Ηλίας Κουράκος, μέλος ΚΣ νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Παναγιώτης Μαυροειδής, μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Με αφορμή τις εξελίξεις στη Συρία επανέρχονται μια σειρά σοβαρά ζητήματα τοποθέτησης της αριστεράς στη σημερινή περίοδο της όξυνσης του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών κέντρων, της κρίσης και του πολέμου. Αφορμή για το σχόλιο αυτό αποτελούν οι απανωτές επιθέσεις του ΚΚΕ στο ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη στάση τους στις εξελίξεις στη Συρία.
Σε μια πρώτη φάση το ΚΚΕ κατήγγειλε το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι «πανηγύριζαν την πτώση του καθεστώτος Άσαντ» μαζί με τον αστικό πολιτικό κόσμο και τους ιμπεριαλιστές, χωρίς να βλέπουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα της νέας κυβέρνησης.
Βέβαια οι ανακοινώσεις του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ λένε άλλα πράγματα, αλλά δεν ξέρουμε αν αυτό έχει κάποια, μικρή έστω, σημασία για το ΚΚΕ και τον Ριζοσπάστη.
Η ανακοίνωση του ΝΑΡ γράφει: «Οι εξελίξεις στη Συρία όχι μόνο είναι επώδυνες για τον λαό της, αλλά απειλούν με γενικότερη ανάφλεξη και με πολεμικό χάος στην περιοχή, ενισχύοντας παραπέρα την τάση της εποχής μας για άμεση πολεμική έκφραση των οξυμένων ανταγωνισμών του κεφαλαίου, των αστικών κρατών και των καπιταλιστικών μπλοκ, που επιφέρουν καταστροφή και ατέλειωτο πόνο στους λαούς.. Τα βάσανα των λαών της Συρίας δεν θα τελειώσουν σε μια χώρα που έχει ήδη καταστραφεί από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.»
Η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γράφει: «Οι εξελίξεις στη Συρία δημιουργούν τις προϋποθέσεις ακόμα πιο γενικευμένης πολεμικής ανάφλεξης στην περιοχή. Ήδη Ισραήλ και Τουρκία επεμβαίνουν στρατιωτικά, βομβαρδίζουν, εισβάλλουν, επιδιώκοντας να σφραγίσουν τις εξελίξεις και να κατοχυρώσουν εδαφικά κέρδη σε μια χώρα που είναι στα όρια του κατακερματισμού και της διάλυσης.»
Στη συνέχεια, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξεκαθαρίζουν τον χαρακτήρα των δυνάμεων που πήραν την εξουσία.
Γράφει η ανακοίνωση του ΝΑΡ: «Στο στρατιωτικό συνονθύλευμα που κατάφερε να πάρει την εξουσία, ηγετικό ρόλο έχει η οργάνωση τζιχαντιστών Hayat Tahrir al-Sham (HTS) η οποία ήταν συνδεδεμένη με την Αλ Κάιντα, ενώ ισχυρός είναι και ο ρόλος άλλων ομάδων, με απευθείας στήριξη από Τουρκία, ΗΠΑ, Ισραήλ και άλλα κράτη.» Αντίστοιχα η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Παρότι πανηγυρίστηκε από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, είναι οι δυνάμεις της Hayat Tahrir al-Sham (HTS) που βρήκαν την ευκαιρία να αρπάξουν την εξουσία βασιζόμενη στην κατάρρευση του Άσαντ. Η HTS αποτελεί την ηγετική δύναμη του στρατιωτικού συνονθυλεύματος που πήρε την εξουσία στην Συρία. Ήταν συνδεδεμένη με την Αλ Κάιντα, με απευθείας στήριξη από Τουρκία, ΗΠΑ, Ισραήλ και άλλα κράτη, ενώ ισχυρός είναι και ο ρόλος άλλων ομάδων».
Το ΚΚΕ επανέρχεται με άρθρο στον κυριακάτικο Ριζοσπάστη, όπου αυτό που τον «πειράζει» είναι ότι στις ανακοινώσεις ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει ξεκάθαρος διαχωρισμός απ το καθεστώς Άσαντ. Γράφει ο «Ρ»: «Η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μάλιστα αναπαράγει τα προσχήματα που περιγράψαμε παραπάνω και τα οποία κυριαρχούν στα ‘’δελτία ξεπλύματος’’ των τζιχαντιστών, όπως για το καθεστώς της ‘’οικογένειας Άσαντ’’, που ‘’λεηλατούσε για δεκαετίες τη χώρα και κατέστειλε βίαια την εξέγερση του 2011, την αραβική άνοιξη’’».
Για το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η πλήρης αντίθεση στη νέα «κυβέρνηση» της Συρίας δεν σημαίνει για κανένα λόγο «ταύτιση», ανοχή, υποβάθμιση της ξεκάθαρης διαφοροποίησης από την προηγούμενη αντιδραστική κυβέρνηση Άσαντ, η οποία κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο, ακριβώς γιατί δεν υπήρχε κανένας στον λαό να την στηρίξει. Αν ακολουθήσει κάποιος την μεθοδολογία του ΚΚΕ, θα έπρεπε η εχθρική στάση ενάντια στο ΝΑΤΟ στην Ουκρανία να σημάνει συμφωνία, υποβάθμιση της κριτικής στο αντιδραστικό καθεστώς Πούτιν. Ή, αντίστοιχα, η εναντίωση στη ρωσική εισβολή, να συνοδεύεται από αλληλεγγύη στον Ζελένσκι! Η λογική αυτή, είναι βαθιά λαθεμένη και επικίνδυνη.
Το ΚΚΕ στις ανακοινώσεις του κάνει κριτική «εξ απαλών ονύχων» στο καθεστώς Άσαντ. Γράφει: «Το ΚΚΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι παρά τις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές με το αστικό συριακό καθεστώς, παρά την κριτική στην πολιτική του, καταδικάζει τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Τουρκίας, που συνιστούν επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ανεξάρτητης χώρας.” Στον «Ρ» στις 11/12 αναφέρεται και ως «νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση»!
Η υποβάθμιση της εναντίωσης στο καθεστώς Άσαντ σε κάποιες «ιδεολογικοπολιτικές διαφορές» και η «κριτική» στην πολιτική του, χωρίς καμιά εκτίμηση, έστω νύξη για τον αντιδραστικό χαρακτήρα του καθεστώτος, τις σχέσεις με το Ισραήλ, την κατά καιρούς συμμαχία του με τις ΗΠΑ, δεν συμβάλλει στην ανεξάρτητη στάση της αριστεράς απέναντι στις εξελίξεις. «Το καθεστώς της οικογένειας Άσαντ», γράφει το ΝΑΡ, «λεηλατούσε για δεκαετίες τη χώρα, μετατρέποντας τις σοσιαλιστικές επαγγελίες του κόμματος Μπάαθ σε ένα αυταρχικό προσωποπαγές καθεστώς και αστυνομικό κράτος. Ο ‘’αντι-ιμπεριαλισμός’’ του καθεστώτος Άσαντ ήταν πάντα ένα διαπραγματευτικό χαρτί, όπως όταν στήριξε την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν». Αντίστοιχες τοποθετήσεις έχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Το ΚΚΕ έχει πραγματικό μένος με την «αραβική άνοιξη». Την περιγράφει σαν τον «φερετζέ για το μακελειό που συνεχίζεται στη Μ. Ανατολή». Κι εμείς νομίζαμε ότι το μακελειό στη Μέση Ανατολή οφείλεται στη φασιστική γενοκτονική πολιτική ΗΠΑ – Ισραήλ που επιδιώκουν δια πυρός και σιδήρου την διαμόρφωση της «νέας Μέσης Ανατολής»… Η αραβική άνοιξη ήταν ένα λαϊκό ξέσπασμα, ένας κύκλος εξεγέρσεων ενάντια στα αντιλαϊκά, αυταρχικά καθεστώτα της περιοχής, έκφραση του πόθου των λαών για δημοκρατία και αξιοπρεπή ζωή. Οι εξεγέρσεις αυτές ηττήθηκαν είτε κάτω από το βάρος της άγριας καταστολής των καθεστώτων (όπως το καθεστώς Άσαντ στην Συρία) είτε από την ένοπλη επέμβαση όλων των αντιδραστικών δυνάμεων (Ισραήλ, Τουρκία, μοναρχίες του Κόλπου) που στήριξαν τους στρατούς τους, μαζί και τον ISIS. Είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι οι σημερινές εξελίξεις είναι αποτέλεσμα, έστω μακρινός απόηχος της αραβικής άνοιξης. Όχι. Αντίθετα είναι αποτέλεσμα της ήττας των λαϊκών εξεγέρσεων. Αλλά οι λαϊκές εξεγέρσεις, ακόμα και οι ηττημένες, γεννούν πείρα, αφήνουν παρακαταθήκες, αποτελούν το λίπασμα της επόμενης ημέρας. Αν κάποιος περιμένει «καθαρούτσικες» εξεγέρσεις, δεν θα τις βρει ποτέ, που έλεγαν και οι «παλιοί». Αλλά μάλλον το ΚΚΕ ενδιαφέρεται ακριβώς να μην τις βρει μπροστά του ποτέ, για αυτό και σιχτιρίζει κάθε «αυθόρμητη», αντιφατική, ανολοκλήρωτη, αλλά εξεγερσιακή δράση των λαών, όπως κάνει και τώρα με την Αραβική Άνοιξη. Ως γνωστόν η επανάσταση στην οποία ομνύει το ΚΚΕ είναι αυτή που «δε θα σπάσει κανένα τζάμι»…
Τέλος, παρ’ όλη την ουσία όλων των παραπάνω, τη μεγαλύτερη σημασία έχει αυτό που «σφραγίζει» την τοποθέτηση του ΚΚΕ: Αυτό που χρωματίζει την στάση του είναι η «εθνική τοποθέτηση» για τους «κινδύνους που προκύπτουν για την Ελλάδα για την χάραξη των ΑΟΖ ενόψει ενός νέου πιθανού τουρκικού-συριακού μνημονίου». Στο κλείσιμο της ομιλίας του Δ. Κουτσούμπα στην Βουλή (στις 20/12) με αφορμή την συζήτηση νομοσχεδίου του υπουργείου Συγκοινωνιών είπε:
«Θα ήθελα να κλείσω την παρέμβασή μου με ένα κρίσιμο ζήτημα… Είναι το επικίνδυνο ενδεχόμενο υπογραφής ενός τουρκοσυριακού συμφώνου, κατά τα πρότυπα του τουρκολιβυκού, που θα αγνοεί εντελώς την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας καταρχήν. Το ΚΚΕ καταδικάζει και προειδοποιεί για μία τέτοια εξέλιξη, ωστόσο τόσο η κυβέρνηση, όσο και τα υπόλοιπα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, που χαιρέτισαν την πτώση Άσαντ, δηλαδή την επέμβαση των στηριζόμενων απ’ την Τουρκία και του Ισραήλ τζιχαντιστών, γιατί τα δύο αυτά δεν διαχωρίζονται, έχουν τεράστια ευθύνη.
Δώσατε κάλυψη και νομιμοποίηση στην επέμβαση της Τουρκίας που έχει και τη στήριξη των ΗΠΑ, όπως δήλωσε και ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ και τώρα χύνετε κροκοδείλια δάκρυα για αυτά που έπονται σε βάρος των λαών της περιοχής. (…)Είστε υποκριτές και φαρισαίοι, πάνω απ’ όλα, όμως, είστε επικίνδυνοι».
Έτσι, το κόμμα της εργατικής τάξης (για μια ακόμα φορά) κατηγορεί την αστική κυβέρνηση της χώρας του, ότι δεν αντιμετωπίζει με επιτυχία την διείσδυση της αντίπαλης αστικής τάξης στην περιοχή, ότι δίνει «κάλυψη και νομιμοποίηση στην επέμβαση της Τουρκίας» και ότι για αυτόν τον λόγο είναι «υποκριτές και επικίνδυνοι».
Αντί ένα κόμμα που θέλει να εμφανίζεται ως κόμμα της εργατικής τάξης να αναδείξει τον αντιδραστικό χαρακτήρα των αστικών ανταγωνισμών από όλες τις πλευρές, διαπαιδαγωγεί τους εργαζόμενους κυρίως στην αντιπαλότητα με τα συμφέροντα της αντίπαλης αστικής τάξης, προειδοποιεί την αστική τάξη για την αύξηση του ρόλου της, διεκδικεί έναν «εθνικό ρόλο».
Η γραμμή αυτή έχει έναν σοβαρό κίνδυνο. Και όσο το ΚΚΕ αισθάνεται την ανάγκη να «προειδοποιεί» την ελληνική αστική τάξη για τον κίνδυνο της αναβάθμισης του ρόλου της Τουρκίας, κι εμείς αισθανόμαστε την ανάγκη να προειδοποιούμε τον λαϊκό αριστερό κόσμο για τον κίνδυνο αναβάθμισης της ακροδεξιάς ρητορικής γύρω από τα εθνικά θέματα, την οποία με αυτή την γραμμή το ΚΚΕ, κάθε άλλο παρά αντιμετωπίζει. Πως θα αντιπαρατεθεί το ΚΚΕ με τον Βελόπουλο που γράφει «ο κ. Γεραπετρίτης ‘’αιφνιδίως’’ άρχισε να ανησυχεί για την επέλαση των τουρκοκίνητων τρομοκρατών που κατέλαβαν την Δαμασκό» και καταγγέλλει την κυβέρνηση της ΝΔ ότι «άνοιξε κερκόπορτα με τις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία για την υπογραφή και νομιμοποίηση του τουρκοσυριακού συμφώνου για τις ΑΟΖ». Λέγοντας ότι αυτά είναι σωστά, αλλά γίνονται με τις πλάτες των ΗΠΑ; Ή δείχνοντας τον ρόλο όλων των καπιταλιστικών κρατών και των αστικών τάξεων στο μακελειό; Το ΚΚΕ δείχνει να μην ενοχλείται, αλλά αυτό όντως είναι λογικό: Έχει προηγηθεί η ταύτισή του με την «εθνική στρατηγική» για παράδειγμα στο θέμα της χάραξης των ΑΟΖ των εξορύξεων. Δηλαδή με την μικρομέγαλη και τυχοδιωκτική φιλοδοξία της αστικής τάξης της Ελλάδας για έλεγχο ενεργειακών πόρων και δρόμων από την Κρήτη ως το Ισραήλ με συμμαχία θανάτου με Αίγυπτο και Ισραήλ και αντίστοιχο αποκλεισμό της Τουρκίας. Η ελληνική ολιγαρχία έχει βεβαίως λόγους και συμφέρον να παίζει με τη φωτιά, γνωρίζοντας βέβαια ότι τα κέρδη της προϋποθέτουν ζημιές για τον ανταγωνιστή της. Όμως η Τουρκία είναι «πολύ μεγάλη» για να την χάσουν οι ΗΠΑ, οι οποίες απλά φουσκώνουν τις μωροφιλοδοξίες της Ελλάδας για να φρενάρουν τον άτακτο αλλά πάντα σύμμαχό τους Ερντογάν. Σε θλιβερή αναλογία με τη Μικρασιατική εκστρατεία και την καταστροφή της… Η στρατηγική αυτή έχει ήδη καταρρεύσει, αλλά το ΚΚΕ είναι ακόμη ο πιο συνεπής υπερασπιστής της.
Προειδοποιούμε τον λαϊκό αριστερό κόσμο για τον κίνδυνο αναβάθμισης της ακροδεξιάς ρητορικής γύρω από τα εθνικά θέματα
Το ΚΚΕ κάνει ότι δεν βλέπει το δυνάμωμα των εθνικιστικών αντιλήψεων που αποτελούν λίπασμα και πηγή ενίσχυσης της ακροδεξιάς και πιστεύει ότι «πατώντας» πάνω σε αυτό το ρεύμα ίσως αυξήσει την πολιτική του επιρροή. Αποτελεί τραγική αυταπάτη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Δεκεμβρίου
