Γιώργος Παυλόπουλος
Την ώρα που Τραμπ και Πούτιν ετοιμάζουν νέο σχέδιο «ειρήνης» και μοιρασιάς της Ουκρανίας, η ΕΕ εντείνει τις πολεμικές προετοιμασίες της
Για μια ακόμη φορά στα τελευταία τέσσερα περίπου χρόνια, μετά δηλαδή από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ένα σχέδιο «ειρήνευσης» βρίσκεται στο τραπέζι. Πρόκειται για σχέδιο το οποίο φέρει φαρδιά-πλατιά τη σφραγίδα του Τραμπ και προφανώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αμερικανικού κεφαλαίου, το οποίο εκτιμά πως δεν έχει πλέον να κερδίσει οτιδήποτε άλλο ιδιαιτέρως σημαντικό από τη συνέχιση αυτού του πολέμου, τον οποίο οι ΗΠΑ έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πυροδοτήσουν. Φαίνεται, όμως, πως διαθέτει την καταρχάς συναίνεση και της Μόσχας (αν και ο διάβολος κρύβεται συνήθως στις λεπτομέρειες…) καθώς, όπως έχει ήδη διαρρεύσει από το Κρεμλίνο, «λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις ρωσικές θέσεις». Φράση που σημαίνει, με άλλα λόγια, ότι ο Πούτιν εκτιμά πως τα στρατηγικά και επεκτατικά του σχέδια εκπληρώνονται από αυτό σε σημαντικό βαθμό.
Πράγματι, αν ισχύουν όσα έχουν δει μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας, το Κίεβο και ο Ζελένσκι καλούνται να αποδεχθούν την ήττα τους στα πεδία των μαχών. Κάτι που μεταφράζεται σε αναγνώριση των εδαφικών κατακτήσεων της Ρωσίας (περίπου το 20% του εδάφους της πάλαι ποτέ ενιαίας Ουκρανίας), σε ποσοτική και ποιοτική αποδυνάμωση του στρατού της και, βεβαίως, σε αποκλεισμό κάθε πιθανότητας ένταξης στο ΝΑΤΟ.
«Είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευθούμε, αλλά όχι να παραδοθούμε», ψέλλισε ο πρόεδρος της Ουκρανίας, ο οποίος αρχίζει να βλέπει στον ορίζοντα και το δικό του (ενδεχομένως κακό) τέλος. Έσπευσε δε να στραφεί για να ζητήσει βοήθεια και πάλι προς την ΕΕ, η οποία ούτε και τώρα βλέπει με καλό μάτι τις πρωτοβουλίες του Τραμπ, καθώς η ίδια είναι φανερό πως θέλει αυτός ο πόλεμος να συνεχιστεί για αρκετό διάστημα. Μόνο έτσι, άλλωστε, θα έχει τη δυνατότητα να δώσει σάρκα και οστά στα δικά της σχέδια, δηλαδή τη στροφή στην πολεμική οικονομία, που μεταφράζεται σε νέο γύρο βίαιης αναδιανομής πλούτου υπέρ του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, νέα επιδρομή σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας με σκοπό την άγρια εκμετάλλευσή τους, νέα επιχείρηση περιστολής των λαϊκών και δημοκρατικών ελευθεριών.
Στα παραπάνω ακριβώς βρίσκεται και ο λόγος που οδηγεί την ΕΕ και τοις κυβερνήσεις των περισσότερων εκ των 27 εταίρων, να συνεχίζουν τις πυρετώδεις πολεμικές προετοιμασίες τους και ταυτόχρονα να εντείνουν την προπαγάνδα τους. Να κάνουν, δηλαδή, αυτό που εύγλωττα περιέγραφε ο τίτλος πρόσφατου άρθρου στο Politico: «Πουλάνε ειρήνη, για να αγοράσουν πόλεμο».
Η ΕΕ θέλει συνέχιση του πολέμου γιατί αυτό εξυπηρετεί τα σχέδια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου
Οι εικόνες και πληροφορίες που κάνουν τον γύρο του κόσμου καθημερινά αποδεικνύουν του λόγου το αληθές για τις προθέσεις των Βρυξελλών, του Βερολίνου, του Παρισιού και πολλών άλλων, μαζί και της Αθήνας. Γι’ αυτό τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, ένας υπόγειος σταθμός μετρό του Βερολίνου μετατράπηκε σε πεδίο εικονικής μάχης, με την παρουσία κομάντος και ελεύθερων σκοπευτών, καθώς οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας ξεκινούσαν πενθήμερη άσκηση, το σενάριο της οποίας προέβλεπε σύγκρουση σε αστικό περιβάλλον με ξένους σαμποτέρ και εισβολείς – προερχόμενους φυσικά από τη Ρωσία, όπως αφέθηκε σαφώς να εννοηθεί. Γι’ αυτό στη γειτονική Πολωνία, παράλληλα, τουλάχιστον 10.000 στρατιώτες και οπλικά συστήματα διατάχθηκε να αναπτυχθούν σε καίρια σημεία και υποδομές, μετά από τις δηλώσεις για σαμποτάζ στη σιδηροδρομική γραμμή που καταλήγει στα σύνορα με την Ουκρανία, το οποίο επίσης αποδόθηκε στη Ρωσία – μάλιστα, το Κίεβο έσπευσε να κλείσει το τελευταίο ρωσικό προξενείο, ενώ ο αρχηγός των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων είπε πως η Πολωνία βρίσκεται ήδη σε «προπολεμική περίοδο».
Την ίδια στιγμή, στην Ιταλία, ο υπουργός Άμυνας προειδοποιούσε τους εταίρους της χώρας του στην ΕΕ, «δείχνοντας» και αυτός τη Μόσχα: «Δεχόμαστε επίθεση και οι υβριδικές βόμβες εξακολουθούν να πέφτουν. Τώρα είναι η ώρα να δράσουμε». Αλλά και ο Βρετανός συνάδελφός του ξεκαθάρισε πως «οι στρατιωτικές επιλογές είναι στο τραπέζι» μετά την απειλή την οποία, όπως ισχυρίστηκε, δέχθηκαν μαχητικά της χώρας του από ρωσικό κατασκοπευτικό πλοίο που έπλεε κοντά στη συνοριακή γραμμή. Στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, επίσης, πραγματοποιείται μεγάλη πολεμική άσκηση για την περίπτωση ρωσικής εισβολής, με συμμετοχής και ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών.
Από την πλευρά του, το αφεντικό του αεροναυπηγικού ομίλου της Airbus παρενέβη ζητώντας να σχηματιστεί άμεσα μια ακόμη «συμμαχία προθύμων», που θα αναλάβει να κατασκευάσει και να εγκαταστήσει στην Ευρώπη τακτικά πυρηνικά όπλα, τα οποία θα στοχεύουν τη Ρωσία. Στο ίδιο πλαίσιο, τέλος, η Κομισιόν και ο αρμόδιος (Έλληνας) επίτροπος προανήγγειλαν τη δημιουργία ενός «στρατιωτικού Σένγκεν», με στόχο τόσο την ελεύθερη και γρήγορη μετακίνηση στρατευμάτων και οπλικών συστημάτων σε περίπτωση πολέμου (εννοείται με τη Ρωσία) όσο και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας.
Μετά από όλα τα παραπάνω – τα οποία, μάλιστα, αποτελούν «σοδειά» μόλις της τελευταίας εβδομάδας – υπάρχουν άραγε πολλοί ακόμη που να πιστεύουν πως οι αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις της ΕΕ δεν έχουν βάλει στόχο να κηρύξουν πόλεμο το συντομότερο δυνατό, όποιες και αν είναι οι εξελίξεις στο μέτωπο της Ουκρανίας; Και θα συνεχίσουν να το κάνουν παρά τα όσα είπε ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, ο οποίος – έστω και με τα λόγια τρίτων – μας διεμήνυσε πως «το καλοκαίρι που πέρασε ίσως να είναι το τελευταίο ειρηνικό για τους Ευρωπαίους»; Ή, αντιθέτως, θα τα συνδυάσουν με όσα έχουν ειπωθεί και γίνει τους περασμένους μήνες, συνειδητοποιώντας πως κάτι σοβαρό τρέχει στην Ευρώπη «μας»;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 22-23 Νοεμβρίου
