Γιώργος Τσαντίκος
Αν για να αποκατασταθεί κανείς εργασιακά μπαίνοντας στη ΝΔ, πρέπει πρώτα να έχει παίξει τένις με έναν μόνιμο υπουργό και ντράμερ σε διάφορα πανηγύρια ανά τη χώρα, όπως και να το κάνεις, απαιτεί ένα σχετικό βιογραφικό και κάποιες στοιχειώδεις ικανότητες
Η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι τίποτε παραπάνω από αυτά που ξέραμε ήδη: ένα σχήμα εξουσίας που ποινικοποιεί ό,τι του βάζει προσκόμματα και πολιτικά ερωτήματα, που διαλύει οτιδήποτε στέκεται εμπόδιο στην αγοραία εκμετάλλευση τομέων όπως η παιδεία, η υγεία, η ενέργεια και οι μετακινήσεις, που ικανοποιεί συγκεκριμένα αιτήματα, συγκεκριμένων ανθρώπων γενικά λίγων και διοχετεύει μια συγκεκριμένη ροή χρημάτων «προς τα κάτω», δημιουργώντας ταυτόχρονα την εντύπωση της ανύπαρκτης εναλλακτικής, με την απειλή να κοπεί και αυτή η κλωστώδης ροή προς τα κάτω.
Αποτελείται από ανθρώπους που βασικό στόχο έχουν να ισχυροποιήσουν τη θέση τους, των ιδίων και των οικογενειών τους, οικονομικά, κοινωνικά, άρα και πολιτικά. Δεν βλέπουμε κάτι καινούργιο δηλαδή. Σκεφτείτε μόνο ότι το ΠΑΣΟΚ που τελειοποίησε αυτή την πολιτική τακτική, της οικονομικής και κοινωνικής ισχυροποίησης δια της πολιτικής δηλαδή, επιβίωσε μέσα από τέσσερις διαφορετικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, ενώ το κόμμα είναι πλέον υπομέτρο της παλιάς του εκλογικής αίγλης. Τα στελέχη του όμως συνεχίζουν να μεταλαμπαδεύουν το knowhow είτε στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, είτε στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας.
Γνωστά πράγματα, δηλαδή.
Η πρόσφατη μεταγραφή του Ανδρέα Λοβέρδου, είναι μια «101» εισαγωγική μέθοδος εμπέδωσης των παραπάνω. Μπορεί ο Λαρς Ούλριχ της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας να μην φτάνει τον Δανό συνόργανό του σε επίπεδα δολοπλοκίας και ικανότητα στα τύμπανα (κυρίως στο πρώτο…), αλλά μετουσιώνει σε εμπράγματο βίωμα τις οδηγίες του manual. Θα πούνε κάποιοι-ες βέβαια ότι ο second of his name σε αυτή τη ΝΔ, ήταν δεξιός από καιρό, από όταν ήταν στο ΠΑΣΟΚ ακόμα και διαπόμπευε οροθετικές γυναίκες ως υπουργός Υγείας, σε μια trump before trump στιγμή του ελληνικού πολιτικού κονγκλομεράτου. Ίσως μάλιστα το «δεξιός» να μην απογράφει ακριβώς το ποιον, καθώς ο συγκεκριμένος πολιτικός υπέγραψε μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της ελληνικής εξουσίας. Και είναι γνωστό ότι η συγκεκριμένη εξουσία έχει επίτομα έργα τέτοιων παραδειγμάτων…
Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και αυτό το executive knowhow, γίνεται περίπλοκο στις μέρες μας. Αν δηλαδή για να αποκατασταθεί κανείς εργασιακά μπαίνοντας στη ΝΔ, πρέπει πρώτα να έχει παίξει τένις με έναν μόνιμο υπουργό και ντράμερ σε διάφορα πανηγύρια ανά τη χώρα, όπως και να το κάνεις, απαιτεί ένα σχετικό βιογραφικό και κάποιες στοιχειώδεις ικανότητες.
Τέλος πάντων, αν εσείς αποφασίσατε να γίνετε για παράδειγμα εκπαιδευτικοί, τότε θα υποστείτε τις συνέπειες. Θα σας κυνηγάει κάθε υπουργός που θα καθίσει στο συγκεκριμένο γραφείο (μπορεί να είναι και ντράμερ, πού ξέρετε), απεργαζόμενος-η κάθε πιθανό τρόπο, όπως για παράδειγμα αυτό το πρόσφατο και καταπληκτικό: που ενώ οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχουν περάσει κάθε πιθανό νόμο περιορισμού θέσεων στα σχολεία, με αναθέσεις που δεν τις βρίσκεις ούτε στο Football Manager (μόνο ο Τουράμ στο Championship Manager ήταν πλάγιο μπακ αλλά αν τράβαγες το βελάκι του στην επίθεση, έβαζε 40 γκολ τη σεζόν), που ενώ επικρέμεται η «αξιολόγηση» με την απειλή της απόλυσης, τώρα ελέγχουν και αν τα κενά που δηλώνονται είναι… παράνομα, απειλώντας με κυρώσεις.
Ξαφνικά μας προέκυψε ως δικαίωμα επιλογής οι 13 ώρες δουλειάς, 150 χρόνια μετά τα κλωστήρια του Μάντσεστερ
Ή ταυτόχρονα, ένας Δήμος που χρειάζεται αποδεδειγμένα εργαζόμενους-ες, με μόνιμες συμβάσεις, αλλιώς οι υπηρεσίες του είναι λειψές, μπορεί να προσλαμβάνει μόνο συμβασιούχους. Και αν οι συμβασιούχοι κερδίσουν στα δικαστήρια το αυτονόητο, να παραμείνουν στη δουλειά τους, τότε ο Δήμος είναι υποχρεωμένος να προσφύγει κατά της απόφασης που τους δικαιώνει!
Ή ότι ξαφνικά μας προέκυψε ως δικαίωμα επιλογής οι 13 ώρες δουλειάς, 150 χρόνια μετά τα κλωστήρια του Μάντσεστερ, και βρέθηκαν άνθρωποι που δεν έχουν κάτσει 13 ώρες ούτε μπροστά στην κάμερα για να πουλήσουν την πραμάτεια τους, να υπεραμύνονται το δικαίωμα στην υπερεργασία, ντύνοντάς το με χιλιάδες απίθανες δικαιολογίες και επιχειρήματα.
Υπερεργασία των άλλων, φυσικά, αυτών που αν απεργήσουν κατά του 13ωρου, κινδυνεύουν να χάσουν και τη δουλειά που έχουνε τώρα…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 20-21 Σεπτεμβρίου
