Γιώργος Μουρμούρης
Αν κάποιος τον Νοέμβριο του 2023 έλεγε στον Μάκη Βορίδη, που δήλωνε ότι οι καταγγελίες για το έγκλημα στα Τέμπη «κρίθηκαν πολιτικά μέσα από τις εκλογές», ότι δύο χρόνια μετά ένα εργάτης με μεταναστευτικό υπόβαθρο θα υποχρέωνε μέσα σε λίγες ημέρες σε απανωτές κυβιστήσεις την κυβέρνηση και τη δικαστική εξουσία, ο τότε υπουργός Επικρατείας θα τον περνούσε για τρελό. Αν μάλιστα προσέθετε ότι ο ίδιος θα βρισκόταν εκτός κυβέρνησης, βαλλόμενος για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ την ώρα που τον απεργό πείνας θα αγκάλιαζαν χιλιάδες λαού, μάλλον θα θεωρούσε ότι εκτός από τρελός είναι και εμμονικά ιδεοληπτικός.
Και όμως, δύο χρόνια μετά τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε «οι έσχατοι να βρεθούν πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι». Ο Πάνος Ρούτσι, εκ των συγγενών που για δυόμισι χρόνια είχαν μείνει σιωπηλοί και εκτός δημοσιότητας, εμφανιζόμενος ένα πρωί στον Άγνωστο Στρατιώτη και δηλώνοντας ότι δεν θα φύγει ζωντανός χωρίς την άδεια εκταφής του παιδιού του, μετατράπηκε ξαφνικά, χωρίς ουδόλως να το επιδιώξει, σε έναν λαϊκό ήρωα πρόθυμο να θυσιάσει τη ζωή του για το δίκαιο. Θέτοντας δε την ύπαρξή του σε αντίστροφη μέτρηση στον τόπο που αποτελεί την ύψιστη συμπύκνωση νοημάτων στο πλαίσιο του κρατικού και εθνικού ιδεώδους, δημιούργησε ένα εκρηκτικό σύμπλεγμα σημασιοδοτήσεων που επί 23 ημέρες καθαιρούσε αλλεπάλληλα στρώματα ιδεολογικών συνδηλώσεων. Εν τέλει τα πράγματα γίνονταν πολύ απλά – όπως όταν το υποβόσκων πλέον ταξικό ρήγμα των μνημονίων ήταν καθόλα ενεργό: Ή εμείς, ή αυτοί.
Τσιτάτο: Το ταξικό ρήγμα αντίστασης παραμένει ενεργό: Ή εμείς, ή αυτοί.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον Πάνο Ρούτσι, οδηγώντας τον στο Σύνταγμα ήταν το βεβιασμένο κλείσιμο της δικογραφίας από την οποίαν, όπως επανειλημμένα έχουν τονίσει πολλοί συγγενείς, λείπουν κρίσιμα στοιχεία ενώ οι κατηγορίες είναι ελλιπείς. «Θα μείνω μέχρι το τέλος, μέχρι να μου δώσουν το χαρτί της εκταφής», έλεγε ο ίδιος στο Πριν μία ημέρα μετά την έναρξη της απεργίας πείνας. «Αυτό είναι το βασικό μου αίτημα. Εκεί παίζονται όλα, γι’ αυτό και δεν εγκρίνουν το αίτημά μας. Γιατί υπάρχουν στοιχεία – και το ξέρουν πολύ καλά. Πήρα ένα κλειστό φέρετρο, δεν ξέρω καν αν ήταν το παιδί μου μέσα».
Η κυβέρνηση επιχείρησε αρχικά να υποβαθμίσει το θέμα, πετώντας το μπαλάκι στο δικαστικό σύστημα. Η κοινωνική κατακραυγή όμως, η καθολική υποστήριξη στον αγώνα του Ρούτσι αλλά και το παράλογο του πράγματος, η πεισματική άρνηση δηλαδή άσκησης ενός νόμιμου δικαιώματος που σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα απλώς θα επιβεβαίωνε ότι… όλα είναι καλώς καμωμένα, οδήγησαν στα τέλη Σεπτέμβρη σε μια πρώτη αναδίπλωση, με έγκριση της εκταφής αλλά μόνο για εξετάσεις DNA.
Η άρνηση των τοξικολογικών εξετάσεων και διάφορες ασάφειες που έδιναν την αίσθηση «τρικλοποδιάς», ωστόσο, οδήγησαν τον Ρούτσι στη συνέχιση της απεργίας πείνας. Τα πράγματα πλέον άρχιζαν να γίνονται επικίνδυνα για τη ζωή του, ενώ οι καιρικές συνθήκες επιδείνωναν την κατάσταση. Το κίνημα αλληλεγγύης φούντωνε – το ίδιο και οι επιθέσεις από πλευράς Μαξίμου, με πρωταγωνιστή τον Άδωνι Γεωργιάδη και τις χυδαίες επιθέσεις στην αγωνίστρια γιατρό Όλγα Κοσμοπούλου.
Όμως ο κύβος είχε πια ριφθεί, και επιστροφή δεν υπήρχε. Η δύναμη του Πάνου Ρούτσι και το συγκλονιστικό κύμα αλληλεγγύης είχαν αρχίσει πια να προκαλούν ρωγμές ακόμα και στο ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο. Η κυνική μάχη των εντυπώσεων χανόταν κατά κράτος – ακόμα και ο Αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε τον απεργό πείνας. Στις 7 Οκτώβρη ο Ρούτσι ήταν νικητής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 11-12 Οκτωβρίου 2025
