Μαριάννα Τζιαντζή
Λεφτά για τερατώδεις εξοπλισμούς υπάρχουν, όχι όμως για να περάσουν ένα «κανονικό» Πάσχα εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Οι γερασμένοι Όλιβερ Τουίστ αυτής της χώρας τολμούν και ζητούν όχι «λίγη σούπα ακόμα», αλλά να τους δοθεί εδώ και τώρα η σούπα του επόμενου μήνα.
Μια μικρή ιστορία απ’ αυτές που έλεγαν παλιά: Έτρεμε μες στο καταχείμωνο το ξυπόλυτο γυφτάκι και παραπονιόταν στον πατέρα του. «Απέ Μάη», του έλεγε αυτός, δηλαδή θα έρθει ο Μάιος και δεν θα κρυώνεις πια. «Απέ Μάη, πατέρα, απέ Μάη», έλεγε κι αυτό. Το ίδιο λέει τώρα και η κυρία Κεραμέως, όχι όμως στα ξυπόλυτα γυφτάκια αλλά στα εκατομμύρια συνταξιούχους που ζητούν να λάβουν τη σύνταξη του Απριλίου πριν από το Πάσχα. Να την πάρουν κατόπιν εορτής, δηλαδή γύρω στις 25 του μήνα, όπως συνηθίζεται. Οι σχετικές υπηρεσίες δεν είναι τεχνικά έτοιμες για μια τέτοια ανατροπή, εξηγεί το υπουργείο, και εξάλλου αν οι συνταξιούχοι λάβουν τώρα πρόωρα τη σύνταξή τους θα περάσουν 40 μέρες μέχρι να φτάσει η επόμενη, αυτή του Μαΐου. Και αν η σύνταξη, όπως και ο μισθός, εξαντλείται μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες του μήνα, πώς θα περάσουν οι υπόλοιπες εβδομάδες αναμενόμενης ξηρασίας;
Κάποιοι προβάλλουν ένα άλλο αίτημα, όχι την πρόωρη καταβολή της σύνταξης, αλλά ένα έκτακτο βοήθημα, ένα «επίδομα ακρίβειας» των 500 ευρώ, που υποθέτουμε ότι θα δοθεί οριζόντια ώστε οι συνταξιούχοι να περάσουν το Πάσχα με αξιοπρέπεια. Αυτό σημαίνει να αγοράσουν ένα ή μισό αρνί, τσουρέκι και κρασί, να χαρίσουν λαμπάδα και παπούτσια στα βαφτιστήρια τους, να ψευτογεμίσουν το ψυγείο και τα άδεια ντουλάπια της κουζίνας.
Δεν έχω μαντικές ικανότητες, όμως ήδη φαντάζομαι τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα: Υπερεπάρκεια αμνοεριφίων στην αγορά, βουλιάζει ο Πειραιάς από τους ταξιδιώτες που πηγαίνουν να κάνουν Πάσχα στα νησιά, μεγάλη η κίνηση στα διόδια, 100% πληρότητα στα ξενοδοχεία στους γνωστούς προορισμούς. Μόνο που αυτή η αφθονία και ευμάρεια δεν αφορά όλο τον πληθυσμό. Δεν είμαστε όλοι παραθεριστές. Κάποιοι, που τον αριθμό τους δεν μπορούμε να υπολογίσουμε, θα περάσουν το Πάσχα με άδειες τσέπες, ακόμα και αν την Κυριακή βρεθούν κάπου καλεσμένοι και «λαδώσουν το αντεράκι τους», όπως έλεγαν οι παλιοί. Εξάλλου, κάποιοι Δήμοι την ημέρα του Πάσχα προσφέρουν άρτο και θεάματα, σε κάποιο περιφραγμένο χώρο ψήνουν αρνιά και μοιράζουν μερίδες, μέσα σε πλαστικά κεσεδάκια, στους ευγνωμονούντες δημότες τους ενώ κάποιο λαϊκοδημοτικό συγκρότημα σε μια εξέδρα παίζει θλιβερά χαρούμενους σκοπούς.
Λεφτά για τερατώδεις εξοπλισμούς υπάρχουν, όχι όμως για να περάσουν ένα «κανονικό» Πάσχα και να ζήσουν με αξιοπρέπεια εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. «Δεν υπάρχει ακρίβεια Μητσοτάκη», έλεγε φέτος τον Μάρτιο ο πρωθυπουργός, «γιατί αν υπήρχε, θα λέγαμε και “ακρίβεια Μακρόν”, όμως υπάρχει ακρίβεια Πούτιν». Αυτό σημαίνει ότι και σήμερα η ρωσική αρκούδα μάς παίρνει το κοψίδι κοκορέτσι από το στόμα.
«Με τον Ερντογάν στην πόρτα και τον Πούτιν στο προαύλιο» πρέπει να ενισχύσουμε την άμυνά μας, γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο Βήμα (9.4.2025) και «άμυνα με εκτόξευση κουραμπιέδων δεν έχει εφευρεθεί ακόμη». Προφανώς ο γνωστός δημοσιογράφος δεν έχει βρεθεί με άδειες τσέπες (ή άδεια πιστωτική κάρτα, δεν έχει λάβει το μήνυμα «το υπόλοιπό σας δεν επαρκεί») γύρω στα μέσα του μήνα, αλλά μάλλον δεν συνηθίζει να συναναστρέφεται ανθρώπους που δεν μπορούν να καλύψουν τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες τους και, αν ακόμα διασταυρώνεται μαζί τους στους διαδρόμους ή στο ασανσέρ του χώρου εργασίας του, τους προσπερνά, τους αγνοεί. Όμως δεν θα ’ταν άσχημος ένας κουραμπιεδοπόλεμος εναντίον εκείνων που με τις πολιτικές τους φτωχοποιούν τους πολλούς και προσεταιρίζονται τους λίγους.
Στην «πολιτική κρεμάλα» αξίζει να καταλήξουν εκείνοι που εφαρμόζουν πολιτικές που ταπεινώνουν τους ανθρώπους.
«Παρακαλώ, κύριε, θέλω λίγη σούπα ακόμα» (Please, sir, Ι want some more) τόλμησε και είπε ο εννιάχρονος Όλιβερ Τουίστ, τρόφιμος στο άσυλο την ώρα του γεύματος, σε μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές του γνωστού μυθιστορήματος. Ο Ντίκενς περιγράφει με λεπτομέρειες τη διατροφή των ορφανών παιδιών στο ίδρυμα: ένα χυλός τρεις φορές την ημέρα, ένα κρεμμύδι δύο φορές την εβδομάδα κι ένα ψωμάκι τις Κυριακές. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο μικρός Όλιβερ τιμωρήθηκε για την αυθάδειά του: «Αυτό το παιδί θα καταλήξει στην κρεμάλα», έκριναν οι προστάτες του.
Είναι αυτονόητο ότι η «σούπα» είναι σχετική, όπως σχετική και ιστορικά προσδιορισμένη είναι και η φτώχεια. Όπως επίσης είναι αυτονόητο ότι «αλάδωτο Πάσχα» περιμένουν να κάνουν εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτοί, άνεργοι και ψευτοαπασχολούμενοι.
Μια που η επιστροφή του 12ου και του 13ου μισθού υποτίθεται ότι θα μπατάρει δημοσιονομικά το σκάφος της οικονομίας, οι γερασμένοι Όλιβερ Τουίστ αυτής της χώρας τολμούν και ζητούν ούτε καν «λίγη σούπα ακόμα», αλλά ζητούν να τους δοθεί εδώ και τώρα η σούπα της επόμενης εβδομάδας, του επόμενου μήνα! Και ποιοι είναι αυτοί που τους αξίζει να καταλήξουν στην «πολιτική κρεμάλα» καθώς εφαρμόζουν πολιτικές που ταπεινώνουν τους ανθρώπους;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Απριλίου
