Ειδική Παθολόγος – Λοιμωξιολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ στο Γ.Ν. Νίκαιας, μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ
Η γιατρός μιλά στο Πριν για την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, τη μεγάλη αλληλεγγύη που εκδηλώθηκε και τη στοχοποίησή της από την κυβέρνηση
Συνέντευξη στην Ιωάννα Καρδάρα
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2025, ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις Ρούτσι – ενός από τα θύματα του εγκλήματος στα Τέμπη – ξεκινά απεργία πείνας με αίτημα την εκταφή της σορού του παιδιού του για τη διενέργεια τοξικολογικών, ιστολογικών και βιοχημικών εξετάσεων. Λίγες ώρες μετά υγειονομικοί σπεύδουν στο Σύνταγμα, στήνοντας ένα συλλογικό άτυπο ιατρείο. Μια δεκαμελής ομάδα αποτελούμενη από γιατρούς, νοσηλεύτριες, διασώστριες και τεχνολόγο εργαστηρίου παρακολουθεί καθημερινά την πορεία της υγείας του, δείχνοντας εμπράκτως τη συμπαράστασή τους στον αγώνα του. Ανάμεσά τους και η ειδική Παθολόγος – Λοιμωξιολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ στο Γ.Ν. Νίκαιας και μέλος του Δ.Σ. της ΕΙΝΑΠ, Όλγα Κοσμοπούλου. Είκοσι τρεις μέρες αργότερα, η απεργία πείνας λήγει καθώς το αίτημά του Πάνου Ρούτσι γίνεται δεκτό, επιτυγχάνοντας έτσι μία «μεγάλη νίκη».
«Για εμάς ήταν πολύ μεγάλη τιμή, που συμμετείχαμε στην παρακολούθηση της υγείας του», λέει στο Πριν η Όλγα Κοσμοπούλου. «Μας τίμησε με την εμπιστοσύνη του και αυτός και η γυναίκα του. Τον ευχαριστούμε που μας έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε», αναφέρει.
Η γιατρός έφτασε στην Πλατεία Συντάγματος τη δεύτερη μέρα καθώς την ενημέρωσαν κύκλοι συγγενών θυμάτων των Τεμπών, ότι ψάχνουν παθολόγους για να παρακολουθούν τον απεργό πείνας. «Πήγα στο Σύνταγμα, γνώρισα τον Πάνο Ρούτσι και τη γυναίκα του, τη Μιρέλα. Εντός 48 ωρών είχαν εμφανιστεί πάνω από δέκα γιατροί που ήθελαν να συμμετάσχουν στη φροντίδα. Κρατήσαμε τους πρώτους έξι-επτά, για να φτιάξουμε πρόγραμμα βαρδιών», σημειώνει.
Όπως εξηγεί η παρακολούθηση της υγείας του ήταν δύσκολη καταμεσής της πλατείας Συντάγματος, ενώ προσθέτει ότι η αγωνία και ο φόβος υπάρχει πάντοτε κατά τη διάρκεια μιας απεργίας πείνας.
«Όταν βλέπαμε να χάνει βάρος κι όταν ξεκίνησαν οι υπογλυκαιμίες, υπήρχε αγωνία. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που ήταν ήδη υπερτασικός, με καρδιακή αρρυθμία, είχε κάποια υποκείμενα δηλαδή που έκαναν την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη. Όσον αφορά το αίσθημα του φόβου αυτό υπάρχει σε όλες τις απεργίες πείνας.
Πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο που ήταν στη μέση της πλατείας Συντάγματος, με κρύο τη νύχτα, ζέστη την ημέρα, με πλήθος κόσμου να τον πλησιάζει και να είναι εκτεθειμένος σε ιώσεις, σε όλα όσα εκτιθέμεθα όταν επικοινωνούμε με πλήθος ανθρώπων», σημειώνει στο Πριν.
«Ένας άνθρωπος σπάνιας ευγένειας»
Η Όλγα Κοσμοπούλου περιγράφει τον Πάνο Ρούτσι ως «έναν άνθρωπο σπάνιας ευγένειας, έναν πραγματικό εργάτη, με την έννοια της ταξικής υπερηφάνειας».
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που κάναμε μια συζήτηση για τους μετανάστες. Του είπα: “Εσύ ήρθες εδώ από την Αλβανία, η γυναίκα σου από τη Βουλγαρία, δουλέψατε σκληρά, βοηθήσατε αυτή τη χώρα και όλη η γενιά των μεταναστών βοήθησε να εξελιχθεί η Ελλάδα”. Και με ένα τρομακτικό παράπονο μου είπε: ‘’Αυτή η χώρα όμως μου σκότωσε εμένα το παιδί’’. Εκεί δεν είχα τι να πω», λέει.
Αυτό που συγκίνησε εξαρχής την γιατρό και την έκανε να θεωρεί καθήκον της να είναι εκεί ήταν το γεγονός, όπως τονίζει, ότι οι γονείς των Τεμπών βρέθηκαν σε ένα κενό, χωρίς καμία πρόσβαση στην πραγματική εξουσία αυτού του τόπου. «Βρέθηκαν να έχουν χάσει τα παιδιά τους και να μην έχουν κανέναν τρόπο να αναζητήσουν δικαιοσύνη. Και γι’ αυτό απευθύνθηκαν σε όλο τον κόσμο, ο οποίος με τη σειρά του ανταποκρίθηκε, καθώς η αλληλεγγύη τους ήταν συγκλονιστική. Άπειροι άνθρωποι που έρχονταν να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους. Ένα δείγμα ότι ο λαός, όταν αναγνωρίζει το δίκαιο, ξεσηκώνεται. Σκέφτομαι όμως πόσοι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα βρίσκονται σε αντίστοιχη θέση. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της χώρας δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα της εξουσίας. Το ίδιο συνέβη στη Μάνδρα, στο Μάτι, στη Θεσσαλία. Οι άνθρωποι βρέθηκαν σε ένα εφιαλτικό κενό, χωρίς να μπορούν να διεκδικήσουν το δίκιο τους», σημειώνει η Όλγα Κοσμοπούλου.
Ζούμε σε ένα τεράστιο κενό, ηθικό κενό. Πλέον δεν εμπιστεύονται κανέναν από το αστικό κοινοβουλευτικό σκηνικό
Μου έλεγαν άγνωστοι ‘’αφού σε βρίζει αυτός, είσαι καλή’’»
Την ώρα που στην πλατεία Συντάγματος δινόταν ένας σκληρός αγώνας για το δίκαιο αίτημα ενός γονιού που έχει χάσει το παιδί του, η Όλγα Κοσμοπούλου άρχισε να δέχεται οργανωμένες επιθέσεις τρολ στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ βρέθηκε και στο στόχαστρο του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδης, ο οποίος τη στοχοποίησε και ως «ακροαριστερή», μέλος της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Στην αρχή τα σχόλια αφορούσαν την εμφάνισή μου, τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου. Μετά, άρχισαν να κυκλοφορούν στο Twitter ότι είμαι “γιατρός τρομοκρατών” ενώ στη συνέχεια ο ίδιος υπουργός Υγείας ανέλαβε την ευθύνη, την ηθική για όσα έλεγαν τα τρολ και πραγματικά έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη καλλιτεχνίας. Εκεί φάνηκε και πόσο δημοφιλής υπουργός είναι, γιατί είδα μια απότομη αύξηση της δικής μου δημοφιλίας που δεν έχω ξαναζήσει όλα τα χρόνια. Άνθρωποι με χαιρετούσαν στον δρόμο και μου έλεγαν “αφού σε βρίζει αυτός, είσαι καλή”. Είδα παλιούς ασθενείς να με υπερασπίζονται με συγκίνηση. Φάνηκε επίσης πόσο ανάγκη έχει αυτός ο λαός που τα βγάζει δύσκολα πέρα, που είναι καθημαγμένος σε επίπεδο παροχών υγείας, παιδείας, αλλά και ηθικών αξιών, για φιγούρες με ηθικές αξίες, καθώς ζούμε σε ένα τεράστιο κενό, ηθικό κενό. Πλέον δεν εμπιστεύονται κανέναν από το αστικό κοινοβουλευτικό σκηνικό», σημειώνει.
Παράλληλα όπως επισημαίνει πρωταρχική αποστολή όλων είναι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «και μάλιστα εκεί όπου αυτά αμφισβητούνται».
«Τα δικαιώματα των κρατουμένων, των μεταναστών, των ανθρώπων με αναπηρίες, των ασθενών, διαδηλωτών όπως αυτών που χτυπήθηκαν με μένος στην συγκέντρωση τις προάλλες για την Παλαιστίνη», σημειώνει.
Κλείνοντας υπογραμμίζει ότι για εκείνη ήταν τιμή της που συμμετείχε σε όλες αυτές τις διαδικασίες. «Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι καταδικασμένος για οτιδήποτε, όμως όταν δικαιούται νόμιμη άδεια και αυτό το δικαίωμά του παραβιάζεται, πρέπει να του σταθεί όλη η κοινωνία. Όταν είναι παράνομα προφυλακισμένος και δεν βγαίνει από τη φυλακή την ώρα που κλείνει το 18μηνο, πρέπει να του σταθεί όλη η κοινωνία. Είναι τραγικό να χρειάζεται να καταφεύγουν οι άνθρωποι σε απεργίες πείνας για τέτοιου τύπου θέματα», σημειώνει. «Βλέπουμε αντίστοιχα μία διακριτική μεταχείριση στους φυλακισμένους της Χρυσής Αυγής οι οποίοι δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνουν απεργία πείνας. Έχουν πρόσβαση σε όλα τα δικαιώματα χωρίς δεύτερη συζήτηση, την ίδια ώρα που ο Μιχαλολιάκος έχει ήδη, αποφυλακιστεί».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 4-5 Οκτωβρίου 2025
