Γιώργος Παυλόπουλος
Αφιέρωμα: 2 χρόνια γενοκτονίας στη Γάζα
Ο λαός της Παλαιστίνης βρίσκεται στην κρισιμότερη, ίσως, καμπή της ιστορίας του μετά τη Νάκμπα. Τραγικά μόνος σε επίπεδο κρατών και κυβερνήσεων, αφού κανείς σχεδόν δεν στηρίζει τον δίκαιο αγώνα του, ελπίζει μόνο σε ένα ρωμαλέο και επαναστατικό εργατικό διεθνισμό, που δεν θα βάλει απλώς τέλος στη γενοκτονία, αλλά θα ανοίξει τον δρόμο για μια άλλη κοινωνία.
Τι πέτυχαν οι Παλαιστίνιοι την 7η Οκτώβρη; Μήπως αντί να κερδίσουν οτιδήποτε, έχασαν και τα λίγα που είχαν; Και αν τελικά έπεσαν στην παγίδα που αριστοτεχνικά τους είχε στήσει το Ισραήλ του Νετανιάχου, προκειμένου να εφαρμόσουν στη συνέχεια τα σχέδιά τους;
Τα παραπάνω ερωτήματα διατυπώθηκαν από την πρώτη στιγμή που το κράτος-τρομοκράτης κατέστησε σαφείς τις προθέσεις του και εξαπέλυσε τη γενοκτονική του επιχείρηση. Αρκετές φορές, μάλιστα, ακόμη και από καλόπιστους, οι οποίοι κάθε άλλο παρά μπορούν να κατηγορηθούν για συμπάθεια ή ανοχή προς το Ισραήλ και τον πρωθυπουργό του. Όσο για την απάντηση, δεν ήταν πάντα αυτονόητη στα δύο χρόνια που έχουν περάσει.
Κι όμως. Οι ποταμοί αίματος που έχει χύσει ο παλαιστινιακός λαός, πληρώνοντας με τουλάχιστον 200.000 νεκρούς και βαριά τραυματίες την επιλογή του να μην υποταχθεί και να αντισταθεί, οι απέραντοι σωροί από ερείπια που έχουν προκαλέσει οι αμερικανικές και γερμανικές βόμβες του Ισραήλ σε ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας, αντί να θάψουν την αλήθεια, την έχουν φέρει στην επιφάνεια. Πιο καθαρή παρά ποτέ. Να, λοιπόν, τι πέτυχαν ο λαός της Παλαιστίνης και οι ένοπλες οργανώσεις της αντίστασης.
Πρώτο, ξεκαθάρισαν σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η πραγματική επιδίωξη του Ισραήλ και όσων το στηρίζουν, κυρίως των ΗΠΑ, δεν ήταν δήθεν η «αυτοάμυνα», η εκδίκηση και ο «ξεριζωμός της τρομοκρατίας». Ήταν και είναι η πλήρης υλοποίηση του σχεδίου για μια «Νέα Μέση Ανατολή», όπου τον πρώτο λόγο θα έχουν το κεφάλαιο, οι μπίζνες του και οι κυβερνήσεις του.
Δεύτερο, «ξεγύμνωσαν» τα καθεστώτα των γειτονικών αραβικών κρατών, όπως και των περισσότερων μουσουλμανικών, μαζί και της Τουρκίας. Όλων αυτών, δηλαδή, που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού σε γη και ελευθερία, αλλά έχουν ως πρώτο μέλημα να πάρουν ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Γι’ αυτό, άλλωστε, έσπευσαν να αποδεχθούν το αποικιοκρατικό σχέδιο του Τραμπ, που θέλει να μετατρέψει την Παλαιστίνη σε Ριβιέρα και τους κατοίκους της σε σκλάβους.
Τρίτο, αποκάλυψαν τον πραγματικό ρόλο της Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία όχι απλώς δεν στήριξε την αντίσταση, αλλά φρόντισε να καταστείλει κάθε κίνηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τρίτη Ιντιφάντα στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Επιβεβαιώνοντας, έτσι, ότι σήμερα η εθνική απελευθέρωση μπορεί να σημαίνει για τους λαούς νέα δεινά και συνέχιση της εκμετάλλευσης, εάν δεν μπολιάζεται με την κοινωνική απελευθέρωση.
Τέταρτο, δεν άφησαν αμφιβολία για το γεγονός ότι κανείς από τους παραπάνω δεν επιθυμεί να τους δώσει ένα πραγματικά ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος – ούτε οι ευρωπαϊκές και άλλες χώρες που αναγνώρισαν την Παλαιστίνη πρόσφατα, όπως έδειξε η στήριξή τους στο σχέδιο Τραμπ, το οποίο αποκλείει ντε φάκτο κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Έτσι, διέλυσαν τις αμφιβολίες ότι η μοναδική λύση (έστω κι αν σήμερα φαντάζει ανέφικτη) είναι ένα ενιαίο κράτος, από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα.
Πέμπτο, απέδειξαν ότι οι λαοί μπορούν να αγωνίζονται και να αντέχουν – γιατί όχι και να νικούν – με το όπλο στο χέρι, ακόμη και απέναντι σε μια τρομακτική πολεμική μηχανή. Αυτό είναι που έσπασε και το φράγμα της αδράνειας που είχε υψωθεί αρχικά, αφήνοντας να ξεχυθούν ορμητικά κύματα αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο. Χαράζοντας, παράλληλα, μια βαθιά διαχωριστική γραμμή, η οποία καθορίζει και θα καθορίζει για πολλά χρόνια σε ποια πλευρά της ιστορίας βρίσκεται κανείς.
Δεν τα λέει κανείς λίγα όλα αυτά. Ακόμη κι αν η Χαμάς πει «ναι» στην πρόταση Τραμπ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 4-5 Οκτωβρίου 2025
