Ηλίας Σμήλιος, δημοτικός σύμβουλος με την Ανυπακοή στις γειτονιές των Αμπελοκήπων και της Μενεμένης
Στις 30 Νοέμβρη, μετά από δεκαετίες ταλαιπωρίας για μια ολόκληρη πόλη, εγκαινιάστηκε το μετρό, ένα συγκοινωνιακό μέσο που θα εξυπηρετεί ένα μικρό μόνο μέρος της πόλης. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου αλλά μια πραγματικότητα, η οποία θα φανεί άμεσα και δυστυχώς θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμη.
Πολλές οι αιτίες γι’ αυτό, με πρώτη απ’ όλες, το γεγονός ότι όταν πριν δεκαετίες ξεκίνησε ο (έτσι κι αλλιώς λανθασμένος) σχεδιασμός του, αφορούσε μια πόλη με άλλη δομή και χωρίς μεγάλες συνοικίες στα άκρα –όπως π.χ. ο Εύοσμος–, οι οποίες ήταν και συνεχίζουν να είναι εκτός σχεδιασμού του μετρό.
Η δεύτερη μάς πάει ακόμη πιο μακριά τότε που, παρά τις αντιδράσεις εκατοντάδων φορέων της πόλης, επιλέχθηκε (καθώς εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του μεγάλου τεχνικού κεφαλαίου) το ιδιαίτερα κοστοβόρο και δύσκολα επεκτάσιμο μετρό αντί του προτεινόμενου (πολύ πιο οικονομικού και σίγουρα πιο κατάλληλου για μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη) τραμ.
Το τρίτο στοιχείο σχετίζεται με την ταξικότητα και αυτού, όπως και της πλειοψηφίας των έργων που εκτελούνται στην πόλη, καθώς επιλέχθηκε πέραν της βασικής γραμμής που εξυπηρετεί το κέντρο και τις ανατολικές συνοικίες της πόλης και η επέκτασή του (με παράδοση μέσα στο 2025) να ξεκινά από την Καλαμαριά, εξυπηρετώντας 100.000 κατοίκους μεσοαστικών κατά κύριο λόγω στρωμάτων κι αφήνοντας στην αναμονή (για το 2040, όταν θα ολοκληρωθούν οι επεκτάσεις του μετρό) τους 400.000 περίπου κατοίκους των δήμων της Δυτικής Θεσσαλονίκης, μικροαστικών και εργατολαϊκών κυρίως κοινωνικών στρωμάτων.
Τέταρτο και τελευταίο σημείο (από τα δεκάδες που πρόχειρα θα μπορούσε να ανασύρει κανείς στην επιφάνεια) για τη βασική γραμμή του μετρό που παραδίδεται: πρόκειται για ένα συγκοινωνιακό μέσο που διευκολύνει κυρίως την πρόσβαση στο εμπορικό κέντρο της πόλης, αφήνοντας όμως εκτός δικτύου βασικά σημεία της λειτουργίας της, όπως το αεροδρόμιο, ο σταθμός των ΚΤΕΛ ή η Σίνδος με τους χιλιάδες φοιτητές του ΔΙΠΑΕ και τους εργαζόμενους στη βιομηχανική περιοχή.
Τελικά, μετά από τόσα εκατομμύρια που αφειδώς χαρίστηκαν στο μεγάλο τεχνικό κεφάλαιο, τόσα «χτυπήματα» στην ιστορία της πόλης και τόση ταλαιπωρία για τους κατοίκους της, το μόνο που μας μένει είναι να αναφωνήσουμε: Καλώς ήρθες μετρό, περιμένουμε (κι απαιτούμε) και τη λύση των συγκοινωνιακών προβλημάτων της πόλης!
