Θοδωρής Παπαχρόνης*
▸ Δικαστική μάχη κόντρα στην εργοδοτική αυθαιρεσία στις 8 Μάη
Στις 8 Μάη δίνεται μία πολύ σημαντική μάχη συναδέλφου με το Metropolitan College, ο οποίος απολύθηκε μετά από εννέα χρόνια εργασίας. Ο συνάδελφος, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση, είδε να μην «ανανεώνεται» η σύμβασή του. Στην πραγματικότητα, η απαίτησή του για αξιοπρεπείς όρους εργασίας και για αναγνώριση ως εργάσιμου χρόνου της περιόδου μετά την τυπική λήξη και πριν από την τυπική έναρξη κάθε διδακτικού έτους, όπου οι καθηγητές καλούνται να παρέχουν κανονική εργασία, προκάλεσε την «δυσαρέσκεια» στους υπεύθυνους του κολλεγίου, οι οποίοι γενικά είναι μαθημένοι να μην αντιμετωπίζουν αντιρρήσεις.
Η διεκδίκησή του, η οποία φτάνει στα δικαστήρια, έχει στο κέντρο της την αντιμετώπιση του χρονικού διαστήματος που έχει εργαστεί ως ενιαίου, απαιτώντας τις σχετικές οικονομικές αποζημιώσεις και επιχειρώντας να αποδείξει κάτι που είναι πραγματικότητα, ότι δηλαδή πρόκειται περί συγκαλυμμένης απόλυσης! Η διεκδίκηση είναι απόλυτα συμβατή με τη χρόνια πάλη του σωματείου για ενιαία και αορίστου χρόνου συλλογική σύμβαση εργασίας στον κλάδο, που θα θέσει τέρμα στην εργοδοτική αυθαιρεσία των ιδιοκτητών των κολλεγίων.
Παρά τις προσπάθειες των ιδιοκτητών να μας πείσουν ότι ο χώρος των ιδιωτικών κολλεγίων είναι ο ιδανικός χώρος εργασίας, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες σε αυτά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Το γεγονός ότι το ωρομίσθιό μας είναι αρκετά ανώτερο σε σχέση με τη γενική εικόνα στην ιδιωτική εκπαίδευση, δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να απαιτούν την επιτέλεση ενός τεράστιου όγκου καθηκόντων, τα οποία κατά τη γνώμη τους καλύπτονται από το υψηλό μας ωρομίσθιο.
Ωστόσο, ένα πολύ μεγάλο μέρος της δουλειάς και του κόπου μας είναι στην ουσία απλήρωτο. Συνεχείς διορθώσεις εργασιών, επιτηρήσεις φοιτητών κα φοιτητριών, δημιουργία υλικού για τις παραδόσεις των μαθημάτων, το οποίο πολλές φορές κρατά το εκάστοτε ίδρυμα για μελλοντική χρήση χωρίς την άδεια του καθηγητή. Αυτές οι απαιτήσεις συνοδεύονται και από το αντίστοιχο εργασιακό καθεστώς. Ατομική διαπραγμάτευση του κάθε εργαζόμενου με την εργοδοσία, αλλαγή προγραμμάτων και ωραρίων χωρίς τη συναίνεση του εργαζόμενου, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, υποχρεώνοντας όμως τους εργαζόμενους να είναι στη διάθεση της διοίκησης και να εκτελούν κανονικά τα καθήκοντά τους ακόμα και μετά τη λήξη τους και όλα αυτά μέσα σε κλίμα τρομοκράτησης για οποιαδήποτε συλλογική διεκδίκηση.
Τα παραπάνω εντάσσονται στο γενικότερο κλίμα της εργασιακής ζούγκλας που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα και πιο συγκεκριμένα στην ιδιωτική εκπαίδευση, με μισθούς που δεν ανταποκρίνονται ούτε στα καθήκοντα ούτε τις ανάγκες μας, υπερεργασία και απλήρωτες ώρες εργασίας, συμβάσεις ορισμένου χρόνου νομιμοποιώντας την ελαστική εργασία, εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία. Εργοδότες που δεν διστάζουν να απολύουν εργαζόμενους, όποτε αυτοί δεν «προσαρμόζονται» στις απαιτήσεις τους, όταν διεκδικούν ακόμα και τα αυτονόητα. Κατακτημένα δικαιώματα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και μόνο η αγωνιστική δράση των εργαζόμενων και των σωματείων μπορεί να τις επιβάλλει. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και η νίκη συναδέλφισσας επίσης στο Μetropolitan College, η οποία, αρνούμενη να αποδεχτεί αυτήν την κατάσταση, διεκδίκησε μέσω της συλλογικής οδού και κατάφερε να λάβει οφειλόμενο ποσό αρκετών μηνών.
Ο αγώνας του συναδέλφου αποτελεί κομμάτι του συλλογικού αγώνα για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας στην εκπαίδευση!
*αντιπρόεδρος ΣΕΦΚ-Κλαδικό σωματείο εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Μαΐου
