Γιάννης Ελαφρός
▸ Οι Αμερικανοί και οι πόλεμοι ξανάρχονται, το «Ψωμί», η Ελευθερία και η ∆ικαιοσύνη αναζητούνται
Σκεφτείτε τους επιτελείς της αμερικανικής πρεσβείας να προσπαθούν να εξηγήσουν στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ (ακόμα δεν ήρθε) τι είναι πάλι αυτό και δεκάδες χιλιάδες λαού θα πορευτούν στις 17 Νοέμβρη –για 52η χρονιά!- προς την «πιο μεγάλη γιάφκα των τρομοκρατών»! Πώς να χωνέψει η τόσο «ενθουσιασμένη» και ενθουσιώδης «προσωπική φίλη του Τραμπ» πρέσβειρα των ΗΠΑ, πως παρά το γεγονός των τόσων συμφωνιών, του άφθονου πανάκριβου LNG που θα μάς πουλάνε οι ΗΠΑ, των δισεκατομμυρίων που καταδέχεται να πάρει η Ουάσινγκτον από τη χώρα με τους δεύτερους χειρότερους μισθούς στην ΕΕ για να μάς δώσει όπλα, οι αδιόρθωτοι ιθαγενείς της Βαλκανικής εξακολουθούν να αντιπαλεύουν τους «φονιάδες των λαών». Και μάλιστα, δεν είναι μια πορεία με κάτι «κουρασμένα παλικάρια», αλλά μια μεγάλη κινητοποίηση που τον τόνο δίνει η νέα γενιά.
Τριήμερο Πολυτεχνείου ξεκινά και η μνήμη συναντά πάλι το παρόν και τη δική του καυτή ανάσα. Το ξέρουμε πια. Η δύναμη του Πολυτεχνείου είναι η δυνατότητα του εξεγερτικού του νοήματος να δραπετεύει κάθε χρόνο από το ασφυκτικό σφιχταγκάλιασμα του μνημόσυνου, της νοσταλγίας, της εθνικής και δημοκρατικής ενότητας («ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά») και να εκφράζει κάθε φορά τις σύγχρονες ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές τάσεις της νεολαίας και των εργαζομένων.
Και φέτος το Πολυτεχνείο είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Δεν πρόκειται για μια κοινοτοπία, που έχουμε γράψει δεκάδες φορές. Το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», το «Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ» έρχονται να πάρουν καινούργιο εκρηκτικό νόημα στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες. Το κοινωνικό-ταξικό ζήτημα είναι τρομακτικά φλέγον, με τους μισθούς να είναι στον πάτο, την ακρίβεια σε ζωτικά είδη και στέγη να οδηγεί σε φτωχοποίηση, τα κέρδη να κάνουν πάρτι, με τις ευλογίες των ευρω-μνημονίων και του Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ. Η παιδεία, η υγεία, η ενέργεια, οι συγκοινωνίες, το περιβάλλον ιδιωτικοποιούνται και γίνονται εμπορεύματα. Η ελευθερία καταδιώκεται από ορδές ΜΑΤ ακόμα και μέσα στο ιστορικό Πολυτεχνείο, όπου συλλαμβάνονται φοιτητές/τριες που κάνουν κατάληψη με απόφαση του συλλόγου τους! Δεν έχουν τέλος η καταστολή και οι διώξεις αγωνιστών/στριών ειδικά εσχάτως.
Την ίδια ώρα, οι Αμερικανοί ξανάρχονται, όπως βροντοφωνάζει η Κ. Γκιλφόιλ. Και το πολιτικό προσωπικό της χώρας τους προσκυνά, για να προωθήσει τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και του κεφαλαίου. Τίποτα δεν είναι τσάμπα. Καταρχάς, ο λαός θα πληρώσει το πανάκριβο LNG και τις υποδομές, θα δει τις υπέροχες θάλασσες να γίνονται πεδίο απειλητικών για το περιβάλλον εξορύξεων, θα πληρώσει δισ. για όπλα. Παραπέρα η εμπλοκή στον επικίνδυνο ανταγωνισμό των ΗΠΑ κατά Κίνας και Ρωσίας και τα πολεμικά σχέδια τους θα κλιμακωθεί. Ο Νίκος Δένδιας παραπονιέται που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν αποδεχθεί να υποδέχονται «φέρετρα με σημαία» από πολέμους! Ετοιμαστείτε λοιπόν. Προχθές, η Γκίλφοϊλ επιθεώρησε το υπουργείο Άμυνας και είπε στον Δένδια «συνηθίστε να με βλέπετε συχνά»(!), ανακοινώνοντας ταυτόχρονα πως εγκρίθηκε η είσοδος της Ελλάδας στο «State Partnership Program», που σημαίνει διασύνδεση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων με την εθνοφρουρά των ΗΠΑ, που έχει καθήκοντα εσωτερικής ασφάλειας! Εφόσον «οι Αμερικανοί ξανάρχονται», πρέπει και το αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα να αντεπιτεθεί και να ανέ σε άλλο επίπεδο.
Κι αν στο Πολυτεχνείο του 1973 εμφανίστηκαν συνθήματα για την Ταϊλάνδη και τον Αλιέντε και το κίνημα αντλούσε έμπνευση από το Βιετνάμ και τους αντιαποικιακούς – αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες της εποχής του, σήμερα είναι ο αγώνας του λαού της Παλαιστίνης που χρωματίζει τις εκδηλώσεις με την παλαιστινιακή σημαία να γίνεται σύμβολο. Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση κλιμακώνει την πολύπλευρη συνεργασία της με το Ισραήλ της γενοκτονίας και της κατοχής. Πριν λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε νέα κοινή άσκηση του ελληνικού και ισραηλινού πολεμικού ναυτικού νοτίως της Κρήτης και στο ανατολικό Αιγαίο, με συμμετοχή ελληνικών φρεγατών, πυραυλακάτων και υποβρυχίων και ισραηλινών κορβετών. Η συνενοχή στο έγκλημα του Ισραήλ γίνεται ολοένα και πιο βαθιά και πρέπει το κίνημα να τη σπάσει.
Η νεολαία το ‘73 δεν περίμενε τους πολιτικούς, έτσι και σήμερα θα αφήσει πίσω τους σωτήρες
Καθώς η δυσαρέσκεια αναπτύσσεται, ο Κ. Μητσοτάκης πρέπει να βγει από την πίσω πόρτα του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης που έχουν αποκλείσει αγρότες, ο Ά. Γεωργιάδης δέχεται οργισμένες αντιδράσεις στη Χίο και σε κάθε νοσοκομείο που πηγαίνει, διευρύνεται η πεποίθηση πως όχι μόνο η κυβέρνηση αλλά το «σύστημα» είναι λάθος, δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση βουλιάζει και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση αδυνατεί να εκφράσει την οργή, όπως ο «παλιός πολιτικός κόσμος» το 1973. Διάφοροι σωτήρες προπονούνται στο προσκήνιο ή το παρασκήνιο, όπως και τότε ο Κ. Καραμανλής στο Παρίσι ή ο Α. Παπανδρέου. Διάφορα «εγώ» προσπαθούν να εμφανιστούν ως λύση κι ας είναι μέρος του προβλήματος. Κι ας είναι ζητούμενο το μεγάλο «εμείς» της ανατροπής, που πρέπει να συγκροτηθεί, από την μεγάλη παράταξη των αγώνων και της εξέγερσης, των «ανωνύμων» πρωταγωνιστών, που όπως τον Νοέμβρη του 1973 δεν διάλεξαν να «ακουμπήσουν» τις ελπίδες τους στους πολιτικούς εκπροσώπους μιας κάποιας πιο δημοκρατικής αστικής πλευράς (που όμως θα διατηρούσε το σύστημα αλώβητο), αλλά «οι νέοι που τους έλεγαν αλήτες» αποφάσισαν να υψώσουν τα κορμιά τους σαν ατίθασες σημαίες ελευθερίας στα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Και να προκαλέσουν μια πολιτική ρωγμή στο σύστημα κυριαρχίας που ακόμα και τώρα ανθίζει νέα ριζοσπαστικοποίηση.
Είναι γι’ αυτό που ο δρόμος του Νοέμβρη, ο δρόμος του μαζικού πολιτικού αγώνα και της εξέγερσης, εμπνέει και σήμερα την Αριστερά που δεν υποτάσσεται στο «εφικτό» που τα έκανε όλα ανέφικτα, ούτε στην αναπαλαίωση ή στην ανακύκλωση της ηττημένης και χρεοκοπημένης και ηθικά διαχείρισης, αλλά αγωνίζεται κι αναζητά δρόμους αντικαπιταλιστικής ανατροπής, επαναστατικής τομής και κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση. Γιατί ζούμε σε μια εποχή μεγάλων κινδύνων αλλά και δυνατοτήτων, που όλα τραβιούνται στα άκρα. Τα 13ωρα, ο νεοφασισμός, τα πυρηνικά όπλα και η καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά και η αντικομμουνιστική βδομάδα του Τραμπ, που δείχνει ποιος είναι ο φόβος τους, αλλά και η κρυμμένη δυνατότητα που υπάρχει στην εποχή μας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 15-16 Νοεμβρίου
