Αντώνης Δραγανίγος
▸ Μια ριζικά διαφορετική αντικαπιταλιστική διέξοδος με επαναστατική προοπτική γίνεται η «Λυδία Λίθος» για την ύπαρξη της Αριστεράς
Η επανεκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ επιβεβαίωσε ένα συμπέρασμα. Ότι αυτό που κατά βάση κρίνει τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά των λαϊκών στρωμάτων είναι «το κοινωνικό ζήτημα», η οικονομία όχι των μακροοικονομικών δεικτών, αλλά όπως τη βιώνει η εργατική τάξη και η φτωχολογιά. Ο Τραμπ μιλώντας ανοιχτά από τη σκοπιά της ανασυγκρότησης του καπιταλισμού σε εθνικό επίπεδο έπεισε τη λαϊκή πλειοψηφία ότι θα λύσει τα «κοινωνικά προβλήματα», ότι είναι «αντισυστημικός» και πως κοντράρει την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τη διαχείριση των Δημοκρατικών.
Η εκλογή Τραμπ θα παροξύνει τις καπιταλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς και αναπόφευκτα θα επιταχύνει – ίσως και με απότομο, βίαιο τρόπο – τις αλλαγές που έχουν προαναγγελθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνέχιση των πολέμων και πολεμική οικονομία (για να «απεξαρτηθεί η Ευρώπη απ την ομπρέλα των ΗΠΑ»), ένταση της λιτότητας και της εκμετάλλευσης (για να «αντέξει στον οικονομικό πόλεμο Τραμπ»), Πρόγραμμα Σταθερότητας της ΕΕ (για να επιβάλλει όλα τα παραπάνω με την δύναμη του πολυεθνικού μηχανισμού), στροφή στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον μισογυνισμό, δηλαδή αντίδραση σε όλη την γραμμή (για να «μην ανέβει η ακροδεξιά»(!), υιοθετώντας βέβαια την ατζέντα της). Να ποιός είναι ο σημερινός καπιταλισμός.
Σε αυτές τις συνθήκες το ζήτημα μιας ριζικά διαφορετικής, αντικαπιταλιστικής διεξόδου με επαναστατική προοπτική γίνεται η «Λυδία Λίθος» για την ύπαρξη και την ανάπτυξη της αριστεράς. Μια πολιτική που στρέφεται πραγματικά ενάντια στο σύστημα (και όχι να στηρίζει τους… στυλοβάτες του), που για τους χαμηλούς μισθούς δείχνει το κεφάλαιο και όχι τον διπλανό φτωχό και τον μετανάστη, που για το χάλι των δημόσιων αγαθών δείχνει τα δρακόντεια προγράμματα σταθερότητας, το χρέος και τα ματωμένα πλεονάσματα της ΕΕ και όχι τον δημόσιο υπάλληλο, που για τους πολέμους δείχνει τους ανταγωνισμούς για το κέρδος και όχι τον «κακό γείτονα», που για την ακρίβεια δείχνει την απελευθέρωση των αγορών και όχι τον «ελλιπή ανταγωνισμό». Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να αντιμετωπίσει την αντιδραστική μετάλλαξη του σημερινού καπιταλισμού με την «τραμπική» ακροδεξιά στο τιμόνι, να κερδίσει με το μέρος της την εργατική τάξη και τη φτωχολογιά της πόλης και του χωριού.
Η σοσιαλδημοκρατία προσαρμόστηκε στο όριο του νεοφιλελευθερισμού και έχασε τον ρόλο της στην εκπροσώπηση των λαϊκών στρωμάτων, ακόμα κι εντός συστήματος. Η ρεφορμιστική αριστερά προσαρμόστηκε στα όρια της σοσιαλδημοκρατίας, στο όνομα των «πλατιών», «δημοκρατικών» μετώπων και του «ρεαλισμού», μπήκε σε κρίση και κομματιάστηκε, όπως οι Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ίδιοι τώρα καλούν στη δημιουργία «λαϊκών», «δημοκρατικών» κλπ. μετώπων για να ακολουθηθεί η ίδια πολιτική που συνέβαλε να γίνει η ακροδεξιά παγκόσμιο ρεύμα!
Στην εποχή της «πολυκρίσης», των πολέμων και της στροφής στην αντίδραση χρειάζεται πριν απ όλα και πάνω απ’ όλα μια αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική πρόταση και δράση, που να δείχνει ότι οι λαοί για να επιβιώσουν πρέπει να επαναστατήσουν, η ανθρωπότητα για να ζήσει πρέπει να αλλάξει ριζικά ρότα!
Αυτό που έχουμε δεν μας φτάνει. Δεν μπορούμε με τα «εργαλεία» που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες φάσεις του κινήματος, να αντισταθούμε και να νικήσουμε στις επερχόμενες μάχες. Η ανάγκη της τομής σε όλα τα επίπεδα και στο κόμμα και στο μέτωπο και στο κίνημα είναι φανερή σε όλους μας.
Χρειαζόμαστε μια κομμουνιστική πρωτοπορία, με βαθύτερη στρατηγική, ταξική γείωση, πρόγραμμα εργατικής εξουσίας / δημοκρατίας, οργάνωση, δέσμευση στον σκοπό, διάθεση για προσφορά και θυσίες, όραμα για μια άλλη κοινωνία, μαχητικότητα. Σε αυτό τον σκοπό λογοδοτεί η πορεία προς την νέα κομμουνιστική οργάνωση.
Χρειαζόμαστε ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο ανεξάρτητο απ’ την αστική πολιτική, τους διεθνείς συνασπισμούς και τα κόμματά της, τόσο τα φασίζοντα ακροδεξιά, όσο και τα φιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά. Με πρόγραμμα ρήξης, προοπτικής επανάστασης και άλλης εξουσίας. Μακριά από τις «παλιές», λαϊκομετωπικές αυταπάτες. Ενωτική και δημοκρατική. Σε αυτό λογοδοτεί η πρόταση για την ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Αυτό που έχουμε δεν μας φτάνει. Η ανάγκη της τομής σε όλα τα επίπεδα και στο κόμμα και στο μέτωπο και στο κίνημα γίνεται φανερή
Χρειαζόμαστε τομή στο εργατικό κίνημα και την αριστερή του πτέρυγα. Η εποχή απαιτεί κίνημα ανατροπής, δεμένο στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα, ανεξάρτητο από τη γραφειοκρατία, με ταξικά συνδικάτα, επιτροπές αγώνα και συντονισμούς, πολιτικοποιημένο, που να στοχεύει στην καρδιά του αντίπαλου και να επιδιώκει την ανατροπή του.
Είναι η περίοδος που οι αγώνες των εργαζόμενων πρέπει να γενικεύονται, να συνολικοποιούνται και να ανεβαίνουν ως την πάλη για ψωμί-ειρήνη-ελευθερία ενάντια στο νέο μνημόνιο του συμφώνου σταθερότητας της ΕΕ, τον πόλεμο, τις επιλογές του κεφαλαίου, την κυβέρνηση της ΝΔ.
Πράγματι όταν η κερδοφορία των επιχειρήσεων εκτινάσσεται και τα κέρδη των εταιρειών που είναι στο χρηματιστήριο αυξάνονται 11,5 δισ. το 2023(!), ενώ η αύξηση των τιμών είναι ανεξέλεγκτη και οι μισθοί καθηλωμένοι στα επίπεδα του.. 2008! Όταν τα δημόσια αγαθά καταρρέουν αλλά στο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα προβλέπουν 9,356 δισ. ευρώ για το χρέος (4% του ΑΕΠ), 2,5% «πλεονάσματα» και μόνιμο συμφωνημένο κόφτη δαπανών για τα πέντε επόμενα χρόνια. Όταν ο μόχθος του κόσμου αντί για σχολεία και νοσοκομεία μεταφράζεται σε 7,5 δισ. στρατιωτικές δαπάνες και εξοπλισμούς…
Τότε για να ζήσει ο λαός πρέπει το εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική αριστερά να παλέψουν να χάσει πλούτο και εξουσία το κεφάλαιο, για απειθαρχία στον γύψο των νέων προγραμμάτων σταθερότητας της ΕΕ, για έξοδο από τα σφαγεία του ΝΑΤΟ, για μια πολιτική που η εξουσία θα είναι στα χέρια της εργατικής τάξης και του λαού. Κι αυτή είναι η απάντηση…
