάδελφο που δουλεύει διαφορετική ειδικότητα. Ποιους όρους συναδέλφωσης δημιουργεί αυτό; Και ενδεχομένως ποια αποτελέσματα μπορεί να έχει.
- «Έχετε θεσμικό φορέα για τη σύμβαση, την ΟΙΕΛΕ, δε χρειάζονται περαιτέρω συναντήσεις» είναι σα να λέει το κεφάλαιο στον κλάδο. Ξέρουν τί λένε. Η ΟΙΕΛΕ έχει φροντίσει να αποκλείσει από τις γραμμές τις το ΣΕΦΚ επειδή είναι κλαδικός. Ποτέ κανείς δεν έθεσε το ερώτημα εάν είναι ανάγκη να αποκτήσουμε μια κλαδική ομοσπονδία στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ξέρουν τί λένε και τί κάνουν οι εργοδότες τους. Οποιαδήποτε νίκη κατακτήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, κατακτήθηκε με την πάλη των εργαζομένων του κλάδου μέσα από τις συλλογικές οργανώσεις τους, και όχι από το «μαξιλαροπόλεμο» μεταξύ Ομοσπονδίας-Εργοδοτών. Η ΟΙΕΛΕ προσυπογράφει ένα σχέδιο σύμβασης για τους καθηγητές με βάση τις τοποθετήσεις του ΣΕΦΚ και του Βύρωνα, όχι μόνο γιατί δε γνωρίζει τον κάδο. Αλλά και γιατί ξέρει πολύ καλά ότι στην τελική διαπραγμάτευση όταν γίνει θα ηγεμονεύσουν άλλα κριτήρια, πιο «εφικτά» προκειμένου ο κλάδος να αποκτήσει σύμβαση.
- «Σε τελική ανάλυση οι καθηγητές υπερβάλλετε για τη δουλειά σας.» Πολλές φορές ακούγεται το επιχείρημα ανάλογα με την περίσταση. Όταν τα αφεντικά θέλουν να ψαλιδίσουν τις διεκδικήσεις μας λένε κάτι τέτοιο. Όταν θέλουν να μας αποκόψουν από τους άλλους συναδέλφους στο χώρο δουλειάς τότε είμαστε κάτι ξεχωριστό. Η δουλειά μας είναι απαιτητική, θέλει προσήλωση και προσοχή απέναντι σε μαθητές κα φοιτητές. Εργατικές ασθένειες έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και στον κλάδο μας στις οποίες δεν αναφέρεται ποτέ κανείς. Τα ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας των χώρων δουλειάς, και για εμάς και για τους άλλους συναδέλφους αλλά και τους εκπαιδευόμενους είναι ζωτικής σημασίας. Ενώ ταυτόχρονα είναι αδιαπραγμάτευτη η πάλη μας για το διάλειμμα.
- «Ευτυχώς να λέτε που υπάρχει και η τηλεργασία και μπορείτε να κάνετε και κανένα ιδιαίτερο παραπάνω» λένε τα αφεντικά. Ο ΣΕΦΚ ήδη στο σχέδιο σύμβαση που έχει καταθέσει για τους καθηγητές θέτει τέτοια ζητήματα. Η χρησιμοποίηση της τηλεργασίας μόνο σε έκτακτες περιστάσεις μπορεί να έχει θέση στη δουλειά μας από παιδαγωγική άποψη. Να πληρωνόμαστε τη δουλειά μας με τις σημειώσεις αλλά και ολόκληρα βιβλία που γράφουμε. Πνευματικά δικαιώματα τώρα στους καθηγητές!
- Μας ενδιαφέρει κατά συνέπεια και το τί διδάσκουμε. Θέλουμε να ανοίξουμε με τη δική μας τοποθέτηση μια συζήτηση, ενόψει και της έκδοσης νέων βιβλίων από την κυβέρνηση, για το περιεχόμενο της γνώσης, μαζί με τους συναδέλφους μας από τη δημόσια εκπαίδευση. Για γνώση πλούσια που θα κοιτά προς τα κοινωνικά συμφέροντα, δε θα αναπαράγει εκμεταλλευτικούς μύθους, δε θα δυσφημεί σε τελική ανάλυση την ίδια την επιστήμη καθιστώντας την κατοικίδιο του συστήματος.
- Ο εξοβελισμός της πολιτικής συζήτησης από το Σωματείο, με επιδίωξη συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, συντονισμό με τα ανεξάρτητα ταξικά σωματεία, χωρίς να γινόμαστε ουρά της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, ακόμα και αν αυτά γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις, όπως συμβαίνει με παρατάξεις και μέσα στο σωματείο μας, είναι αυτό ακριβώς που θέλει το κράτος για να επιβεβαιώνει την αστική πολιτική των χαμηλών απαιτήσεων από τους εργαζόμενους προς αυτό και τα αφεντικά. Σε μεγάλο φροντιστήριο της Αθήνας εργαζόμενοι πήραν έστω και μικρή αύξηση στο ωρομίσθιό τους, ή τα χρήματά τους άλλοι που πριν η εργοδοσία έκανε πως δεν τους γνωρίζει γιατί στις 28 Φλεβάρη απέργησαν εκεί αλλά και σε όλη την Ελλάδα συνάδελφοι που δεν το είχαν κάνει ποτέ. Σε μια απεργία που έγινε παρά και ενάντια στη ΓΣΕΕ και τη σταθερή απουσία της, αν όχι εναντίωση στα εργατικά συμφέροντα. Αυτός ήταν ο δρόμος της ανεξάρτητης εργατικής παρέμβαση από κράτος, αφεντικά και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό που μπόρεσε γόνιμα να συνδεθεί με αυτή την «ανταρσία» εκατομμυρίων εργαζομένων. Θέλουμε ένα σωματείο που θα παλεύει την αλλαγή των συσχετισμών στην κοινωνία και στο εργατικό κίνημα. Με εξορμήσεις στους χώρους δουλειάς στους συναδέλφους μας. Για να βγάλουμε στην κοινωνία τον αγώνα μας, να συνδεθούμε με εργαζόμενους, συλλογικότητες και σωματεία που θέλουν οι απεργίες μας και οι αγώνες μας να μην εξαρτώνται από τις ορέξεις και τους συμβιβασμούς τω ΓΣΕΕ, ΕΚΑ, ΟΙΕΛΕ.
- Οι Αυτόνομες Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις στην Ιδιωτική Εκπαίδευση είναι το κύτταρο του αντικαπιταλιστικού αγώνα μέσα στον κλάδο. Δεν κρύβουμε τις προθέσεις μας. Παλεύουμε τώρα για πραγματικές κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για το δυνάμωμα και τη μαζικοποίηση του Σωματείου μας, έχοντας ως δηλωμένη πρόθεσή μας την προσπάθεια για την ύπαρξη ενός κλαδικού σωματείου στην ιδιωτική εκπαίδευση. Όμως ο σαφής μας στόχος είναι να δώσουμε τη μάχη μαζί και με τα ανεξάρτητα από κράτος-εργοδότες-γραφειοκρατία σωματεία για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Αστρονομικά ποσά σπαταλώνται για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, για τον ταξικό διαχωρισμό των παιδιών, για τη συμπίεση των δικαιωμάτων μας. Θέλουμε εκπαίδευση ανοιχτή σε κάθε νέο και νέα, σε κάθε άνθρωπο που σε οποιαδήποτε φάση της ζωής τους θα θελήσει και θα μπορεί να μορφωθεί. Με μαζικές προσλήψεις όλων των ειδικοτήτων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Άραγε αυτός είναι στόχος που τρομάζει τους συναδέλφους, καθηγητές αλλά όχι μόνο; Κάθε άλλο! Με αυτή την πρόταση, με αυτή την πάλη εδώ και τώρα, τσακίζουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ μας, από αυτή την αφετηρία διεκδικούμε συλλογικές συμβάσεις στο μπόι των αναγκών μας, συνδεόμαστε μαχητικά με τις εργατικές οικογένειες που αιμορραγούν για να σταθούν τα παιδιά τους στον ανταγωνισμό των λαιμητόμων των βάσεων εισαγωγής και των πανελλαδικών εξετάσεων.
Αυτή είναι η πλέον ενωτική λογική και καλούμε όλους και όλες τις εργαζόμενες να μας ψηφίσουν με βάση αυτή, να έρθουν στο Σωματείο, να είμαστε μαζί σε όσα συναρπαστικά, όσο δύσκολα και αν είναι, που βρίσκονται μπροστά μας. Η πιο ενωτική ανάμεσα στους καθηγητές, στους καθηγητές και τους συναδέλφους εκτός αυτών στους χώρους δουλειάς. Ενότητας με την εργατική οικογένεια. Αλλά και πολιτικής ενότητας ανατροπής συνολικά στο εργατικό κίνημα, ως απάντηση στην αντεργατική και διασπαστική πολιτική του κράτους και των αφεντικών. Ενωτική απέναντι στους σφαγείς της εποχής μας, και τις Γκουέρνικες που ετοιμάζουν όπου γης αν δεν τους ανατρέψουμε.
