Βασίλης Μπρούμας
Ο Γιώργος θα ήθελε να μην είχε η δημοσιογραφία σε τούτη τη χώρα τόσο μολυνθεί και αλλοτριωθεί
Στις 15 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια απουσίας του Γιώργου Δελαστίκ. Αυτού του σημαντικού ανθρώπου και σπουδαίου δημοσιογράφου, που το έργο του και η προσωπικότητά του έχουν αφήσει ζωντανό, έντονο και ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο μυαλό και στην καρδιά μας. Μας φαίνεται πως είναι μόλις χθες που «έφυγε», αλλά η αλήθεια είναι πως μας λείπει αφόρητα. Το πνεύμα του και το παράδειγμά του είναι, βέβαια, πάντα παρόντα και, ευτυχώς, αρκετοί άξιοι μαθητές και συνάδελφοί του συνεχίζουν στον δρόμο που εκείνος χάραξε. Δεν παύει όμως η μοναδικότητά του να μας δημιουργεί μια διαρκή αίσθηση του αναντικατάστατου.
Επειδή, όμως, δεν του άρεσαν τα παραπανίσια λόγια και οι συναισθηματισμοί, ας δούμε τι θα ήθελε ο ίδιος να έβλεπε σήμερα αν ζούσε, περιοριζόμενοι στον χώρο της δουλειάς του, που τίμησε και υπηρέτησε με τέχνη, αφοσίωση και αυτοθυσία. Πρώτα απ’ όλα, μια καλύτερη από τη σημερινή κατάσταση της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Να μην είναι κακόφημο επάγγελμα στη χώρα μας. Να μην είναι η Ελλάδα 89η και στην τελευταία θέση στην Ευρώπη, με πτώση σε σχέση με το 2024, στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου. Να μην εξαφανίζονται ειδήσεις και την ίδια ώρα να μετατρέπονται σε ειδήσεις ψεύδη και ανακρίβειες. Να μη γίνεται με τόση ευκολία το μαύρο άσπρο. Να μην ονομάζεται η παραπληροφόρηση ενημέρωση.
Ο Γιώργος θα ήθελε να μην είχε η δημοσιογραφία σε τούτη τη χώρα τόσο μολυνθεί και αλλοτριωθεί ώστε να είναι αδύνατο σχεδόν να υπηρετήσει την κοινωνία ως όφειλε εκ της φύσεώς της και του σκοπού της. Να μην δικαιολογούν εξωνημένοι δημοσιογράφοι ακόμη και δολοφονίες δημοσιογράφων στη Γάζα. Να μην είχε αλώσει σταδιακά η κυβέρνηση Μητσοτάκη τη δημοσιογραφική δεοντολογία και την ελευθερία του Τύπου, πότε με τις λίστες Πέτσα και πότε με «ειδικές καμπάνιες». Να μην κοιμάται τον ύπνο του δικαίου η ΕΣΗΕΑ και ο Μητσοτάκης να κάνει πάρτι. Να μην ήταν τόσο αισχρός και αδιανόητος ο ρόλος της ελληνικής δημοσιογραφίας στη διαμόρφωση ψευδών και ανυπόληπτων συνειδήσεων.
Δεν θα άντεχε κυριολεκτικά τόση «ενσωματωμένη» δημοσιογραφία. Το να στενάζουν οι δημοσιογράφοι κάτω από την μπότα του ελέγχου και της λογοκρισίας. Το να συναγελάζονται και να εξυπηρετούν την εξουσία. Το να δικαιώνει η δημοσιογραφία τα παιδιά που φωνάζουν στους δρόμους ΑΡΔ, παίρνοντάς τους μπάλα όλους.
Ο Γιώργος Δελαστίκ θα ήθελε τα μέσα ενημέρωσης να εμβαθύνουν και να επιμένουν στα σημαντικά θέματα. Θα ήθελε η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι να λένε την αλήθεια και να αγωνίζονται για την αποκάλυψή της. Θα χαιρόταν πραγματικά να έβλεπε σήμερα μια δημοσιογραφία με κοινό και στόχο. Που, ευτυχώς, υπάρχει και αυτή και που κάνει να μην είναι όλα μαύρα για την ενημέρωση, καθώς μέσα στη βαβούρα του infotainment, 30άρηδες και 40άρηδες ρεπόρτερ και παλιές καραβάνες αρχισυντάκτες, κάνουν τη δουλειά τους. Και μάλιστα σε τρία επίπεδα (Ματίνα Παπαχριστούδη): την επικαιρότητα, τον έλεγχο δεδομένων (factchecking) και τη μακροχρόνια έρευνα, αυτή που οδηγεί σε αποκαλύψεις. Θα χαιρόταν με τις περιπτώσεις όπου η δημοσιογραφία ανταποκρίνεται στην ανάγκη της πολιτικής διαφάνειας που είναι προϋπόθεση για τη λειτουργία της (όποιας) Δημοκρατίας.
Θυμόμαστε ιδιαίτερα τέτοιες μέρες αλλά και κάθε μέρα τον Γιώργο Δελαστίκ, με τη σκέψη πάντα πως «η ενημέρωση είναι ζωτική για τον κόσμο της εργασίας και η αλήθεια επαναστατική» (Πριν). Το έργο του Γιώργου, η άγρυπνη συνείδησή του, η εμπιστοσύνη του στη δύναμη των ανθρώπων να υψωθούν απέναντι στην υποκρισία και τη σκληρότητα της εξουσίας, το παράδειγμά του, θα συνεχίσουν να μας φωτίζουν και να μας εμπνέουν στο παρόν και στο μέλλον.
Τιμούμε τη μνήμη του, και μαζί τη μνήμη όλων των δολοφονημένων δημοσιογράφων του κόσμου και της Γάζας, για την ανεπανάληπτη ιστορία γενναιότητας, σθένους και πείσματος για μετάδοση της αλήθειας με κάθε κόστος που έχουν γράψει.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 11-12 Οκτωβρίου 2025
