Χρίστος Κρανάκης
▸ Το κίνημα αλλάζει τα δεδομένα και πιέζει για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»
Το πρόσφατο κύμα αναγνωρίσεων του κράτους της Παλαιστίνης από διάφορα κράτη είναι το μεγαλύτερο των τελευταίων πολλών χρόνων. Ειδικά η αναγνώριση από πλευράς Ηνωμένου Βασιλείου, που είχε βάλει την υπογραφή του στη Διακήρυξη Μπάλφουρ το 1917, σηματοδοτεί μία ιστορική διαφοροποίηση. Οι απειλές του Νετανιάχου δεν είναι «κενό γράμμα» και φαίνεται πως όντως -πλέον- αρχίζει και πιέζεται σημαντικά στη διεθνή διπλωματική σκηνή. Ως απάντηση στις αρνητικές για το Ισραήλ εξελίξεις, επέλεξε να προχωρήσει σε νέα μαφιόζικα εγκλήματα πολέμου «τιμωρώντας συλλογικά» τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης με συνέχεια κατασταλτικών επιχειρήσεων σε χωριά και κλείσιμο της γέφυρας Allenby/King Hussein που συνιστά το πλέον σημαντικό πέρασμα αγαθών. Ταυτόχρονα, συνεχίζει τις καταστροφικές επεμβάσεις στη Γάζα.
Η κατά σειρά αναγνωρίσεις του κράτους της Παλαιστίνης διαμορφώνουν νέες συνθήκες επικοινωνιακά και πολιτικά, πάνω στις οποίες αναδιατάσσεται η παγκόσμια αντιπαράθεση. Η μερική απομάκρυνση δυτικών συμμάχων από τη σκληρή γραμμή ΗΠΑ-Ισραήλ και η επίσημη αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης πλέον από 158 χώρες του ΟΗΕ (αναμένονται και άλλες), χαρίζει «πόντους» στην πλευρά των Παλαιστινίων. Μόνο το γεγονός πως Τραμπ, Νετανιάχου και λοιποί ακροδεξιοί ανά τον κόσμο «σκούζουν» για «άδειασμα» του Ισραήλ και «δώρο» προς την τρομοκρατία είναι ενδεικτικό.
Τη μεγαλύτερη επίδραση στην εξέλιξη αυτή είχε η ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση! Εκείνη, πληρώνοντας ανείπωτο φόρο αίματος, συνεχίζει με νύχια και με δόντια να αντιστέκεται δείχνοντας πως το σχέδιο του Ισραήλ σε Γάζα και Δυτική Όχθη δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Σε δεύτερο βαθμό, σημαντική πίεση άσκησε και το κίνημα αλληλεγγύης σε άλλες χώρες του κόσμου. Ενδεικτικά είναι τα όσα τελευταία διεξάγονται σε Βρετανία, Βέλγιο, Ιταλία και αλλού. Είναι φανερό πως η ανάταση των λαϊκών αντιστάσεων πιέζει τις κυβερνήσεις (ειδικά της Δύσης), οι οποίες φαίνεται πως προσπαθούν να αποφύγουν το ιστορικό στίγμα της «συνενοχής σε γενοκτονία».
Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης συνεχίζει να ντροπιάζει το λαϊκό αίσθημα. Ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης, έγραψε μία ακόμα μαύρη σελίδα για τη χώρα δηλώνοντας πως η αναγνώριση πρέπει να έρθει «στο τέλος της πολιτικής διαδικασίας και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ»…
Φυσικά, όπως σε κάθε κόμβο της ταξικής πάλης, η παρέμβαση των «από κάτω» με τις επιλογές των «από πάνω» αλληλοδιαπλέκονται διαλεκτικά. Μπορεί η πίεση της παλαιστινιακής αντίστασης και του κινήματος αλληλεγγύης να συνδράμει καθοριστικά στις εξελίξεις, όμως οι κυβερνήσεις πάντα θα προσπαθούν να ισορροπήσουν εντέχνως τα δικά τους συμφέροντα με τις λαϊκές διαθέσεις. Έτσι, λοιπόν, η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, παρά τη σημασία της, δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει πολλά εάν δεν συνοδευτεί από άμεσες οικονομικές κυρώσεις. Οι αστικές κυβερνήσεις που συντάσσονται με το Ισραήλ και αναγνώρισαν το παλαιστινιακό κράτος σε μεγάλο βαθμό προσπαθούν να αποφύγουν τα… δύσκολα. Δηλαδή, την άρση εμπορικών συμφωνιών με το κράτος-δολοφόνο και το σταμάτημα της παροχής στρατιωτικού εξοπλισμού. Όπως φαίνεται, μόνο τέτοιες κινήσεις μπορούν να μπλοκάρουν εδώ και τώρα την εν εξελίξει γενοκτονία, που αποτελεί και το μέγιστο ζητούμενο για τους λαούς.
Η αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης έχει τη σημασία της. Μόνο η άμεση διακοπή σχέσεων με το Ισραήλ της γενοκτονίας μπορεί να μπλοκάρει τη γενοκτονία
Τα ημίμετρα, άλλωστε, ανοίγουν κρυφά ενδεχόμενα με πολύ διαφορετικές προοπτικές, από τα αιτήματα του κινήματος. Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο, πως αμέσως μετά το κύμα αναγνωρίσεων, ο Μαχμούντ Αμπάς της Παλαιστινιακής Αρχής, μίλησε για αφοπλισμό όλων των αντιστασιακών ομάδων και παράδοση του οπλισμού τους στην Αρχή, η οποία θα είναι η μόνη που θα έχει την ευθύνη για την ασφάλεια του νέου κράτους. Επίσης, τόνισε πως η Χαμάς δεν θα έχει κανένα ρόλο στη διακυβέρνησή του. Ομοίως, ο Τραμπ παρουσίασε σε ηγέτες αραβικών χωρών σχέδιο 21 σημείων για το μέλλον της περιοχής, όπου μεταξύ άλλων προβλέπει τον αποκλεισμό της Χαμάς από τη διακυβέρνηση, το σχηματισμό κυβέρνησης με συμμετοχή της Παλαιστινιακής Αρχής και την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων αποτελούμενων από Παλαιστινίους και άλλους Άραβες. Ένα κράτος δηλαδή με μειωμένη αυτοδιάθεση και εθνική κυριαρχία, χωρίς δημοκρατία, βολικό σε ΗΠΑ και Ισραήλ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Σεπτεμβρίου 2025
