Σε ηλικία 81 ετών (γεννημένος το 1944) πέθανε ο πιο προβεβλημένος και ίσως ο πιο εμβληματικός τραγουδοποιός της μεταπολίτευσης, ο Διονύσης Σαββόπουλος. Από νεαρή ηλικία έφερε κάτι καινούργιο στην ελληνική μουσική και κατάφερε να παντρέψει την ελληνική παράδοση με δυτικές επιρροές από καλλιτέχνες όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Φρανκ Ζάπα.
Κατά τη διάρκεια της Χούντας φυλακίστηκε δύο φορές για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1967. Το 1972 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Το βρώμικο ψωμί» που μεταξύ άλλων είχε το τραγούδι «Μαύρη Θάλασσα» για «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα»
Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης τα πολιτικοποιημένα και ερωτικά τραγούδια του -και οι διασκευές ξένων τραγουδιών- γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και αρκετά ακούγονταν σε πολιτικές συγκεντρώσεις («Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», «Η Δημοσθένους λέξις», «Οι παλιοί μας φίλοι».)
Στη δεκαετία του ’80, όπως λέει και το τραγούδι του, έφτασε η στιγμή να αποφασίσει ο Διονύσης Σαββόπουλος «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει» με τον σατιρικό στίχο του να αποκτά όλο και πιο έντονα «εθνικά», συντηρητικά και θεσμικά χαρακτηριστικά, ειδικά μετά τον δίσκο «Τραπεζάκια Έξω», που περιείχε και το εθνεγερτικό σουξέ «ας κρατήσουν οι χοροί» .
Στην πρόσφατη αυτοβιογραφία του Διονύση Σαββόπουλου Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα (εκδ. Πατάκη) επαναλαμβάνεται η γνωστή αντιδραστική υπόθεση ότι στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης η Αριστερά ήταν μόδα, όχι όμως στις κάλπες: «[…] είχε γίνει πια κυρίαρχη στα πανεπιστήμια, στις μπουάτ, στα ΜΜΕ, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στο θέατρο, στις δισκογραφικές εταιρείες, σε αυτό που λέμε “χώρο των ιδεών”, στα διαφημιστικά γραφεία… Πριν, αν ήσουν αριστερός δεν έβγαζες ούτε άδεια αυτοκινήτου. Τώρα, αν δεν ήσουν αριστερός, δεν έβγαζες ούτε γκόμενα».
Η αντιδραστική αυτή στροφή ολοκληρώθηκε το 1989 όταν ο Σαββόπουλος κυκλοφόρησε τον πιο αμφιλεγόμενο δίσκο μέχρι τότε της καριέρας του «Το κούρεμα», με μια αλλαγή και στην εμφάνιση του, η οποία σηματοδοτούσε μια οριστική αποστασιοποίηση συνολικά από την Αριστερά, τις ιδέες της. τις προσδοκίες της «αλλαγής» του ΠΑΣΟΚ και την κουλτούρα της μεταπολίτευσης της οποίας ήταν μέρος της (βλ. το τραγούδι κωλοέλληνες). Χαρακτήρισε μάλιστα τη μεγάλη συναυλία που είχε δώσει στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1983 ως το «απόλυτο κενό»
Στη συνέχεια με τις πιο γόνιμες και δημιουργικές μέρες να είναι πια πίσω του ο Διονύσης Σαββόπουλος συνέχισε να ηχογραφεί τραγούδια με καλές και λιγότερο καλές στιγμές που δεν γνώρισαν ωστόσο την ίδια επιτυχία. Τραγούδησε στην τελετή αλλαγής της χιλιετίας το 2000 σε μια λεϊζερόπληκτη Ακρόπολη.
Σε πολιτικό επίπεδο ο Διονύσης Σαββόπουλος στη συνέχεια στήριξε το κίνημα των εκσυγχρονιστών, τον Γιώργο Παπανδρέου κι αργότερα τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ ορισμένες από τις θέσεις που εξέφρασε προκάλεσαν αποτροπιασμό όπως η απαράδεκτη πρόταση να στείλει η Ελλάδα τους μετανάστες σε φυλακές-ξερονήσια.
