Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Στο δημοτικό θερινό θέατρο Ηλιούπολης Δημήτρης Κιντής, με ένα εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, παρουσιάστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία το γνωστό έργο των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά Δάφνες και πικροδάφνες.
Δυο λόγια πρώτα για την εξαίρετη προσφορά του θεάτρου Δημήτρης Κιντής: Λειτουργεί ως θερινό θέατρο, που παρουσιάζει στο κοινό πλήθος θεατρικών και μουσικών εκδηλώσεων. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση ένα περιφερειακό θέατρο να φιλοξενεί ποιοτικές παραστάσεις συμβάλλοντας στη διαμόρφωση μιας ανθρωπινότερης κοινωνίας ως απάντηση στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Με πυξίδα τέτοια παραδείγματα, όπως του θεάτρου Δημήτρης Κιντής, το κράτος θα έπρεπε να ενισχύει τη μαζική δημιουργία τέτοιων κυψελών πολιτισμού. Αλλά πού τέτοια τύχη από ένα κράτος ταγμένο απλώς στην εξυπηρέτηση του κεφαλαίου και της κυριαρχίας του… Με τον αγώνα όμως των πολιτών όλα γίνονται…
Ας έρθουμε όμως και στο έργο. Γράφτηκε και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης τον Οκτώβριο του 1979, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Οι κριτικές για το θεατρικό έργο ήταν διθυραμβικές, θέτοντας υψηλά τον πήχη για μεταγενέστερους που θα επιχειρούσαν να το ανεβάσουν. Η παράσταση παρουσιάζεται με σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, ενός θεατράνθρωπου με βαθιά και συνεπή αγάπη για το ελληνικό έργο, που τιμά σταθερά την εγχώρια δραματουργία. Θέμα του έργου είναι οι ιδιοτελείς δοσοληψίες μεταξύ μικροπολιτικών και κομματαρχών της ελληνικής επαρχίας (της Αρκαδίας συγκεκριμένα), αν και αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής αστικής πολιτικής γενικά. Τέσσερις μικροκομματάρχες προσπαθούν να «σπρώξουν» προς την κατάκτηση της βουλευτικής έδρας τον υποψήφιο που θεωρούν ότι θα τους ωφελήσει περισσότερο. Στο έργο οι τέσσερις κομματάρχες της επαρχίας με γνώμονα στην πραγματικότητα τα ιδιοτελή συμφέροντά τους επιχειρούν με αντικειμενικά κριτήρια, υποτίθεται, να προσδιορίσουν τον καταλληλότερο υποψήφιο βουλευτή. Αποκαλύπτεται το πολιτικό ύφος του Νεοέλληνα παράγοντα της επαρχίας, αφενός, και των πολιτικών μηχανισμών του παραγοντισμού, αφετέρου, που κυριαρχούν στα πολιτικά παρασκήνια του κοινοβουλευτισμού ως γενικός σχεδόν κανόνας.
Χαρακτηριστικά, εντοπίζει την κοινωνική και πολιτική ουσία του έργου η κριτική του Κώστα Γεωργουσόπουλου στην πρώτη παράσταση του έργου: «Ο Κεχαΐδης και η Χαβιαρά αναπαράγουν την τεχνική της πόκας. Οι παίκτες είναι τέσσερις. Και εδώ παρεμβαίνει η τύχη, μόνο που μπορεί να παραμεριστεί ή να αλλοιωθεί με την “μπλόφα”. Οι τέσσερις παίκτες κρατούν στα χέρια τους ορισμένα “ατού”, κάθε φορά που “μπαίνουν” στο παιχνίδι και “μιλούν”, μπλοφάρουν υποχρεώνοντας τους άλλους να δείξουν τα “ατού”τους… Πάνω στην τσόχα κατατίθενται όλα τα τιμαλφή, ο έρωτας, η φιλία, η εμπιστοσύνη, η αξιοπρέπεια, τα εθνικά σύμβολα, οι εθνικοί αγώνες, ο λαός ο ίδιος ποντάρονται». Νομίζω, ότι στην ίδια, περίπου, κατεύθυνση κινήθηκε και η σκηνοθεσία του Καρατζογιάννη.
Τέσσερις είναι οι ήρωες του έργου: Ο Κώστας, ο πιο παλαιός και έμπειρος κομματάρχης, ο Βασίλης που αυτοονομάζεται με περηφάνια πολιτικός, πιστός στο δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», ο Τάσος που είναι υποστηρικτής του προηγούμενου βουλευτή της περιοχής και ενταγμένος στο γραφείο του, και τέλος ο Αλέκος είναι νεότερος αλλά με το ίδιο παλαιοκομματικό πνεύμα. Οι τέσσερις κομματάρχες προσπαθούν να πείσουν ο ένας τον άλλον για τη δύναμη του δικού τους υποψηφίου. Μεταφέρουν και αναπαράγουν κουτσομπολιά, φήμες και ψέματα, για να υποστηρίξουν τον δικό τους υποψήφιο. Τελικά, μέσα από αμοιβαίους εκβιασμούς ορίζουν δύο υποψήφιους βουλευτές με τον όρο να μην υπάρξουν αποκαλύψεις εις βάρος κανενός. Ο tempora o mores…
Πρόκειται για μία εξαιρετική παράσταση. Πολύ καλή η σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη. Εξαιρετική υποκριτική απόδοση των Θανάση Βλαβιανού, Γιώργου Ζιόβα, Φίλιππου Σοφιανού, Γιάννη Τσουρουνάκη, που υποδύονται τους τέσσερις ήρωες του έργου.
Βίντεο από την παράσταση στην Καλαμάτα
Η παράσταση του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Καλαμάτας, με αφορμή τα είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Δ. Κεχαϊδη έκανε πρεμιέρα στο Ανοιχτό Θέατρο Καλαμάτας και την Παρασκευή 18 Ιουλίου παρουσιάστηκε και στο Θέατρο Βράχων.
