Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζεται από τμήματα του συστήματος και τους υποστηρικτές του ως ο άνθρωπος που μπορεί να ξαναενώσει την κεντροαριστερά και να δώσει εναλλακτική στον Κ. Μητσοτάκη. Με ποιες πολιτικές περγαμηνές διεκδικεί όμως αυτόν τον ρόλο;
ΤΣΙΤΑΤΟ
Από την αποχώρηση του Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογική ήττα απ’ τη ΝΔ καλλιεργείται σε ήσσονες τόνους, προς το παρόν, μια μεσσιανική αντίληψη για τον Τσίπρα-σωτήρα ως τον μόνο ικανό να νικήσει τη ΝΔ κατά κράτος και ν’ απαλλάξει τον λαό απ’ την καταδυνάστευσή του από την άκρως αντιλαϊκή διακυβέρνηση του Μητσοτάκη υπέρ της εγχώριας και της διεθνούς ολιγαρχίας.
Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ εις τα εξ ων συνετέθη, η πολυδιάσπαση της σοσιαλδημοκρατίας και η όξυνση των αντιθέσεων των συνιστωσών της, ρίχνει νερό στον μύλο των προσδοκιών των προοδευτικών λαϊκών στρωμάτων από μια επιστροφή Τσίπρα και επιχειρεί να ενδυναμώσει στο θυμικό τους την προσδοκία μιας χαρισματικής προσωπικότητας που θα εμπνεύσει, θα διεγείρει και θα συνενώσει τις καταδυναστευόμενες λαϊκές μάζες κατά της ΝΔ.
Η πλευρά Τσίπρα προς το παρόν παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα με πολιτιστικές-θεωρητικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το «Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα», επανδρωμένο, κυρίως, από διανοούμενους και ερευνητές. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν έχουν μαζική επιρροή, αλλά σταδιακά προλειαίνουν το έδαφος για τη δυναμική επάνοδο του Τσίπρα στα πολιτικά δρώμενα, όταν συντρέξουν οι απαιτούμενες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Σταθερά καλλιεργείται με ήπιους ρυθμούς η εικόνα του Τσίπρα ως «Μεσσία» που ευνοείται απ’ την αντιλαϊκή και αντιδραστική διακυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και απ’ την πολυδιάσπαση των κεντροαριστερών δυνάμεων και την απροθυμία τους να συνεργαστούν για να εμφανίσουν μια αξιόπιστη εναλλακτική διακυβέρνησης.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης απ’ τις λαϊκές μάζες προς τα κόμματα που κυβέρνησαν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), προς κόμματα με σχετική ομοιογένεια, που αρνούνται , όμως, να συνεργαστούν (κεντροαριστερά κόμματα) ή προς κόμματα που θεωρούνται αντισυστημικά (ακροδεξιά, μαρξιστικά, Πλεύση Ελευθερίας) αντικειμενικά ευνοούν την ανάδειξη ενός πολιτικού μεσσιανισμού, που θα πείσει ευρύτερες μάζες για την ορθότητα των θέσεων και των προγραμμάτων, υπό την ηγεσία ενός χαρισματικού προσώπου.
Ασφαλώς, η χαρισματική προσωπικότητα επιδρά στην κοινωνική εξέλιξη, καθοριστικός όμως παράγοντας των κοινωνικών διεργασιών είναι η πάλη των τάξεων. Μάλιστα, η ιστορία επιβεβαιώνει ότι η χαρισματική προσωπικότητα δρα δυναμικά, αν συντρέχουν ιδιαίτερα ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες. Χαρακτηριστικά ιστορικά παραδείγματα αποτελούν η αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1974 και ο προωθημένος μεταρρυθμισμός του ΠΑΣΟΚ στην τετραετία 1981-1985.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα, δεν αποτέλεσε ο Κ. Καραμανλής τον «πατέρα της δημοκρατίας», αφού η Χούντα τρομοκρατημένη απ’ την επιβολή του Αττίλα στην Κύπρο παρέδωσε την εξουσία στον Κ. Καραμανλή, για να «βγάλει αυτός τα κάστανα απ’ τη φωτιά».
Στην τετραετία 1981-1985, εξάλλου, πραγματική κινητήρια δύναμη του μεταρρυθμισμού δεν ήταν ο Α. Παπανδρέου, αλλά η δίψα των μαζών για ριζική αλλαγή μετά το σκοτάδι της Χούντας και τη συντηρητική διακυβέρνηση της χώρας από τον Κ. Καραμανλή.
Στην τρέχουσα συγκυρία έχουν ενισχυθεί οι αντικειμενικοί όροι για ριζοσπαστική πολιτική, λόγω της υπερόξυνσης των προβλημάτων. Δεν έχει όμως αναπτυχθεί το υποκείμενο της ανατροπής, ένα ισχυρό, πλειοψηφικό, ριζοσπαστικό κίνημα ανατροπής, ούτε η χαρισματική ηγεσία που θα εμπνεύσει και θα καθοδηγεί το κίνημα στην ανατρεπτική δράση κατά του συστήματος.
Ο Τσίπρας παρά τις αυταπάτες και τους ύμνους του πολιτικού του περιβάλλοντος, ούτε χαρισματική προσωπικότητα, τύπου Ανδρέα Παπανδρέου, διαθέτει, και το κυριότερο, δεν είναι εκφραστής και αρχηγός μιας ριζοσπαστικής πολιτικής.
Απεναντίας, στην πρωθυπουργία του, εφάρμοσε εξοντωτική πολιτική λιτότητας «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος», υποκύπτοντας, δηλαδή, στην ακραία πολιτική λιτότητας για την εξόφληση των εξοντωτικών δανείων, που σύναψε το σύστημα με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.
Ο λαός δεν ξεχνά πως το τρίτο μνημόνιο που καταψήφισε στο δημοψήφισμα είχε ως Δούρειο Ίππο τον Τσίπρα
Με ποια προαπαιτούμενα λοιπόν αναγορεύεται σήμερα απ’ τους παρατρεχάμενούς του, σωτήρας του λαού; Όχι βέβαια, με το τρίτο και πιο επώδυνο μνημόνιο που σύναψε με τους Ευρωπαίους δανειστές-μαυραγορίτες, αλυσοδένοντας τον ελληνικό λαό με επαχθές δάνειο μέχρι το 2062. Ο Α. Τσίπρας υπηρέτησε το κεφάλαιο δουλικά, ενώ τον ελληνικό λαό τον καταδυνάστευσε. Η δουλοπρεπής στάση του απέναντι στους δανειστές κορυφώθηκε με την προδοσία της αρνητικής ψήφου του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα και την αποδοχή του τρίτου και φαρμακερού μνημονίου. Αποχωρώντας μάλιστα απ’ την κυβέρνηση, άφησε στους επόμενους το υπέρογκο ποσό των 37 δισ. ευρώ απ’ την αφαίμαξη του ελληνικού λαού, ως εγγύηση για την αποπληρωμή των δανείων, ενώ αποδέχθηκε ότι τα δάνεια και οι τόκοι θα εξοφλούνται ως το 2062. Δεν δίστασε να συμμαχήσει με το ακροδεξιό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου, ως επιπλέον εγγύηση και έρεισμα της μνημονιακής υποταγής του. Η πολιτική προδοσία του οδήγησε στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και στην αποχώρηση της αριστερής του πτέρυγας. Προχώρησε στη συμφωνία των Πρεσπών κατ’ επιταγή των Αμερικανονατοϊκών που επιδίωκαν την επέκταση των σφαιρών επιρροής τους. Ακόμη και κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσαν τον Τσίπρα για αντιδημοκρατική προσωποπαγή άσκηση της κρατικής και κομματικής εξουσίας. Τέλος, η φαεινή ιδέα να προωθήσει τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όξυνε στο έπακρο τις αντιθέσεις και τα προβλήματά του.
Η επιχείρηση του Αλέξη Τσίπρα και των ακολούθων του να επανέλθει ως νικητής και τροπαιούχος και ως σωτήρας δεν επιβεβαιώνεται ασφαλώς από τη δουλοπρεπή αστική πολιτική του τρίτου μνημονίου, που είναι νωπή και οδυνηρή για τις λαϊκές μάζες.
Όσοι σπέρνουν ελπίδες για θριαμβευτική επάνοδο του Τσίπρα ως Μεσσία, αγνοούν την ευαισθησία και ευθυκρισία της λαϊκής πλειοψηφίας που δεν ξεχνά ότι το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο που καταψήφισε στο δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015, εισέβαλε στην ελληνική κοινωνία με τον Δούρειο Ίππο του Τσίπρα. Γι’ αυτό, θα αντιδράσει αναλόγως στον ψευδοΜεσσία…
