Χρίστος Κρανάκης
Μισόλογα της αντιπολίτευσης χωρίς αμφισβήτηση του πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής
Οι διεργασίες στο μεγαλύτερο μέρος των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων ήταν έντονες το τελευταίο διάστημα, όμως –όπως αποδείχθηκε και στην πενθήμερη συζήτηση για τον προϋπολογισμό- δεν αποσκοπούν στη συγκρότηση ενός αντιπαραθετικού πόλου στη ΝΔ. Όσες διασπάσεις ή/και αλλαγές ηγεσίας κι αν λάβουν χώρα, βασική πολιτική συνθήκη της περιόδου αποτελεί η ευθυγράμμιση (άλλοτε λιγότερο-άλλοτε περισσότερο) της συντριπτικής πλειοψηφίας του πολιτικού συστήματος με την ευρωατλαντική οικονομική, πολιτική και πολεμική ατζέντα. Η όποια διαφωνία, δεν προέρχεται ούτε στοχεύει στη δημιουργία ενός διαφορετικού δόγματος από αυτό που υπηρετεί τα τελευταία χρόνια η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η υπερψήφιση των υπέρογκων στρατιωτικών και εξοπλιστικών δαπανών από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Κασσελάκη, ακροδεξιά διαμορφώνει μια επικίνδυνη ταύτιση στα σχέδια ΝΑΤΟ-κεφαλαίου
Οι αρχηγοί ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν επικοινωνιακά να σηκώσουν το «γάντι» της αντιπαράθεσης, ο Νίκος Ανδρουλάκης όπως αναμενόταν και με τον «αέρα» που του δίνει η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Σωκράτης Φάμελλος σε μία προσπάθεια να φανεί πως το κόμμα του ανασυγκροτείται και πλέον ασχολείται με τον «πραγματικό» εχθρό, όσο κι αν ακόμη υπάρχουν «εσωτερικές» απόψεις που διίστανται. Αμφότεροι, πάντως, δεν απείλησαν (ούτε καν στα λόγια) τους βασικούς πυλώνες της οικονομικής πολιτικής του Μητσοτάκη. Μπορεί στις τοποθετήσεις τους να υπήρξαν αρκετές αναφορές στο ζήτημα της ακρίβειας, του πληθωρισμού και των χαμηλών μισθών, όμως έλειψε (όχι εκ παραδρομής) μία γκάμα ξεκάθαρων αιτημάτων για νομοθετική παρέμβαση όσον αφορά τόσο το ύψος των τιμών και την κατάργηση του ΦΠΑ σε βασικά προϊόντα, όσο και την αύξηση συνολικά των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ακόμα και όσον αφορά τα υπερκέρδη των εταιρειών, εμφανίστηκαν προσεκτικοί στο τι και πώς προτείνουν. Ο πυρήνας της κριτικής ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ εστίασε στην κακοδιαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης, την απόκλιση από οδηγίες της ΕΕ, την κατώτερη των προσδοκιών αύξηση των επενδύσεων και την υπερφορολόγηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Πέρα από γενικόλογες καταγγελίες για τη δυσθεώρητη ακρίβεια, δεν φάνηκε καμία διάθεση να περιγραφεί σχέδιο που να μεριμνά για την εργατική τάξη και τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας.
Πλάι στη «χλιαρή» κριτική για τα θέματα οικονομίας, ήρθε και η πλήρης αποδοχή των «αμυντικών» δαπανών. Παρότι δεν προκαλεί πολιτική έκπληξη πως ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ τις υπερψήφισαν, αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι πρόπερσι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερψήφιζε ως αντιπολίτευση τις στρατιωτικές δαπάνες (συνήθως ψήφιζαν «Παρών»), όχι φυσικά επειδή διαφωνούσε αλλά επειδή ο τότε Πρόεδρός του διέβλεπε ένα πεδίο επικοινωνιακής κόντρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ φέτος υιοθέτησε άλλη τακτική, αυτή που εφάρμοσε ο Σ. Κασσελάκης, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε υπέρ στις στρατιωτικές δαπάνες για πρώτη φορά το 2023. Η επιλογή της Κουμουνδούρου να ψηφίσει «υπέρ» – όπως και οι ανεξάρτητοι βουλευτές που πρόσκεινται στο Κίνημα Δημοκρατίας του Κασσελάκη – και όχι «κατά» όπως τον κάλεσε η Νέα Αριστερά, δείχνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένος να δώσει για ακόμα μία φορά όρκο πίστης στο ΝΑΤΟ, ακόμη κι αν αυτό χαλάει μερικώς τα σχέδια επαναπροσέγγισης της ΝΕΑΡ.
Πέρα από τη στήριξη ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, όμως, οι αμυντικές δαπάνες οδήγησαν σε μία ευρύτερη «εθνική ομοβροντία» στη Βουλή, καθώς έλαβαν 258 Υπέρ, έναντι 159 που έλαβε ο Προϋπολογισμός. Ο Κασσελάκης έδωσε από νωρίς «σήμα» στους βουλευτές του δηλώνοντας πως «υπερψηφίζουμε τις αμυντικές δαπάνες γιατί αφενός η εξοπλιστική ενίσχυση είναι αναγκαία για την ασφάλεια και την αποτροπή απειλών και αφετέρου πιστεύουμε στη συνολική στήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων, τόσο σε επίπεδο υλικών μέσων όσο και ανθρώπινου δυναμικού». Με τη σειρά της η Νίκη, παρότι τόνισε πως ψήφισε κατά «στον προϋπολογισμό των τραπεζών, της ακρίβειας, των ολιγοπωλίων, της εθνικής συρρίκνωσης, της φτωχοποίησης των Ελλήνων και της κοινωνικής απαξίωσης», ξεκαθάρισε πως «έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στις Ένοπλες Δυνάμεις», καθώς βρισκόμαστε «εν μέσω μίας γενικότερης πολιτικοστρατιωτικής αναταραχής που έχει φτάσει στην ευρύτερη γειτονιά μας, αλλά και της αυξανόμενης απειλής από την Τουρκία». Η Ελληνική Λύση, παρότι μίλησε για καταστροφή της μικρομεσαίας τάξης, δεν φάνηκε να έχει πρόβλημα με τα δισ. που δαπανώνται για τους εξοπλισμούς και πρότεινε, μάλιστα, τη δημιουργία έξυπνων και φθηνών όπλων και λύσεων από ελληνικά μυαλά για τον ελληνικό στρατό. Τέλος, υπέρ ψήφισε και ό,τι έχει απομείνει στους Σπαρτιάτες.
Ακροδεξιές και… ανεξάρτητες εφεδρείες
Η υπερψήφιση του προϋπολογισμού από τον ανεξάρτητο βουλευτή, Λευτέρη Αυγενάκη, θεωρήθηκε αυτονόητη μιας και συντόμως επιστρέφει στην κυβερνητική κοινοβουλευτική ομάδα. Όμως, στα σχετικά αξιοσημείωτα της διαδικασίας μπαίνει η στήριξη των τριών ανεξάρτητων βουλευτών και πρώην Σπαρτιατών, Κατσιβαρδά, Ασπιώτη και Γαυγιωτάκη. Το τι ακριβώς μπορεί να οδήγησε στην κίνηση αυτή, δεν μπορεί να εκτιμηθεί ακριβώς σε αυτή τη φάση… Το γεγονός, πάντως, πως η δίκη των συνολικά 11 βουλευτών για εξαπάτηση εκλογέων που εξελέγησαν με τους Σπαρτιάτες είναι εν εξελίξει, ίσως να μην είναι τυχαίο.
Όσον αφορά τις εκ δεξιών της ΝΔ αποχωρήσεις, Αντώνης Σαμαράς και Μάριος Σαλμάς, απουσίαζαν της επί της αρχής ψηφοφορίας για τα Έσοδα του Προϋπολογισμού, με τον δεύτερο, όμως, να κάθεται τελικά στο έδρανό του και να στηρίζει πολλές από τις επιμέρους δαπάνες υπουργείων.
Το βασικό συμπέρασμα που βγαίνει από τα παραπάνω, πάντως, είναι σαφές και ιστορικά αποδεδειγμένο. Η Ακροδεξιά στις διάφορες εκφάνσεις της, για ακόμη μία φορά στην ιστορία της, δεν διστάζει να πάρει θέση υπέρ της συνέχισης των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και να συνασπιστεί με την αστική πολιτική.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Δεκεμβρίου
