Γιώργος Παυλόπουλος
Οι… δημοκρατικές αρχές της ΕΕ επιβάλλουν να δώσει επιλογές στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που την «πολιορκούν». Έτσι, τους δείχνει τρεις δρόμους: Τον θάνατο έξω από τα σύνορα της «Ευρώπης-φρούριο», τη βίαιη επιστροφή στη χώρα προέλευσης από την οποία προσπάθησαν να ξεφύγουν ή τη φυλάκιση σε στρατόπεδα, εντός και εκτός ΕΕ.
Παγκόσμιο πογκρόμ κατά προσφύγων
Πρόσφυγες και μετανάστες μοιάζουν να είναι πλέον ένας εξαιρετικά προσφιλής και βολικός στόχος για τις απανταχού κυβερνήσεις – σε τέτοιον βαθμό που εάν δεν ήταν ήδη τόσο πολλοί και δεν αναμενόταν να γίνουν ακόμη περισσότεροι, θα έπρεπε να τους εφεύρουν. Μια ματιά, άλλωστε, στην επικαιρότητα αρκεί για να πείσει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πογκρόμ παγκοσμίων διαστάσεων σε βάρος τους, καθώς έχουν αναγορευτεί ως η μεγαλύτερη απειλή. Και μάλιστα, όχι μόνο για τις πλούσιες χώρες, που φοβούνται πως δήθεν θα τους στερήσουν την ευημερία τους και θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό τους, αλλά και για αρκετές πιο φτωχές.
Στις ΗΠΑ, όπου διεξάγονται εκλογές σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, Τραμπ και Χάρις έχουν επιδοθεί σε διαγκωνισμό για να πείσουν ότι το δικό τους πρόγραμμα είναι το πιο σκληρό απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες. Στην Τουρκία, την ίδια στιγμή, το μίσος κατά των «ξένων» και κυρίως των εκατομμυρίων Σύριων εντείνεται, κυριάρχησε και στις προηγούμενες εκλογές, ενώ πυκνώνουν και οι ρατσιστικές επιθέσεις. Στη Ρωσία, επίσης, πυκνώνουν οι διαδηλώσεις με ξενοφοβικό περιεχόμενο, στις οποίες έχει έντονη παρουσία το έτσι κι αλλιώς ισχυρό ακροδεξιό στοιχείο, το οποίο συνδαυλίζεται και από την Εκκλησία και προσωπικά τον Πατριάρχη Κύριλλο, ο οποίος κατηγορεί τους μετανάστες ότι «αλλάζουν το πρόσωπο των πόλεων» – όπως κάνει και ο επικεφαλής της αστυνομίας της Μόσχας. Ακόμη και στο Ιράν, μέσα στους πρώτους έξι μήνες του έτους απελάθηκαν κάπου 270.000 Αφγανοί με συνοπτικές διαδικασίες.
Όσο για την Ευρώπη της δημοκρατίας και του πολιτισμού, ηγείται αυτού του σκοταδιστικού και αντιδραστικού ρεύματος, που θρέφει και το τέρας της Ακροδεξιάς.
Κατεύθυνση προς την «Ευρώπη-φρούριο»
Για κάθε άνθρωπο που διαθέτει φυσιολογική νοημοσύνη, η αλληλουχία θα έπρεπε να είναι καθαρή. Η φτώχεια παράγει πρόσφυγες και μετανάστες. Η κλιματική κρίση επίσης. Το ίδιο και οι πόλεμοι, όπως αυτοί που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία. Άρα, κάθε προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος θα όφειλε, πριν και πάνω από όλα, να αντιμετωπίσει τα αίτιά του. Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των περισσότερων κρατών-μελών, ωστόσο, γνωρίζουν ότι εάν το κάνουν, θα φέρουν στην πρώτη γραμμή τις δικές τους τεράστιες ευθύνες – για τη φτώχεια, την κλιματική κρίση, τους πολέμους και πολλά ακόμη. Όλα αυτά, δηλαδή, που εδώ και αιώνες έχουν θρέψει με ασύλληπτα κέρδη το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, οδηγώντας παράλληλα στην εξαθλίωση ολόκληρους λαούς.
Αυτό λοιπόν που προσπαθούν ουσιαστικά να κάνουν, είναι να τετραγωνίσουν τον κύκλο και να μας πείσουν ότι όσα συμβαίνουν στα σύνορα της Ευρώπης οφείλονται αλλού: στα κυκλώματα των απάνθρωπων διακινητών, στους σχεδιασμούς ορισμένων που θέλουν να μετατρέψουν τους πρόσφυγες και μετανάστες σε «όπλο», σε κάποιο μυστικό σχέδιο του Ισλάμ να αλώσει τη χριστιανική Δύση ή ακόμη και στην έμφυτη τάση που έχουν εκατομμύρια τεμπέληδες να απολαμβάνουν τα πλουσιοπάροχα επιδόματα στις ευημερούσες χώρες χωρίς να δουλεύουν και να κουράζονται. Το συγκεκριμένο αφήγημα, στις διάφορες εκδοχές του, διαχέεται σαν δηλητήριο στις κοινωνίες, όπου το έδαφος είναι εύφορο λόγω των αλλεπάλληλων κρίσεων, ενώ είναι κυρίαρχο στις πολιτικές που ακολουθούνται. Μέσω αυτού δε, καθιστούν πιο εύκολη την εκτροπή της λαϊκής αγανάκτησης προς μια δεξαμενή που είναι πιο ασφαλής και διαχειρίσιμη για το αστικό σύστημα εξουσίας.
Στο παραπάνω φόντο, όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα δεν αποτελούν έκπληξη. Μετά την επαίσχυντη συμφωνία του 2016 με την Τουρκία, την αντίστοιχη που υπογράφηκε πέρυσι με την Τυνησία, αλλά και εκείνη ανάμεσα σε Ιταλία και Αλβανία (τέθηκε ήδη σε εφαρμογή από αυτή την εβδομάδα), η «πυξίδα» της ΕΕ είναι σαφής και χαράζει κατεύθυνση προς την «Ευρώπη-φρούριο». Αυτή αποτελεί τον «οδηγό» και για τις πρόσφατες αποφάσεις τόσο του σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου της Γερμανίας να κλείσει τα σύνορα όσο και του φιλοευρωπαϊστή δεξιού πρωθυπουργού της Πολωνίας να αναστείλει τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου. «Η Ιταλία έχει μετατραπεί σε πρότυπο προς μίμηση», δήλωσε δικαιωμένη η ακροδεξιά πρωθυπουργός της, Τζόρτζια Μελόνι, ενώ η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, άφηνε σαφώς να εννοηθεί ότι στόχος είναι να υπάρξουν μία, δύο, τρεις, πολλές Αλβανίες…
Στο μεταξύ, οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να πνίγονται έξω από τα τείχη της Ευρώπης, όπως συνέβη αυτή την εβδομάδα σε δύο νέες τραγωδίες στην Κω και τη Γαύδο. Στη Μεσόγειο, την τελευταία δεκαετία, έχουν χαθεί περίπου 30.000 ψυχές και η ΕΕ ετοιμάζει νέες φυλακές.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (19.10.24)
Πόσους μετανάστες χωρά η Ελλάδα; (και άλλα «πονηρά ερωτήματα»-άλλοθι)
