Γιώργος Κρεασίδης
Επιχείρηση δικαίωσης Τσίπρα, Παυλόπουλου και ΝΔ, καθώς και ΚΚΕ
Στα δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015, η άρχουσα τάξη επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία, ενώ μια ιδιαίτερη πλευρά της αναθεώρησης αφορά την προσπάθεια του Α. Τσίπρα να ξαναφτιάξει το προφίλ του, μέσα από τη δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από τα λεχθέντα στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στις 6/7/2015. Η δημοσίευσή τους από το in.gr του Β. Μαρινάκη την περασμένη Κυριακή, αποδείχτηκε τελικά ότι δεν αφορούσε την πλήρη εκδοχή, αλλά επιλεγμένα σημεία που εμφανίζουν τον Α. Τσίπρα σαν αταλάντευτο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ, ενώ η στάση των επικεφαλής της αστικής αντιπολίτευσης και του Π. Παυλόπουλου περιγράφεται σαν υποστηρικτική στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει μια συμφωνία, δηλαδή ένα μνημόνιο με χρηματοδότηση. Έτσι, ο Τσίπρας διαχωρίζεται από κάθε ρήξη με την ΕΕ ενόψει του δημοψηφίσματος. Άρα το τρίτο μνημόνιο (σύμφωνα με τους απολογητές του τότε πρωθυπουργού) δεν ήταν προδοσία του «όχι», ενώ δεν ισχύουν οι κατηγορίες του φιλοΕΕ μπλοκ τότε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ρίσκαρε τη συμμετοχή στο ευρώ.
Βέβαια, η υποδοχή δεν ήταν αυτή που μάλλον περίμενε ο Τσίπρας, αν και κέρδισε έναν καλό λόγο από τον Στ. Θεοδωράκη, αρχηγό του Ποταμιού τότε και στήριγμα του Μητσοτάκη μετά, καθώς ακόμα και στα ΜΜΕ του Μαρινάκη άρχισε μια κολοκυθιά αν τα πρακτικά είναι επίσημα ή ανεπίσημα, αν αφορούν όλα όσα συζητήθηκαν, αν όντως καταγράφηκαν τα πάντα, αν σε τελική ανάλυση μάθαμε κάτι που δεν ξέραμε.
Το γεγονός είναι ότι η ρετσινιά για «κωλοτούμπα» που απέδωσε η κοινωνία στον Τσίπρα αφορά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, που επέβαλλε την πρόταση Γιούνκερ για την οποία ο λαός είπε «όχι» με 62%. Και μάλιστα με ακόμα χειρότερους όρους, όπως το «Υπερταμείο» που ρούφηξε τον δημόσιο πλούτο για 99 χρόνια και δεν ήταν μέσα στην αρχική πρόταση.
Από την άλλη ο Π. Παυλόπουλος, διατηρεί για τον εαυτό του και τον «καραμανλισμό», τον ρόλο της υπεύθυνης δύναμης με αίσθηση ιστορικής ευθύνης για τον ελληνικό καπιταλισμό. Έτσι, εγγυήθηκε στην ηγεσία της ΕΕ ότι η θέση της Ελλάδας στη μνημονιακή κόλαση είναι δεδομένη και υπαγόρευσε τη γραμμή της συναίνεσης γύρω από την ΕΕ στο πολιτικό σκηνικό. Για την κοινωνία που θα πλήρωνε το μάρμαρο, καθώς το μνημόνιο ήταν προϋπόθεση της συμμετοχής σε ΕΕ και ευρώ, είχε τον γνώριμο πολιτικό λόγο που δεν είναι επιθετικός, αλλά δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου από τον λαϊκό παράγοντα.
Το ΚΚΕ σε αυτή τη συζήτηση φάνηκε πως δεν αμφισβήτησε αυτήν την εξέλιξη ούτε ανέλαβε καμία πρωτοβουλία ώστε το λαϊκό κίνημα να την εμποδίσει, καθώς περιορίστηκε στην καταγραφή της διαφωνίας του. Αυτό αποτυπώνει και η δήλωση του Δ. Κουτσούμπα «εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στον λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία-μνημόνιο που υπογράφεται τώρα» (Ριζοσπάστης, 26/7/2015). Αυτή η γραμμή θεωρούσε αναπόφευκτο το μνημόνιο και φυσικά δεν έχει σχέση με όσα σήμερα υποστηρίζει το ΚΚΕ ότι στο δημοψήφισμα έθετε ζήτημα εξόδου από ευρώ και ΕΕ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Ιουλίου
