Mέλος του ΔΣ φοιτητικού συλλόγου της Σχολής Φιλοσοφίας και Γραμμάτων στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και του UJS – Partido Obrero (Ένωση Νεολαίας για το Σοσιαλισμό- Κόμμα Εργασίας)
Η Τατιάνα είναι ένα από τα «δημόσια πρόσωπα» του μεγαλειώδους φοιτητικού και πανεπιστημιακού κινήματος που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Αργεντινή, με δεκάδες καταλήψεις και ολοένα πιο ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους, που φτάνουν μέχρι την ανατροπή της αντιδραστικής κυβέρνησης του κεφαλαίου.
Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ξοπλίδη
Πώς ξεκίνησε αυτό το κίνημα; Ποια ήταν τα αιτήματα και οι μορφές του;
Ο αγώνας για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου έχει γράψει πολλά κεφάλαια στην ιστορία της Αργεντινής, από την Πανεπιστημιακή Μεταρρύθμιση του 1918, ως τη συζήτηση για το Ελεύθερο ή Κοσμικό Πανεπιστήμιο το 1958, το Cordobazo (λαϊκή εξέγερση στην Κόρδοβα) το 1969, τη δεκαετία του ’90, 2000, 2010 – μέχρι και σήμερα. Από τότε που ανέλαβε η κυβέρνηση του Χαβιέρ Μιλέι, η αποχρηματοδότηση του δημόσιου πανεπιστημίου έχει ενταθεί: φέτος, μειώθηκε κατά 30% σε σύγκριση με το 2023, που σήμαινε τη μεγαλύτερη περικοπή από το 1992. Αυτό δεν επηρέασε μόνο τις υποδομές και τη λειτουργία των πανεπιστημίων, αλλά και τους μισθούς του διδακτικού και μη διδακτικού προσωπικού. Ο βασικός μηνιαίος μισθός για μια θέση διδασκαλίας (δέκα ώρες την εβδομάδα) είναι πλέον 150 δολάρια. Αυτή η κατάσταση έγινε προβληματική στην αρχή του έτους. Ως αποτέλεσμα, άρχισαν να γίνονται δημόσια μαθήματα στους δρόμους, μπλόκα και αποκλεισμοί σε κεντρικές λεωφόρους, αγρυπνίες και κινητοποιήσεις. Στις 23 Απριλίου πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην ιστορία της χώρας, με 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους στους δρόμους. Μετά από αυτό, κερδίσαμε μια μερική νίκη, με αύξηση κατά 270% του προϋπολογισμού για τη λειτουργία των πανεπιστημίων, αλλά όχι για τους μισθούς. Η συμφωνία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο Εθνικό Διαπανεπιστημιακό Συμβούλιο (CIN). Καθώς, όμως, η κατάσταση επιδεινώθηκε, εκδηλώθηκε νέα πρωτοβουλία για αγώνες, αυτή τη φορά με πρωταγωνιστικό ρόλο του φοιτητικού κινήματος, το οποίο προώθησε περισσότερες από 100 καταλήψεις σχολών σε όλη τη χώρα, σε 19 επαρχίες, για να απορρίψει το προεδρικό βέτο κατά του νόμου για τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων.
Ποιές πολιτικές δυνάμεις ηγήθηκαν του κινήματος και ποιός ήταν ο ρόλος τους; Ποιά είναι η εμπλοκή του UJS;
Το πρώτο τετράμηνο, το κίνημα καθοδηγήθηκε από πανεπιστημιακές αρχές, κυρίως ευθυγραμμισμένες με το παραδοσιακό δημοκρατικό αστικό σύστημα, το κεντροδεξιό κόμμα Unión Cívica Radical και τον περονισμό. Ωστόσο, μετά τη μαζική κινητοποίηση, υπέγραψαν συμφωνία με τον Μιλέι, η οποία άφησε εκτός την αύξηση των μισθών των εργαζομένων, που αντιπροσωπεύουν το 93% του προϋπολογισμού. Το φοιτητικό κίνημα εμφανίστηκε στο προσκήνιο, με τη δική του φυσιογνωμία. Σημειώνεται πως οι φοιτητικές ομοσπονδίες είναι ευθυγραμμισμένες με τους πολιτικούς χώρους των πανεπιστημιακών αρχών, που ακολουθούν τη στρατηγική της συνεργασίας και του διαλόγου με τον Μιλέι. Ως εκ τούτου, η UJS-Partido Obrero, μια από τις κύριες τροτσκιστικές αριστερές οργανώσεις που ηγείται πολλών φοιτητικών ενώσεων, έπαιξε ηγετικό ρόλο στην εκστρατεία για την προώθηση των διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα. «Αν υπάρξει βέτο, θα υπάρξουν καταλήψεις» – αυτό ήταν το σύνθημα της εκστρατείας που βοήθησε στην εκδήλωση ενός κινήματος που δεν ήταν στην ατζέντα των πανεπιστημιακών αρχών. Έτσι, προωθήσαμε τις πρώτες καταλήψεις στα πανεπιστήμια του Μπουένος Άιρες (UBA) όπου ηγούμαστε (Σχολές Κτηνιατρικών Επιστημών, Καλών Τεχνών και Εικαστικών Τεχνών) και επίσης σε σχολές όπου, χάρη στην παρέμβασή μας, καταφέραμε να ξεπεράσουμε τα όρια του ρεφορμισμού (Σχολές Φιλοσοφίας και Γραμμάτων, Ψυχολογίας, Ιατρικής, Αγρονομίας, Κοινωνικών Επιστημών, Θετικών Επιστημών).
Υπήρξαν αντιδράσεις στις καταλήψεις;
Οι αστικές δυνάμεις και οι γραφειοκρατίες σε συνδικάτα και πανεπιστήμια κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να ανακόψουν τη δυναμική και τον συντονισμό των κινημάτων
Οι αστικές οργανώσεις (ρεφορμιστές-ριζοσπάστες, περονιστές) ήταν κατά των καταλήψεων. Ήταν ευθυγραμμισμένοι με τις πανεπιστημιακές αρχές για να προσπαθήσουν να τις μποϊκοτάρουν, αγνοώντας την αυτοοργάνωση των συνελεύσεων. Στο πανεπιστήμιο της Λα Ματάνζα, στην επαρχία του Μπουένος Άιρες, μια συμμορία τραμπούκων σε συνεργασία με τον περονιστή κοσμήτορα και τον δήμαρχο, στάλθηκε για να εκφοβίσει τους φοιτητές και να εμποδίσει τη συνέλευση να ψηφίσει κατάληψη. Υποστηρίζουν τη στρατηγική του κοινοβουλευτικού διαλόγου με μια κυβέρνηση που δεν θέλει να διαπραγματευτεί. Αυτή η στρατηγική απέτυχε γιατί μέσα στο Κογκρέσο, οι βουλευτές των μπλοκ της «αντιπολίτευσης» είχαν ήδη δείξει ότι έδιναν στον Μιλέι τις απαραίτητες ψήφους για να προχωρήσει στο οικονομικό του σχέδιο, τον αποκαλούμενο Βασικό Νόμο.
Ποιά είναι η σχέση του φοιτητικού κινήματος με το εργατικό κίνημα και τον γενικότερο αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης Μιλέι;
Το φοιτητικό κίνημα και οι αγώνες του εργατικού κινήματος συνδέονται βαθιά στην Αργεντινή. Η επίθεση της κυβέρνησης Μιλέι στους μισθούς και τα εργασιακά δικαιώματα είναι πολύ ισχυρή (κατάργηση των αποζημιώσεων, επιτρέποντας την απόλυση χωρίς αιτία, επέκταση της δοκιμαστικής περιόδου στην εργασία κ.λπ.). Ωστόσο, η γραφειοκρατία των συνδικάτων που καθοδηγεί η Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας (CGT) αρνείται να καλέσει σε μαζική απεργία ή κινητοποιήσεις. Η εξέγερση του πανεπιστημίου είναι ένα σημαντικό κλειδί για την εμβάθυνση και για την ενοποίηση των αγώνων που διεξάγονται σήμερα από τον μαχητικό συνδικαλισμό (όπως η Ένωση Εργατών Ελαστικών – SUTNA, η Ένωση Καθηγητών AGD UBA, η Ένωση Δασκάλων της πόλης του Μπουένος Άιρες και το κίνημα «πικετέρος»). Μια κυβέρνηση που επιτίθεται στην εκπαίδευση και τη δημόσια υγεία είναι μια κυβέρνηση που πρέπει να φύγει. Ο κόσμος πίστευε ότι ο Μιλέι θα πήγαινε ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο, αλλά τους έδωσε προνόμια και ασυλία με τον Νόμο για το Ξέπλυμα Χρήματος, αυξάνοντας τον μισθό των γερουσιαστών στα 9 εκατομμύρια πέσος, όταν ο κατώτατος μισθός για τους εργαζόμενους τον Οκτώβριο έφτασε τις 271.000.
Ποιές είναι οι προοπτικές;
Η τρίτη πανεθνική πανεπιστημιακή πορεία πλημμύρισε τους δρόμους της χώρας στις 12 Νοεμβρίου. Αποφασίσαμε, επίσης, τη μαζική άρνηση της πληρωμής εισιτηρίου στο μετρό πριν από τη συγκεκριμένη κινητοποίηση, ως μέσο διεκδίκησης εκπαιδευτικού εισιτηρίου και κατά της αύξησης των ναύλων κατά 595%. Αλλά, βασικά, η κυβέρνηση Μιλέι είναι ασύμβατη με το δημόσιο πανεπιστήμιο. Αυτός ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να καταφέρουμε να την εκδιώξουμε.
Στην Ελλάδα είχαμε επίσης ένα μεγάλο φοιτητικό κίνημα. Τι μήνυμα στέλνετε στους νέους της Ελλάδας;
Όλη μου η στήριξη στους φοιτητές στην Ελλάδα. Παρακολουθούμε τον αγώνα τους από την Αργεντινή με μεγάλο θαυμασμό. Συνεχίστε να αγωνίζεστε και μην τα παρατάτε ποτέ, μας δίνει δύναμη να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που σηκώνουν τα ίδια πανό με εμάς. Για την ενότητα εργατών-φοιτητών και για να νικήσουμε αυτό το ιμπεριαλιστικό και καπιταλιστικό κοινωνικό καθεστώς.
