Γεράσιμος Λιβιτσάνος
▸ Πύκνωση των αναζητήσεων για το ότι «δεν υπάρχει αντιπολίτευση»
Συνεχείς δημόσιες τοποθετήσεις, έρευνες, μπόλικη αρθρογραφία και ένα… γενικευμένο άγχος για την απουσία «αντιπολίτευσης» φαίνεται να διαπερνά αυτή την περίοδο συνολικά το πολιτικό-οικονομικό σύστημα. Η απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης μοιάζει να μην αντιμετωπίζεται πλέον ως απλό «δημοσκοπικό εύρημα», αλλά ως «κενό» στις δυνατότητες «συνέχειας» στην κυβερνητική διαχείριση.
Βασικό αντικείμενο της σχετικής συζήτησης παραμένει ο λεγόμενος «χώρος της κεντροαριστεράς» που αν και πλέον δεν καταγράφει κάποια αξιόλογη «καθίζηση» συνολικά διατηρεί ένα βασικό χαρακτηριστικό: Τον κατακερματισμό του και την συνακόλουθη αδυναμία του να διαμορφώσει ένα «δίπολο» στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Αυτά σε συνδυασμό με μια ΝΔ που αν και παραμένει ο πολιτικός χώρος με τη μεγαλύτερη συσπείρωση, αυτή δεν επαρκεί για να φέρει εκλογικά ποσοστά κυβερνησιμότητας.
Τα σενάρια για συζητήσεις και συμπράξεις στην κεντροαριστερά δίνουν και παίρνουν. Δίχως όμως κανένα από αυτά όχι απλά να μην υλοποιείται αλλά όλα να διαψεύδονται. Θυμίζουμε ότι έως στιγμής το ΠΑΣΟΚ μέσω του Νίκου Ανδρουλάκη έχει απορρίψει οποιαδήποτε σκέψη για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη Νέα Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει ποσοστά λόγω της «μη κυβερνητικής» προοπτικής του. Η Νέα Αριστερά βρίσκεται στα πρόθυρα της διάσπασης με αφορμή την πολιτική των συμμαχιών και κυρίως αυτή με το κόμμα από το οποίο προήλθε.
Την ίδια στιγμή τίποτε δεν δείχνει πως ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα πάρει πρωτοβουλίες προκειμένου να αποκτήσει πολιτική έκφραση ο «χώρος» τον οποίο περιγράφει στις κατά καιρούς ομιλίες του στις ημερίδες και εκδηλώσεις του Ινστιτούτου που διαθέτει ως πρώην πρωθυπουργός. Η επόμενη εξ αυτών αναμένεται τον Ιούνιο, δηλαδή σε μια περίοδο που θα πραγματοποιούν συνέδρια τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά.
Στις αξιοσημείωτες παραμέτρους αυτής της υπόθεσης είναι μια ιδιότυπη «ισορροπία ακινησίας» που καταγράφεται στο ΠΑΣΟΚ. Εκεί όπου ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν αμφισβητείται ευθέως παρά τα χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, ισορροπεί όμως σε τεντωμένο σκοινί. Στο ΠΑΣΟΚ από την μία υπάρχει ο πόλος του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, που προσδοκά σε σύμπραξη με τα προαναφερόμενα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ). Από την άλλη η τάση της Άννας Διαμαντοπούλου, που είναι προφανές ότι «στο βάθος» βλέπει συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία εφόσον τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ είναι στα πέριξ του 10-12%.
Ο τόσο… γενικευμένος προβληματισμός που καταγράφεται για την αντιπολίτευση και ο τρόπος που αυτός αντανακλάται στους μεγαλύτερους «μιντιακούς» ομίλους δείχνουν πως πλέον δεν αποτελεί μόνον θέμα των κομματικών επιτελείων. Αντιθέτως φαίνεται να απασχολεί τμήματα της εγχώριας ολιγαρχίας. Όχι τόσο γιατί ο κατακερματισμός του χώρου δυσκολεύει τη διαμόρφωση μίας ακόμη κυβέρνησης αλλά κυρίως επειδή θεωρείται ότι θα προσφέρει «θνησιγενή» και «ασταθή» κυβερνητικά σχήματα. Με ό,τι αυτό σημαίνει για την αδυναμία ενσωμάτωσης των κοινωνικών αντιδράσεων.
Μέχρι στιγμής δεν έχει διαφανεί «το άλογο» στο οποίο θα ποντάρει ένα σημαντικό τμήμα των οικονομικών συμφερόντων. Έχει όμως καταδειχθεί η πρόθεσή του να το εντοπίσει. Κάτι που τους καλοκαιρινούς μήνες αναμένεται να γίνει ακόμη πιο εμφανές στις εσωκομματικές διαδικασίες που θα εξελιχθούν.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 17-18 Μαϊου
