Δημήτρης Σταμούλης
Στοίχημα για το ταξικό κίνημα η συγκρότηση ενός συνολικού αγωνιστικού προγράμματος διαρκείας
Οι δεκάδες ώρες κοινοβουλευτικής συζήτησης και η διαδικασία ονομαστικής ψηφοφορίας για κάθε άρθρο του επαίσχυντου νομοσχεδίου Κεραμέως δεν άλλαξαν ούτε… κεραία από τον αντεργατικό και ακραία φιλοεργοδοτικό χαρακτήρα του και ο κόσμος της εργασίας βυθίζεται σε ακόμα πιο εντατικό και εκμεταλλευτικό καθεστώς δουλειάς, που αποσκοπεί σε πιο φτηνή, ελαστική και κερδοφόρα εργασία για το κεφάλαιο.
Η υπουργός Εργασίας, που αποδεικνύεται και πάλι επιδέξια και αδίστακτη… κασκαντέρ σε αντιδραστικούς κυβερνητικούς ρόλους, επανέλαβε τα γνωστά παραμύθια ότι «υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι ζητούν περισσότερες ώρες εργασίας» και συλλογικές συμβάσεις που «ζητούν περισσότερες ώρες εργασίας, περισσότερους όρους εργασίας -οι εργαζόμενοι το ζητούν εργασία έκτη μέρα, έβδομη μέρα…»! Προσπάθησε δε να δείξει ότι ο διάλογος στη βουλή… καρποφόρησε καθώς υποτίθεται «πάνω από 60 παρατηρήσεις ενσωματώνονται στο νομοσχέδιο».
Η συζήτηση στη βουλή αποκάλυψε επίσης και την υποκρισία της συστηματικής αντιπολίτευσης. Μπορεί ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας να αντιτάχθηκαν στο νομοσχέδιο, ωστόσο ξανά τα δύο κόμματα με κυβερνητική προϋπηρεσία δεν είπαν κουβέντα για τη δική τους… συνεισφορά στην προώθηση της ευέλικτης εργασίας, των απελευθερωμένων ωραρίων ή της δουλειάς της Κυριακές, η (πρώην υπουργός Εργασίας) Αχτσιόγλου της ΝΕΑΡ είδε την Κεραμέως να… υιοθετεί δική της πρόταση, ενώ από την Κωνσταντοπούλου ξέφυγε η ατάκα ότι «πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που μπορεί να επιδιώκεται να εμπλουτιστεί με κάποιες δειλά και όχι αποφασιστικά, θετικές προβλέψεις». Ενδεικτικό του κλίματος βαθύτερης συναίνεσης είναι ότι περίπου τα μισά άρθρα υπερψηφίστηκαν από 180 βουλευτές, κυρίως του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο.
Φυσικά η όποια ελπίδα αποτροπής ψήφισης του εκτρώματος Κεραμέως ήταν εκτός των διαδρόμων και των εδράνων της, στους δρόμους του αγώνα και της απεργίας. Στην δεύτερη πανεργατική απεργία, η ΓΣΕΕ έδειξε πόσο «πιστό σκυλί» της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων είναι αφού αρνήθηκε να προκηρύξει απεργία, ενώ ο όλος σχεδιασμός του υποταγμένου συνδικαλισμού αλλά και των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που απλώς τον ακολούθησαν χωρίς κανένα διαφορετικό σχέδιο αγώνα, έδειξε τα όριά του όσον αφορά στην κλιμάκωση και τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα.
Η απεργία και οι συγκεντρώσεις της Τρίτης είχαν μαζικότητα αν και υποδεέστερη από τηνς 1ηΟκτώβρη, με το ταξικό εργατικό και φοιτητικό κίνημα να δίνει νέα απάντηση στα σχέδια της κυβέρνησης να μας γυρίσει πίσω στις αρχές του 20ου αιώνα όταν οι άνθρωποι δούλευαν ήλιο με ήλιο. Χιλιάδες άνθρωποι πορεύτηκαν στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της χώρας με αιτήματα για λιγότερες ώρες δουλειάς, περισσότερα εργασιακά δικαιώματα και καλύτερους μισθούς. Η πορεία των ανεξάρτητων πρωτοβάθμιων σωματείων που ξεκίνησε από τα Χαυτεία, συνέχισε μετά τη βουλή ως το Πολυτεχνείο όπου έγινε διαμαρτυρία για τις χθεσινές συλλήψεις φοιτητών/ριών και συνδικαλιστών. Καταγγέλθηκαν οι πρυτανικές αρχές του ΕΜΠ και κατόπιν οι συγκεντρωμένοι/ες πραγματοποίησαν πορεία ως τα δικαστήρια της Ευελπίδων όπου 15 φοιτητές και φοιτήτριες περνούσαν την αυτόφωρη διαδικασία επειδή υλοποίησαν την απόφαση της γενικής συνέλευσης του συλλόγου τους για κατάληψη και συμμετοχή στην απεργία.
Η εξέλιξη του αγώνα ενάντια στο 13ωρο έδειξε ωστόσο ότι υπάρχουν πραγματικές δυνατότητες, δημιουργίας πολιτικής αστάθειας ικανής να μπλοκάρει τα αντεργατικά μέτρα και να συμβάλλει στην κυβερνητική αποσταθεροποίηση, στην πτώση αυτής της κυβέρνησης και σε ρήγματα στην σιδερόφραχτη πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ, όπως εκτιμά και η Κομμουνιστική Απελευθέρωσηστο απεργιακό της κάλεσμα.
Η πυγμή που δείχνει η κυβέρνηση απέναντι στους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες δείχνει αδυναμία καθώς απονομιμοποιείται σε όλο και ευρύτερα λαϊκά στρώματα η πολιτική της. Η μεγάλη νίκη του απεργού πείνας Π. Ρούτσι έδειξε ότι δεν είναι άτρωτη και ότι όσο η κοινωνική οργή μεγαλώνει όσο συνολικοποιείται ο αγώνας, όσο θίγονται τα «ιερά και όσια» της κυρίαρχης πολιτικής, τόσο πιο κοντά έρχεται η ρήξη και το αποφασιστικό πλήγμα ανατροπής της κυβέρνησης.
Το στοίχημα για το μαχόμενο ταξικό κίνημα είναι εάν θα καταφέρει να διατυπώσει και να συγκροτήσει ένα συνολικό αγωνιστικό πρόγραμμα διαρκείας με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκεντρώσεις και άλλες μαχητικές μορφές αγώνα, με γραμμή σύγκρουσης με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που κάνουν πλάτες στην ταφόπλακα των δικαιωμάτων μας και με αγωνιστική – ανατρεπτική ενότητα όλων των μαχόμενων δυνάμεων.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 18-19 Οκτωβρίου
