Μάνθος Κυριακόπουλος
Το εργατικό κίνημα πρέπει να κάνει ποιοτικά άλματα για την ανεξαρτησία του από την αστική πολιτική
Πόσο «ανώριμο» μπορεί να είναι το 6ωρο, 30ωρο, 5νθήμερο μπροστά στην τεράστια επιστημονική ανάπτυξη και παραγωγική δυνατότητα;
Αποτελεί κοινή αναφορά και διαπίστωση ότι μετά τις 28 Φλεβάρη, η συζήτηση και η ρωγμή που προκλήθηκε στην αστική πολιτική όλων των κοινοβουλευτικών χρωμάτων και στην κυβέρνηση της ΝΔ ιδιαίτερα, έχει ανεβάσει το θερμόμετρο της ημερήσιας διάταξης στα αστικά επιτελεία αλλά και στις διεργασίες – απαντήσεις – πρόγραμμα των πρωτοπόρων δυνάμεων και του ταξικού εργατικού κινήματος.
Βασικό ερώτημα και ταυτόχρονα δίλημμα που επικρατεί: «Μπορούμε να νικήσουμε;». Σ’ αυτό συμπυκνώνεται η δυνατότητα για αντιπαράθεση σε βάθος στο περιεχόμενο που αποκρυσταλλώνεται στα αιτήματα, στη γραμμή και στις μορφές πάλης.
Οι εξελίξεις στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό είναι καλπάζουσες και σίγουρα δε θα μας περιμένουν. Όλο και πιο άγριος, πιο άτεγκτος και ανελαστικός, ανασυγκροτείται και επιτίθεται στρατηγικά σε όλες τις γραμμές. Ο συναγωνισμός για την ένταση της επίθεσης σε βάρος των λαών πάνε κι έρχονται. Από την ένταση των ανταγωνισμών και των πολέμων του κεφαλαίου μέχρι τον οικονομικό πόλεμο Τραμπ (δασμοί), ReArmEU 800δισ. με τσάκισμα των κοινωνικών δαπανών, πρόγραμμα σταθερότητας της ΕΕ και αποπληρωμή του χρέους, ΝΑΤΟικά «λεφτόδεντρα», στρατηγική απελευθέρωσης της αγοράς και ανάπτυξης, ιδιωτικοποιήσεις και επιχειρηματική λειτουργία των αγαθών, φορομπηξία και ακρίβεια για τα κέρδη των λίγων, καταστολή.
Η αστική πολιτική δείχνει τα δόντια της, ενώ οι δυνατότητες να κατανοήσουν οι εργαζόμενοι τους υπεύθυνους, να ανεβάσουν συνείδηση ενισχύοντας την τάση χειραφέτησης, να συγκρουστούν και να απειλήσουν το σύστημα, γίνονται «υπερώριμες».
Άλλωστε, πόσο «ανώριμο» μπορεί να είναι το 6ωρο, 30ωρο, 5νθήμερο μπροστά στην τεράστια επιστημονική ανάπτυξη και παραγωγική δυνατότητα, με το βέλος στην συλλογική κτήση και κοινωνικό πλούτο και όχι στην ιδιωτική ιδιοποίηση; Πόσο «ανώριμο» μπορεί να είναι το αίτημα για αυξήσεις των μισθών πέρα από τα όρια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και κόντρα στην ακρίβεια και τα κέρδη των εταιρειών, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι/ες κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να επιβιώσουν, ανάγοντας τον ατομικό δρόμο ως μοναδικό για να κρατήσουν όση αξιοπρέπεια τους απέμεινε. Ή εν τέλει πόσο «ανώριμο» είναι το αίτημα να μπορώ να έχω παιδεία, υγεία, καθαριότητα, ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες χωρίς να πληρώνω «χρυσό» τον ιδιώτη πάροχο.
Οι στόχοι και η λογική αυτή:
α) Αντιπαλεύονται από τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, που αντί να δυναμώνει τις διεκδικήσεις επιδεικνύει πλήρη υποταγή λειτουργώντας ως πυλώνας στήριξης του συστήματος. Αντανακλά τη βαθύτερη πολιτική συμφωνία του με το σύστημα και τους πολιτικούς του εκπροσώπους, αφήνοντας ανοχύρωτους τους εργαζόμενους, ζητώντας ψίχουλα τα οποία τα παίρνουν πίσω από το βάθεμα της εκμετάλλευσης.
β) Δε χωράνε σε μίνιμουμ προγράμματα και σχέδια πλήρως εγκλωβισμένα και ενσωματώσιμα στην αστική πολιτική, που προτάσσουν διάφορες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, αντιπαλεύοντας και απορρίπτοντας στην ουσία τους πολιτικούς στόχους, κηρύσσοντας άτακτη υποχώρηση στα αιτήματα δήθεν στο όνομα των αρνητικών συσχετισμών, του ρεαλισμού και σε εφικτές προτάσεις, που προσαρμόζονται στα όρια που αστικού πλαισίου. Όσο αυτό στενεύει με βάση τις εξελίξεις, τόσο αφοπλίζει τα αιτήματα και τις δυνατότητες νίκης.
γ) Ούτε νοηματοδοτούνται αυθαίρετα από τα κενού περιεχομένου γενικόλογα συνθήματα που προβάλλει το ΠΑΜΕ όπως «τα κέρδη τους – οι ζωές μας», χωρίς να συνοδεύονται από συγκεκριμένα αιτήματα στο σήμερα όπως «ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων», «εκδίωξη της Hellenic Train χωρίς αποζημίωση», «γενναίες αυξήσεις – να πάρουμε από τα κέρδη τους», τα οποία να εμπνεύσουν τους εργαζόμενους και να γίνουν στόχοι πάλης του κινήματος, με πρόταση για γενίκευση του αγώνα, ανώτερη σύγκρουση με δυναμικές μορφές και διάρκεια. Πόσο μάλλον, όταν οι διεκδικήσεις εξαντλούνται είτε σε ένα επετειακό σχεδιασμό που έχουν συνηθίσει τα τελευταία πολλά χρόνια, είτε υποτάσσονται κάθε φορά σε κοινοβουλευτική εκλογική λεηλασία του κινήματος.
Στο βασικό δίλημμα που τίθεται για τη δυνατότητα νίκης, η απάντηση είναι ένα γενναίο εργατικό «Ναι»! Το εργατικό κίνημα πρέπει να κάνει ποιοτικά άλματα για την ανεξαρτησία του από την αστική πολιτική, να βάλει πολιτικούς στόχους επιδιώκοντας να κλονίσει περαιτέρω το σύστημα, την πολιτική και τους εκφραστές του, ώστε να γίνει πολιτικά επικίνδυνο και να επιδιώξει να αποσπάσει νίκες στο σήμερα. Όταν το σύστημα και οι εκφραστές του απειλούνται με την απώλεια του ελέγχου και της εξουσίας, γίνονται πιο ευάλωτοι και υποχρεώνονται σε υποχωρήσεις – παραχωρήσεις. Τέτοιοι αγώνες πρέπει να στηρίζονται στη βάση των γενικών συνελεύσεων, των σωματείων, των επιτροπών αγώνα και τον συντονισμό τους.
Στην περίοδο που βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση, η πολιτικοποίηση και η ένταση των αγώνων με ανατρεπτικό περιεχόμενο και διάρκεια μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης για τη νέα γενιά των εργαζομένων και να δώσουν το αναγκαίο οξυγόνο που ζητάει ο λαός. Να ανοίξουν το δρόμο της σύγκρουσης που μπορεί να φέρει κατακτήσεις και νίκες αλλά και να κάνει ορατή την αναγκαιότητα για συνολική κοινωνική ανατροπή, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό του 21ου αιώνα.
Ενωτικό, εργατικό, ανατρεπτικό μέτωπο
Η λαοθάλασσα που ξεδιπλώθηκε στην πολιτική απεργία στις 28 Φλεβάρη αποτελεί ρωγμή και μπορεί να αναδειχθεί σε καθοριστικό παράγοντα στις διεργασίες του κινήματος από εδώ και πέρα. Η κυβέρνηση, παρά το στραπάτσο, γνωρίζει καλά την ποικιλομορφία των χώρων, του περιεχομένου, των τάσεων και κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων που εκφράστηκαν στο πλάι του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών 2023. Ακριβώς με αυτό ως οδηγό, θα κάνει τα πάντα ώστε αυτή τη λαοθάλασσα να την υποτάξει και να την επαναφέρει στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Στην ίδια κατεύθυνση δρα και ο υποταγμένος εργοδοτικός συνδικαλισμός. Κομβική αναγκαιότητα η δημιουργία ενωτικού εργατικού ανατρεπτικού μετώπου και η όξυνση της αντιπαράθεσης για την απόσπαση κατακτήσεων στο σήμερα. Οι αγώνες σε διάφορους χώρους δίνουν το στίγμα της πραγματικής αντιπολίτευσης. Από την εκπαίδευση και την υγεία μέχρι τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, αλλά και στα κάτεργα της υπερεκμετάλλευσης και των εργοδοτικών δολοφονιών στον ιδιωτικό τομέα, υψώνονται ανυποχώρητοι αγώνες που συγκρούονται με την κυρίαρχη πολιτική, βάζουν εμπόδια και ακυρώνουν πλευρές των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων και διεκδικούν αυξήσεις στους μισθούς, συντάξεις, ΣΣΕ, στέγαση και δημόσια αγαθά. Σηκώνουν πανό που γράφουν «εδώ δεν παραδίνεται κανείς» και «για να αναπνεύσουμε να τους ανατρέψουμε».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 26-27 Απριλίου
