Γιώργος Παυλόπουλος
Η επιλογή ενός 33χρονου μετανάστη ως υποψηφίου των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης σίγουρα δεν αποτελεί μια αδιάφορη εξέλιξη. Πολύ περισσότερο καθώς ο Ζόραν Μαμντάνι – γεννημένος στην Ουγκάντα από Ινδούς γονείς, οι οποίοι μετακόμισαν στις ΗΠΑ όταν ήταν επτά ετών – θεωρείται αυτομάτως το μεγάλο φαβορί και για τις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου, καθώς οι Δημοκρατικοί κυριαρχούν παραδοσιακά στην πόλη.
Εφόσον τα καταφέρει, θα είναι η πρώτη φορά, τουλάχιστον εδώ και πάρα πολλά χρόνια, που στον συγκεκριμένο θώκο θα βρεθεί ένας πολιτικός ο οποίος έχει προτάξει το κοινωνικό ζήτημα και τις ανάγκες των πολλών, ενώ έχει χαρακτηρίσει δημοσίως γενοκτονία τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Σε αντίθεση τόσο με τον εσωκομματικό αντίπαλό του Άντριου Κουόμο, ο οποίος παραιτήθηκε το 2021 από κυβερνήτης μετά από τρεις θητείες εξαιτίας σκανδάλου σεξουαλικής κακοποίησης, όσο και με τον απερχόμενο δήμαρχο Έρικ Άνταμς, ένα πρώην αρχηγό της αστυνομίας που, αν και Αφροαμερικανός, αποδείχθηκε εξαιρετικά αντιδραστικός.
Ο Μαμντάνι θα μπορούσε, πρακτικά, να χαρακτηριστεί κάτι σαν «αριστερός σοσιαλδημοκράτης», έστω κι αν ο Τραμπ τον χαρακτήρισε «μανιακό κομμουνιστή». Ανάμεσα στις θέσεις που πρόταξε ήταν το πάγωμα των ενοικίων, η δημιουργία 200.000 νέων κοινωνικών κατοικιών, η κατάργηση των εισιτηρίων στα μέσα μεταφοράς, η ενίσχυση των παροχών υγείας, τα δικαιώματα των μεταναστών και η αύξηση της φορολογίας στις επιχειρήσεις και τα μεγάλα εισοδήματα. Κι όλα αυτά, σε μια πόλη της οποίας ο ετήσιος προϋπολογισμός ισοδυναμεί με τον μισό περίπου του αντίστοιχου όλης της Ελλάδας.
Τίποτα από τα παραπάνω, φυσικά, δεν αναιρεί τον συνολικό χαρακτήρα του Δημοκρατικού Κόμματος ή, πολύ περισσότερο, του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Αναδεικνύει, ωστόσο, την οξύτητα που έχει η αντιπαράθεση και τον βαθμό της πόλωσης στην κοινωνία, ειδικά μετά την εκλογή του ακραία νεοφιλελεύθερου Τραμπ, με συνέπεια οι κοινωνικές αντιθέσεις να διαπερνούν το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα και κυρίως τους Δημοκρατικούς, όπου υπάρχει και πιο κατάλληλο έδαφος. Κάτι που σημαίνει ότι έχει πλέον αρχίσει να δημιουργείται ένα πολύ πιο σταθερό υπόβαθρο για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης και την αναζήτηση του αναγκαίου πολιτικού υποκειμένου.
Ο πολλαπλασιασμός των απεργιών και η ίδρυση εκατοντάδων νέων σωματείων σε διάφορους κλάδους, το ρεύμα ριζοσπαστισμού στα πανεπιστήμια, οι αγώνες των μεταναστών και τα «προληπτικά» μέτρα αντιμετώπισης της «κομμουνιστικής απειλής» μαρτυρούν του λόγου το αληθές.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Ιουνίου
