Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ
«Η κάκιστη κατάσταση στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες μπορεί να αλλάξει ριζικά προς το συμφέρον του λαού, των νησιωτών και των ναυτεργατών». Αυτό δηλώνει στο Πριν ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) Αντώνης Νταλακογεώργος, μετά την πολυήμερη νικηφόρα απεργία των ναυτεργατών στη γραμμή της Αδριατικής. Προϋπόθεση, όπως σημειώνει, να συγκροτηθεί και να οργανωθεί αγώνας όλων των δυνάμεων και να γίνουν στόχος πάλης, οι δημόσιες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
Ποιο ήταν το «μυστικό» που η απεργία της ΠΕΝΕΝ στην Αδριατική άντεξε δέκα μέρες κόντρα σε κράτος, κυβέρνηση, εφοπλιστές και τελικά έκλεισε νικηφόρα, όταν άλλοι πολυήμεροι αγώνες δεν τα κατάφεραν;
Είναι η μακροχρόνια αγωνιστική, συνεπής, αντιεφοπλιστική-αντικυβερνητική γραμμή της ΠΕΝΕΝ, η οποία οικοδομήθηκε βήμα το βήμα, βάζοντας απέναντι όλο το αντίπαλο αστικό στρατόπεδο. Πριν την ηρωική-νικηφόρα απεργία μας στην Αδριατική, είχαν προηγηθεί πολλές εκατοντάδες μπλόκα και κινητοποιήσεις σε διάφορα πλοία όλων των κατηγοριών. Είχε προηγηθεί στην ίδια γραμμή 24ωρη προειδοποιητική απεργία, η τεράστια «παράνομη» απεργία μας στην κατηγορία των RO/RO, στην οποία εφοπλιστές και κυβέρνηση ποινικοποίησαν τον αγώνα και τελικά απέτυχαν στην επιχείρηση τρομοκρατίας παταγωδώς. Είναι οι ακατάλυτοι αγωνιστικοί δεσμοί που έχουμε διαμορφώσει με τους ναυτεργάτες και τα μέλη μας, είναι η εκτίμηση και εμπιστοσύνη που αποκτήσαμε –όχι εύκολα– στα καθημερινά προβλήματα, καθώς ο κόσμος που εκπροσωπούμε είδε στην ΠΕΝΕΝ το πρωτοπόρο σωματείο για τη λύση τους. Είναι το κορυφαίο επίπεδο οργάνωσης που έχουμε κατακτήσει, είναι τα αιτήματα που άγγιξαν και συνεπήραν όλα τα πληρώματα, είναι η εργατική δημοκρατία «από τα κάτω» που εφαρμόζουμε σε όλες τις αγωνιστικές μας αποφάσεις. Είναι η αλληλεγγύη στον αγώνα μας, η οποία πήρε τεράστιες διαστάσεις. Είναι και άλλα ακόμα στοιχεία που μπορεί να αναζητήσει κανείς το «μυστικό» της επιτυχίας και νίκης μας.
Εκδώσατε ειδική ανακοίνωση για τον ρόλο δύο σωματείων του κλάδου σας αλλά και για την καθυστερημένη στήριξη του Εργατικού Κέντρου Πάτρας. Γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κράτησαν αυτή τη στάση απέναντι στην απεργία σας;
Αναφορικά με τις διοικήσεις των σωματίων ΠΕΜΕΝ-ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ (ΠΑΜΕ), έχουμε εκδώσει ομόφωνη απόφαση με τους απεργούς μας, στην οποία καταδικάζουμε έμπρακτα και αποφασιστικά την υπονομευτική και απεργοσπαστική θέση και στάση τους. Επιβεβαίωσαν σε όλο τον ναυτεργατικό κόσμο ότι αποτελούν συμπληρωματική δύναμη του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ και στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Ακόμη και όταν το Εργατικό Κέντρο Πάτρας πήρε απόφαση για απεργία όλων των πληρωμάτων και τότε, σε απόλυτη σύμπλευση με τα σωματεία της ΠΝΟ, δεν συμμετείχαν, με αποτέλεσμα να μην απεργήσει κανείς από τα υπόλοιπα πληρώματα. Εξευτελίστηκαν, διασύρθηκαν και ηττήθηκαν! Σχετικά με τον ρόλο του Εργατικού Κέντρου Πάτρας μέχρι την πέμπτη μέρα της απεργίας, η στάση του ήταν συμβολική και σε διακριτική απόσταση… Τοπικά, το δυναμικό του ΠΑΜΕ κινητοποιήθηκε αποφασιστικά μετά το πογκρόμ των συλλήψεων και διώξεων 19 απεργών της ΠΕΝΕΝ. Και οι μεν και οι δε προσδοκούσαν να δουν την υποχώρηση, την αναδίπλωση, την αποτυχία, τον εκφυλισμό και την ήττα μας. Διαψεύστηκαν οικτρά!
Την τελευταία δεκαπενταετία, μέσω των κρατικών επιχορηγήσεων, έχουν δοθεί στους εφοπλιστές πάνω από 2,5 δισ. ευρώ «ζωντανό» χρήμα! Σήμερα, ο γερασμένος στόλος τους δεν αξίζει ούτε το 60%!
Είχατε απέναντί σας εφοπλιστές με τεράστιους τζίρους και κέρδη. Γιατί δεν σας έδωσαν αυτά που ζητάγατε νωρίτερα; Ήταν «υπερβολικά», ήσασταν «αδιάλλακτοι» ή κάτι άλλο;
Κυβέρνηση, υπουργείο, εφοπλιστές, ξεπουλημένη ΠΝΟ και οι μηχανισμοί τους σε δικαιοσύνη, Λιμενικό Σώμα και ΜΜΕ ήταν από την αρχή σε κοινή γραμμή πλεύσης εναντίον μας, επιστρατεύοντας την ποινικοποίηση, τις διώξεις, την καταστολή, την τρομοκρατία. Είχαν επίσης κοινή επιδίωξη: Να μην διαπραγματευτούν, να μην νομιμοποιήσουν, να μην αναγνωρίσουν κατά οποιοδήποτε τρόπο τον αυτόνομο ρόλο της ΠΕΝΕΝ και προφανώς να μην συναφθεί καμιά συμφωνία μαζί μας, διότι αυτό θα συνιστούσε θανάσιμο πλήγμα για την ΠΝΟ. Πιστοί ως τέλος στο δόγμα του κοινωνικού εταιρισμού, δηλαδή της αισχρής ταξικής συνεργασίας! Και εδώ απέτυχαν οικτρά! Τα αιτήματά μας ήταν δίκαια, ώριμα, τεκμηριωμένα και γι’ αυτό τα αγκάλιασε ολόκληρος ο ναυτεργατικός κόσμος της χώρας μας. Τέλος να σημειώσω ότι: ναι, ήμασταν αδιάλλακτοι μέχρι να τους λυγίσουμε, να τους νικήσουμε και έτσι να επέλθει συμφωνία!
Πέρα από τα ζητήματα μισθών, ποια άλλα προβλήματα αντιμετωπίζουν στα καράβια οι ναυτεργάτες;
Κεντρικά προβλήματα που απασχολούν τα πληρώματα σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, είναι η υπερεργασία, η εντατικοποίηση της δουλειάς, οι ανεπαρκείς και επικίνδυνες οργανικές συνθέσεις στην επάνδρωση. Οι παραβιάσεις στην ισχύουσα νομοθεσία σε θέματα ασφάλειας, υγιεινής ενδιαίτησης ακόμη και στον τομέα της τροφοδοσίας (φαγητό). Επίσης τα κοινωνικοασφαλιστικά προβλήματα που έχουν επιδεινωθεί δραματικά με τις σφαγιαστικές αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων. Κορυφαίο πρόβλημα για τους ναυτεργάτες στην εσωτερική φορτηγό και ποντοπόρο ναυτιλία (Φ/Γ-Δ/Ξ κλπ) είναι η μη υπογραφή ΣΣΕ από το 2010!
Πρόσφατα η Επιτροπή Ανταγωνισμού αποφάνθηκε ότι η ακτοπλοϊκή αγορά έχει χαρακτηριστικά ολιγοπωλίου με δύο μεγάλες εταιρείες/ομίλους να κατέχουν το 60% του στόλου. Πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση;
Την απάντηση την έχει δώσει ο Καρλ Μαρξ πριν από 158 χρόνια στο μνημειώδες έργο του Το Κεφάλαιο. Ειδικότερα για την ακτοπλοΐα, η πολιτική της τότε ΕΟΚ και σήμερα (ΕΕ) με τις συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, σε συνδυασμό με την κοινοτική οδηγία της άρσης καμποτάζ (νόμος 3597/92), οδήγησε στη πλήρη απελευθέρωση της ακτοπλοϊκής αγοράς. Καταργήθηκε κάθε κρατική παρέμβαση, με αποτέλεσμα τον λυσσαλέο εφοπλιστικό ανταγωνισμό. Έτσι επικράτησαν οι ισχυροί παίκτες που είχαν και έχουν στήριξη στο ντόπιο τραπεζικό σύστημα στο Χρηματιστήριο Αθηνών και έχουν δίπλα τους τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Θύματα αυτού του ανταγωνισμού και της δημιουργίας ολιγοπωλίου είναι το λαϊκό επιβατικό κοινό και οι ναυτεργάτες. Μεγάλοι κερδισμένοι ήταν και είναι οι εφοπλιστές και οι δύο κυρίαρχες ακτοπλοϊκές εταιρίες (Attica Group και Sea Jets) που επικρατούν σε όλες τις κερδοφόρες γραμμές.
Οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι ακτοπλοϊκές εταιρείες, το υψηλό κόστος των εισιτηρίων και η κακή προσβασιμότητα πολλών νησιών προβληματίζουν τον κόσμο. Μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση και πώς, όταν για τους εργαζόμενους τα νησιά είναι πλέον «απαγορευμένη ζώνη»;
Εμείς, σε αντίθεση με κάποιους άλλους που παραπέμπουν την λύση του προβλήματος στο αόριστο και μακρινό μέλλον, λέμε ότι: ναι, η κάκιστη αυτή κατάσταση στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες μπορεί να αλλάξει ριζικά προς το συμφέρον του λαού, των νησιωτών και των ναυτεργατών! Αυτό προϋποθέτει ειδικά στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, οι οποίες αποτελούν ένα ύψιστο κοινωνικό αγαθό και μέσο, να συγκροτηθεί και να οργανωθεί αγώνας και να γίνουν υπόθεση και στόχος πάλης όλων των δυνάμεων, οι δημόσιες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες. Που θα παρέχουν υψηλά επίπεδα υπηρεσιών και ασφάλειας, χαμηλές τιμές στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και εξυπηρέτηση όλων των νησιών μας, ενώ θα σέβονται τα εργασιακά δικαιώματα των ναυτεργατών! Σημειώνω ότι την τελευταία δεκαπενταετία, μέσω των κρατικών επιχορηγήσεων, έχουν δοθεί στους εφοπλιστές πάνω από 2,5 δισ. ευρώ «ζωντανό» χρήμα! Σήμερα, ο γερασμένος στόλος τους δεν αξίζει ούτε το 60%!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 5-6 Ιουλίου 2025
