Γιώργος Παυλόπουλος
▸ Ρατσισμό, ξενοφοβία και δολοφονικές προθέσεις αναδεικνύει η πολιτική της «κυβέρνησης της Πύλου» στο προσφυγικό
«Ο δρόμος προς την Ελλάδα κλείνει. Κάθε πρόσφυγας που θα εισέρχεται παράνομα θα συλλαμβάνεται και θα φυλακίζεται», είπε από το βήμα της βουλής ο πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης, ανακοινώνοντας την αναστολή της εξέτασης αιτήσεων ασύλου και την απευθείας επιστροφή για τους προερχόμενους από την Αφρική. Λίγες ώρες μετά, ο υπουργός Μετανάστευσης, Θ. Πλεύρης, έκανε λιανά τη γραμμή: «Από εδώ και στο εξής, η κυβέρνηση θα ακολουθήσει πολιτική δραστικής μείωσης των παροχών. Ανάμεσα στα άλλα, ζήτησα να αναθεωρηθεί το μενού στα στρατόπεδα, που μοιάζουν σήμερα με ξενοδοχεία. Από το τίποτα μέχρι το να λαμβάνει κανείς τρία γεύματα τη μέρα, τέσσερις φορές την εβδομάδα κρέας και μία ψάρι, δεν υπάρχει κάποια ενδιάμεση κατάσταση;», αναρωτήθηκε. Προαναγγέλλοντας έτσι ότι δεν θα διστάσει να τους αφήσει να πεινάσουν και να διψάσουν προκειμένου να προτιμήσουν να επιστρέψουν, στέλνοντας και το μήνυμα στους δικούς τους ότι η Ελλάδα είναι γι’ αυτούς μια απέραντη φυλακή.
Αναμφίβολα, είναι αρκετοί και αρκετές που δεν θα διστάσουν να πανηγυρίσουν, καθώς το δηλητήριο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της αντίδρασης και της απανθρωποποίησης έχει εισχωρήσει βαθιά στην κοινωνία μας. Υπάρχουν και πολλοί, ωστόσο, που πιστεύουν ότι όλα τα παραπάνω είναι όντως προσωρινά, ότι είναι μια επιβεβλημένη κατάσταση εξαιτίας των αυξημένων αφίξεων στην Κρήτη – ενώ αποδέχονται και το σενάριο της αναγκαίας απάντησης στην προσβλητική στάση του Χαφτάρ, ο οποίος «απέλασε» τον Πλεύρη και την αντιπροσωπεία της ΕΕ.
Τίποτα, όμως, από αυτά δεν ισχύει. Ούτε προσωρινά είναι τα μέτρα, όπως έχει αποδείξει η μέχρι σήμερα πολιτική της κυβέρνησης – ποιος ξεχνά, αλήθεια, το έγκλημα στην Πύλο; Ούτε ο αριθμός των προσφύγων απειλεί την Κρήτη, η οποία υποδέχεται πάνω από πέντε εκατ. τουρίστες ετησίως, αλλά δήθεν δεν μπορεί να φιλοξενήσει 10.000 εξαθλιωμένους – ενώ την ίδια στιγμή, ο συνολικός αριθμός των αφίξεων στην Ελλάδα είναι φέτος σημαντικά μειωμένος έναντι του 2024. Ούτε, φυσικά, αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα ο Χαφτάρ, έστω και αν ως πρόσφατα ήταν πολύτιμος εταίρος της Αθήνας, αλλά τώρα έχει τακιμιάσει με τον Ερντογάν. Οι αυταπάτες και ο δισταγμός δεν βοηθούν – ούτε την Αριστερά, ούτε τον λαό, ούτε τους πρόσφυγες. Το έγκλημα διαρκείας απέναντι στους πρόσφυγες είναι η συνέχεια όσων συντελούνται σε βάρος όλων των αδύναμων και εκμεταλλευόμενων. Είναι το πραγματικό πρόσωπο του ολοκληρωτικού, πολεμικού καπιταλισμού της εποχής μας.
Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, ισχύει το γνωστό ρητό «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Όταν για την κυβέρνηση και τους φανατικούς υποστηρικτές και ψηφοφόρους της καλύτερος φίλος θεωρείται ο Νετανιάχου, ενώ ακολουθεί ο αλ-Σίσι, τα πράγματα μιλούν από μόνα τους: Ο πρώτος επιδίδεται σε συστηματική γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, επιδιώκοντας παράλληλα να τον εκτοπίσει βίαια από τη Γάζα και τα εδάφη του. Και ο δεύτερος έχει επιβάλει ένα καθεστώς τρομοκρατίας στην Αίγυπτο, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι από τη συγκεκριμένη χώρα να καταλαμβάνουν τη δεύτερη θέση στη λίστα με τις περισσότερες αφίξεις προσφύγων στην Ελλάδα.
Όταν οι φίλοι, λοιπόν, επιδίδονται ανενόχλητοι σε τέτοιου είδους εγκλήματα, είναι φυσικό ο ημέτερος πρωθυπουργός να θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη ώρα να κηρύξει τον δικό του πόλεμο. Να γίνει, δηλαδή, ένας «τσάμπα μάγκας», που βάζει στο στόχαστρό του άοπλους και εξαθλιωμένους ανθρώπους, τους οποίους βαφτίζει «εισβολείς» και στέλνει εναντίον τους ολόκληρο τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους: από τις φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα περιπολικά του Λιμενικού μέχρι τους Ράμπο της ΕΛΑΣ και τη «δικαιοσύνη». Καταδικάζοντάς τους, ουσιαστικά, σε αργό και βασανιστικό θάνατο.
Η ΕΕ στηρίζει την ελληνική κυβέρνηση, ρατσιστικό φρούριο γίνεται η Ευρώπη
Δεν είναι, όμως, μόνο ο Νετανιάχου και ο αλ-Σίσι που στρώνουν το έδαφος στον Μητσοτάκη. Το ίδιο κάνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αντιμετωπίζει με… κατανόηση τις αγωνίες και τις ενέργειες του Έλληνα πρωθυπουργού στο συγκεκριμένο μέτωπο, καλώντας τον απλώς να τηρήσει το «διεθνές δίκαιο». Πρόκειται για αναμενόμενη στάση: Η Γερμανία του – επίσης φίλου – Μερτς έχει (με τη συναίνεση και των συγκυβερνώντων Σοσιαλδημοκρατών) κλείσει τα σύνορά της και απαγορεύει ακόμη και τις επανενώσεις οικογενειών, κλιμακώνοντας την καταστολή και τις βίαιες επαναπροωθήσεις για όσους πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκονται ήδη στο έδαφός της. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη Γαλλία – κι εδώ ένας φίλος, ο Μακρόν – που μόλις αυτή την εβδομάδα υπέγραψε συμφωνία με τη Βρετανία για να «σφραγίσουν» τη Μάγχη. Τα ίδια και στην Ιταλία – της φίλης Μελόνι, για να μην ξεχνιόμαστε – που έχει μετατρέψει την ακτογραμμή της σε ναρκοπέδιο.
Όσο για τον Τραμπ, με τον οποίο η Αθήνα επιχειρεί εναγωνίως να «πιάσει γραμμή» και τον παινεύει με κάθε ευκαιρία, όχι απλώς κινείται στην ίδια κατεύθυνση, αλλά διεκδικεί και τα σκήπτρα. Δικής του έμπνευσης είναι, άλλωστε, το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, το ανελέητο κυνηγητό κατά των «ξένων» στο αμερικανικό έδαφος, τα δολοφονικά push-backs, οι πτήσεις γεμάτες μελλοθάνατους προς αφρικανικές χώρες, καθώς και η δημιουργία φυλακών για πρόσφυγες και μετανάστες στο Γκουαντάναμο και στη Φλόριντα – όπου τον ρόλο των φρουρών έχουν αναλάβει… κροκόδειλοι.
Μήπως, όμως, ο – κατά τα άλλα «φιλελεύθερος» – πρωθυπουργός θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένος επειδή έχει να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις της εγχώριας αντιπολίτευσης; Μάλλον απίθανο. Ειδικά όταν αυτή είναι το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν καταψηφίζει την τροπολογία-έκτρωμα και στο παρελθόν έχει ταχθεί υπέρ της αναστολής της διαδικασίας ασύλου (Έβρος), ο Βενιζέλος που έχει συγκυβερνήσει με τον «τουρκοφάγο» και υπέρμαχο του «ρίξτε τους στη θάλασσα» Σαμαρά ή ο ΣΥΡΙΖΑ της Μόρια και του Τσίπρα ο οποίος έχει προτείνει να κάνουμε διαλογή των προσφύγων και να δεχόμαστε μόνο όσους μπορούν να δουλέψουν στα χωράφια. Και μάλλον αδύνατο, όταν εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό «χαϊδεύει» το ακροδεξιό ακροατήριο και συσπειρώνει ακόμη περισσότερο το δικό του σε ακροδεξιά γραμμή, την οποία συνειδητά πλέον έχει επιλέξει.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Ιουλίου 2025
