Γιάννης Ελαφρός
Αστική γραμμή για πάνοπλη Ελλάδα και «Ισραήλ των Βαλκανίων»
Η ακύρωση της συνάντησης Ερντογάν – Μητσοτάκη, με πρωτοβουλία του Τούρκου προέδρου λίγες ώρες πριν πραγματοποιηθεί, ήρθε να επιβεβαιώσει πως το κλίμα μεταξύ των δύο κυβερνήσεων έχει κρυώσει και ο ορίζοντας των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι θολός. Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπάθησε, μετά την πρώτη κρυάδα από το «στήσιμο» Ερντογάν, να βγει κι από πάνω τζογάροντας σε εθνικιστική σπέκουλα, λέγοντας πως ο Τούρκος πρόεδρος δεν ήθελε τη συνάντηση γιατί τον ενοχλεί ο Κ. Μητσοτάκης!
Το άδειασμα από τον Ερντογάν αποτυπώνει βασικά δύο πράγματα: Πρώτο, πως ο ρόλος της Τουρκίας έχει ενισχυθεί πολύ στην ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο, γεγονός που αποτυπώθηκε και στη συνάντηση των ΗΠΑ με αραβικές και ισλαμικές χώρες για το παλαιστινιακό με τον Ερντογάν βασικό «παίκτη»∙ αλλά και στη δίωρη και βάλε συνάντηση με τον Τραμπ και αντικείμενο οικονομικές συμφωνίες, αγορές όπλων (πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 και αγορά πανάκριβων ενισχυμένων F-16), τις εξελίξεις στη Συρία και πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο στην Ουκρανία. Όλα αυτά βέβαια θα στοιχίσουν πολύ ακριβά στον τουρκικό λαό, αφού ο Ερντογάν προσπαθεί να «εξαγοράσει» το πράσινο φως των ΗΠΑ σε μια σειρά επιλογές του με μεγάλες αγορές αεροσκαφών από την κλονισμένη Boeing, αγορά ενέργειας ή και πυρηνικής τεχνολογίας από τις ΗΠΑ (και όχι από τη Ρωσία;) κλπ. Δεύτερο, πως οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας καλά κρατούν, με κύρια αιτία τη χάραξη των ΑΟΖ, που βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες διενέξεις (Λιβύη, Αίγυπτος, καλώδιο Κύπρου και Ισραήλ με Ευρώπη κλπ.) Η διατήρηση «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο δυσκολεύει, υπό αυτές τις συνθήκες.
Η Τουρκία ενισχύεται και συνδιαλέγεται με τις ΗΠΑ, καταρρέει το αστικό σχέδιο απομόνωσής της
Η κυβέρνηση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η ολιγαρχία βλέπουν με έκδηλη ανησυχία να καταρρέουν οι πυλώνες πάνω στους οποίους είχαν βασίσει την επιθετική πολιτική απομόνωσης της Τουρκίας και διεκδίκησης μεγαλύτερου κομματιού από την πίτα της λεηλασίας των λαών της περιοχής. Πρώτο, με την έλευση Τραμπ στον Λευκό Οίκο αναιρείται η γραμμή που ήθελε την Τουρκία «μαύρο πρόβατο» του ΝΑΤΟ λόγω των ανοιγμάτων της στη Ρωσία, με την ελληνική ολιγαρχία να προσπαθεί να κερδίσει πόντους παίζοντας ρόλο προμαχώνα των ευρω-ατλαντικών σχεδίων. Δεύτερο, και η γραμμή πιέσεων στην Άγκυρα μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συστατικό στοιχείο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δέχεται πλήγματα, καθώς η έμπρακτη αναβάθμιση της Τουρκίας την αναδεικνύει σε εταίρο της ΕΕ σε στρατιωτικά και άλλα θέματα, όπως δείχνει και η κόντρα γύρω από το πρόγραμμα SAFE.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η γραμμή που ενισχύεται στην κυβέρνηση κι ευρύτερα στο αστικό μπλοκ είναι η κλιμάκωση των προσπαθειών για μια Ελλάδα «Ισραήλ των Βαλκανίων», μια χώρα υπερ-στρατιωτικοποιημένη, με πρόγραμμα τρομερών εξοπλισμών (που ήδη υλοποιείται), με ακόμα μεγαλύτερη ταύτιση με τις ΗΠΑ, την πολεμική ΕΕ και το Ισραήλ (η κυβέρνηση αρνείται ακόμα να αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης) και με επιθετική διεκδίκηση των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου.
Η συνάντηση Μητσοτάκη με τον δερβέναγα της Δαμασκού Αχμέντ αλ Σάρα (πρώην τζιχαντιστή τρομοκράτη Μοχάμεντ αλ Τζολάνι), έδειξε πως η κυβέρνηση στηρίζει την ιμπεριαλιστική στρατηγική ανασυγκρότησης της Μέσης Ανατολής, με μηδαμινό ενδιαφέρον για τα δικαιώματα των λαών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Σεπτεμβρίου 2025
