=Βραζιλιάνος ακτιβιστής και μέλος του πληρώματος του αποστολής της Madleen στη Γάζα
Ο Τιάγκο Άβιλα ήταν ένας από τους ακτιβιστές που συνελήφθη σε διεθνή ύδατα και φυλακίστηκε σε ισραηλινές φυλακές. Δεν λύγισε! Δεν υπέγραψε χαρτιά απέλασης και ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας, για να καταγγείλει την παράνομη κράτησή του. Ο Τιάγκο βρέθηκε στην Αθήνα στο πλαίσιο του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ και μίλησε στο Πριν, για το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης, για τον αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, και τους τρόπους που πρέπει να συνεχίσουν.
Συνέντευξη στις Καλομοίρα Σωτηρίου και Λίτσα Φρυδά
Θεωρείτε ότι η δράση του Συνασπισμού του Στόλου της Ελευθερίας πέτυχε τον αρχικό της στόχο σε πολιτικό και ανθρωπιστικό επίπεδο;
Παρότι ήταν μια μεγάλη αποστολή που προκάλεσε ένα ρεύμα αλληλεγγύης, για να θεωρήσουμε πως πετύχαμε τον τελικό σκοπό μας πρέπει να εξετάσουμε τις πραγματικές συνθήκες στην περιοχή.
Όσο στη Γάζα τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν από την πείνα από τα χέρια της σιωνιστικής οντότητας του Ισραήλ, όσο εξακολουθούν να πέφτουν βόμβες πάνω σε νοσοκομεία, καταφύγια, σχολεία, κατοικημένες περιοχές, όσο συνεχίζεται ραγδαία αυτή η επί οκτώ δεκαετίες γενοκτονία, δεν μπορούμε να πούμε ότι το Κίνημα Αλληλεγγύης πέτυχε μια τελική νίκη, αφού οι παραβιάσεις εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά πως πετύχαμε μια συμβολική νίκη. Παντού όλοι μιλούσαν για τη Γάζα, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν ότι υπάρχει μια παράνομη πολιορκία εδώ και 18 χρόνια, ότι το Ισραήλ επιβάλλει λιμοκτονία στα παιδιά. Οπότε, σε συμβολικό επίπεδο, πετύχαμε μία κάποια νίκη, όχι όμως την τελική, που σημαίνει σπάσιμο της πολιορκίας και δημιουργία ανθρωπιστικού διαδρόμου, προκειμένου ο κόσμος να στηρίξει τον παλαιστινιακό λαό στον αγώνα του ενάντια στην εθνοκάθαρση.
Ποιο ήταν το στοιχείο ή η στιγμή που σας «στιγμάτισε» περισσότερο κατά τη διάρκεια αυτής της αποστολής;
Νομίζω πως οι πιο σημαντικές στιγμές που μου έχουν μείνουν αξέχαστες είναι όταν βρισκόμασταν μία μέρα μακριά από τη Γάζα και λαμβάναμε τα βίντεο με παιδιά στη Γάζα που έγραφαν τα ονόματά μας στην άμμο, μας ζωγράφιζαν στα καταφύγιά τους και συναντούσαν όλους εκείνους τους δημοσιογράφους που παρακολουθούσαμε εδώ και δύο χρόνια και που θαυμάζουμε τόσο πολύ, γιατί άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας δείχνοντας τη γενοκτονία.
Όταν, λοιπόν, πλησιάζαμε και προετοιμάζαμε τα πάντα για την άφιξή μας εκεί, ήταν μια υπέροχη στιγμή που γνωρίζαμε τον κίνδυνο, γνωρίζαμε ότι το πιο πιθανό σενάριο ήταν να μας αναχαιτίσουν, αλλά προετοιμαζόμασταν, ούτως ή άλλως, γιατί αν ήμασταν αρκετά δυνατοί, αν κάναμε αρκετό θόρυβο και ασκούσαμε αρκετή πίεση, θα μπορούσαμε να φτάσουμε στη Γάζα. Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πιο έντονα. Όταν όλοι είχαν ελπίδα. Μετά, βέβαια, μας αναχαίτισαν. Αλλά αυτό που συνέβη είναι ότι τώρα οι άνθρωποι έχουν ακόμα περισσότερη ελπίδα και ξέρουμε πως μπορούμε να το ξανακάνουμε, να είμαστε πιο δυνατοί και να πετύχουμε τον στόχο μας.
Θα συνεχίσουμε με όλο και μεγαλύτερες αποστολές μέχρι το Ισραήλ να καταλάβει πως δεν μπορεί να μας σταματήσει με τη βία!
Σκοπεύετε να συμμετάσχετε στο μέλλον σε αντίστοιχα εγχειρήματα;
Ήδη οργανώνουμε τη νέα μας αποστολή! Τις επόμενες ημέρες θα έχουμε ένα νέο πλοίο που θα σαλπάρει για τη Γάζα και έχουμε περισσότερα πλοία που ετοιμάζονται για ακόμα μεγαλύτερες αποστολές. Θέλουμε να δείξουμε στο Ισραήλ ότι, αν εμποδίσουν ένα πλοίο, η επόμενη αποστολή θα είναι μεγαλύτερη, η μεθεπόμενη ακόμα μεγαλύτερη και ούτω καθεξής, μέχρι να καταλάβουν πως δεν μπορούν να μας σταματήσουν με τη βία και μέχρι όλα τα καταπιεστικά αποικιακά καθεστώτα, να συνειδητοποιήσουν πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν, δεν μπορούν να συνεχίσουν αυτή τη μορφή καταπίεσης απέναντι στον λαό.
Είναι κι αυτό ένα παγκόσμιο εγχείρημα;
Ναι. Ο «Συνασπισμός του Στόλου της Ελευθερίας» υπάρχει σε περισσότερες από 15 εθνικές καμπάνιες σε πολλές χώρες και επίσης συνομιλούμε με την «Παγκόσμια Πορεία προς τη Γάζα» και το «Καραβάνι Σουμούντ» για μια κοινή πρωτοβουλία. Θέλουμε όλη αυτή η μεγάλη κινητοποίηση που έγινε τον περασμένο μήνα, να συνεχιστεί, επειδή γνωρίζουμε ότι η αλλαγή και ο αγώνας ενάντια στην αποικιοκρατία και στους εχθρούς της γενιάς μας, τον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, δεν γίνεται μέσα από «ημέρες δράσης» ή σύντομες καμπάνιες, αλλά είναι ένας διαρκής αγώνας ζωής. Πρέπει, λοιπόν, να συνεχίσουμε να προχωράμε, να συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε, να συνεχίσουμε να προετοιμαζόμαστε, γιατί η μεγαλύτερη μάχη της εποχής μας έχει έρθει και πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.
Με ποιο τρόπο πιστεύετε ότι πρέπει να συνεχιστεί η ανάπτυξη του αντιπολεμικού και διεθνιστικού κινήματος που διαμορφώθηκε και με τις αποστολές προς τη Γάζα, ώστε να πετύχει τη συντονισμένη δράση για να σταματήσει ο πόλεμος και να ανακοπεί η πολεμική οικονομία, οι επανεξοπλισμοί και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις;
Την αφύπνιση και την συνειδητοποίηση του κόσμου νομίζω ότι σε έναν βαθμό την έχουμε ήδη κατακτήσει. Το πρόβλημα είναι πώς να οργανώσουμε τη δίκαιη οργή μας και πώς να οργανώσουμε τα όνειρά μας για μια καλύτερη κοινωνία. Για να το πετύχουμε αυτό, η ιστορία των επαναστάσεων δείχνει ότι χρειαζόμαστε οργάνωση, κίνημα, διαδικασίες για να κινητοποιήσουμε, να στρατολογήσουμε, να προετοιμαστούμε, να σχεδιάσουμε στρατηγική και αυτό πρέπει να κάνουμε. Αυτή τη στιγμή, η μεγαλύτερη απαίτηση του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και του διεθνιστικού μαζικού κινήματος είναι να διοχετεύσουμε όλη αυτή την ενέργεια σε εποικοδομητικές προσπάθειες για την ήττα του ιμπεριαλισμού.
Πώς θα το πετύχετε αυτό;
Η ιδέα μας είναι να το κάνουμε μέσα από την κοινή αποστολή. Αν όλοι πάμε διά θαλάσσης σε μια κοινή αποστολή και οργανώσουμε μια ομάδα επικοινωνίας, μια ομάδα στρατολόγησης, μια ομάδα πολιτικής εκπαίδευσης, νομικές ομάδες και ομάδες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τότε προετοιμαζόμαστε για τα επόμενα βήματα. Δηλαδή, πρώτα πηγαίνουμε σε μια αποστολή, αλλά η αποστολή αυτή δεν τελειώνει όταν τελειώσει η διαδρομή, συνεχίζεται ως κίνημα. Αυτή είναι η ιδέα μας.
Έχετε καταγγείλει ότι η κυβέρνηση της χώρας σας εφαρμόζει στρατιωτικές, ακαδημαϊκές και οικονομικές συμφωνίες με το Ισραήλ, ενώ είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος εξαγωγές πετρελαίου στο γενοκτονικό κράτος. Πώς συνδυάζεται αυτή η στάση της κυβέρνησης της χώρας σας με την καταδίκη της γενοκτονίας εκ μέρους του προέδρου Lula da Silva και άλλων μελών της κυβέρνησης;
Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε ότι ο Λούλα είναι σύμμαχος του Παλαιστινιακού αγώνα. Ένας ιστορικός σύμμαχος. Ήταν φίλος του Γιάσερ Αραφάτ. Η Βραζιλία ήταν μία από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε το Παλαιστινιακό κράτος.
Υπάρχει παλαιστινιακή πρεσβεία στη Μπραζίλια, όπου ζω. Οπότε, ναι, είναι σύμμαχος και έπραξε σωστά όταν μίλησε για γενοκτονία πολύ νωρίς, από την αρχή της κλιμάκωσης. Τον Νοέμβριο του 2023, ο Λούλα έλεγε ήδη ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι σύγκρουση, αλλά πόλεμος κατά γυναικών και παιδιών, γενοκτονία. Αυτό ήταν σημαντικό βήμα. Το ζήτημα όμως είναι να περάσουμε από τα λόγια σε υλικές, συγκεκριμένες πράξεις.
Αυτό είναι που λείπει στη Βραζιλία. Τα λόγια μπορούν να πείσουν, αλλά το παράδειγμα είναι αυτό που μπορεί πραγματικά να αλλάξει την κοινωνία. Πιέζουμε λοιπόν την κυβέρνηση της Βραζιλίας όχι μόνο να τηρήσει τα λόγια του Προέδρου, αλλά και τις υπογραφές της σε όλες τις διεθνείς συνθήκες – στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, στο Καταστατικό της Ρώμης, στη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας.
Δεν ήταν ο κόσμος, ούτε εμείς στο Μαντλίν που υπογράψαμε αυτές τις συνθήκες. Ήταν οι κυβερνήσεις. Και πρέπει να τις σεβαστούμε και να τις εφαρμόσουμε. Αν το Ισραήλ διαπράττει εγκλήματα πολέμου, πρέπει να τα σταματήσουμε έμπρακτα. Το 1956, ο ΟΗΕ δημιούργησε μια ειρηνευτική δύναμη που στάλθηκε για περίπου 10 χρόνια στη Χερσόνησο, κοντά στη διώρυγα του Σουέζ και κοντά στη Γάζα, για να εμποδίσει το Ισραήλ από το να καταλάβει αυτή τη γη.
Ο κόσμος θα πρέπει να κάνει το ίδιο ξανά, κι όχι να προσπαθούν μόνο οι απλοί πολίτες να δημιουργήσουν ανθρωπιστικούς διαδρόμους. Εμείς κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.
Έχετε συμμετάσχει σε πλήθος μάχες στη χώρα σας και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, σε κινήματα αντικαπιταλιστικά, αντιιμπεριαλιστικά, σε αγώνες για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος, στο κίνημα για τα δικαιώματα των αστέγων και έχετε υποστεί διώξεις για τη δράση σας. Θα θέλαμε ένα σχόλιο σας για την κατάσταση των κοινωνικών κινημάτων και του εργατικού κινήματος στη Βραζιλία αυτήν την περίοδο.
Ξέρετε, η κατάσταση στη Βραζιλία είναι παρόμοια με αυτή που βλέπουμε σε πολλές χώρες, όπου η ακροδεξιά ενισχύεται, ενώ τα κοινωνικά και αντικαπιταλιστικά κινήματα έχουν χάσει μέρος της επιρροής τους μέσα στις κοινότητες. Αυτή την κατάσταση προσπαθούμε να αντιστρέψουμε, ώστε να κινητοποιηθούμε ξανά, επειδή δεκαετίες νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας έχουν εμποτίσει το μυαλό των ανθρώπων και αρχίζουν να πιστεύουν ότι ένα άτομο, ως μονάδα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ότι οι επαναστάσεις ανήκουν στο παρελθόν, ότι η οργάνωση είναι χάσιμο χρόνου κι ότι πρέπει να ανταγωνιζόμαστε τον αδελφό μας της διπλανής πόρτας και να προσπαθούμε να αποκτήσουμε περισσότερα πλούτη και αγαθά από αυτόν.
Πρέπει να τσακίσουμε αυτή τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, αλλά και τον ιμπεριαλισμό, επειδή η παρουσία του είναι πολύ αισθητή και στη Λατινική Αμερική. Όπως θα έλεγε και ο Αντόνιο Γκράμσι, χρησιμοποιούν τη βία και την καταστολή, στρατιωτικά πραξικοπήματα, υβριδικούς πολέμους και κάθε μέσον εναντίον μας και παράλληλα προωθούν την ιδεολογία τους, μέσω των ΜΜΕ, μέσω του τομέα της πολιτισμικής βιομηχανίας, μέσω κάθε δυνατού τρόπου με τον οποίο προσπαθούν να κατασκευάσουν συναίνεση, ώστε ο κόσμος να αποδεχτεί μια κοινωνία που είναι πολύ άδικη.
Στη Βραζιλία προσπαθούμε να ξαναχτίσουμε το εργατικό κίνημα, να ανασυγκροτήσουμε κοινωνικές αντιστάσεις, να αναδιοργανώσουμε τις πολιτικές οργανώσεις και να έχουμε το θάρρος να πούμε ότι θέλουμε ριζική αλλαγή του συστήματος που εκμεταλλεύεται, καταπιέζει και καταστρέφει τη φύση και ότι θέλουμε μια καλύτερη κοινωνία από αυτή. Και σε εγχώριο επίπεδο κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε!
Βλέπουμε κάποια πρόοδο στη δική μας ανάπτυξη, αλλά δυστυχώς αναπτύσσεται και η ακροδεξιά. Αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσουμε! Πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας, κι΄ αυτό κάνουμε.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους λαούς που συνεχίζουν να υπερασπίζονται τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Θα τους έλεγα, πρώτα απ’ όλα, ότι είμαστε σύντροφοι. Είμαστε όλοι μαζί στην ίδια βάρκα της απελευθέρωσης, έχουμε το ίδιο πεπρωμένο και τον ίδιο εχθρό. Οπότε πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να οργανωθούμε!
Κι ας υπολογίσουν και τη δική μου συμβολή σε αυτή την προσπάθεια…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Ιουλίου 2025
